Monday, October 15, 2007

Στα υπόγεια του πύργου μου ΙΙ

Εκείνος ο μπάσταρδος ο Τζορτζ- ο μπάτλερ, βοηθός, σωματοφύλακας και δεξί μου χέρι- μ’ έχει κλείσει εδώ κάτω μ’ ένα ξεροκόματο και λίγο νερό. Δε γνωρίζω τις προθέσεις του, αλλά πρέπει να είναι η δεύτερη μέρα που διανύω μέσα στα υπόγεια του πύργου μου. Με τη βοήθεια κεριών διαβάζω τα παλιά μου γραπτά για να περνώ την ώρα μου και προσεύχομαι να λογικευτεί ο Τζορτζ και να μου ανοίξει την πράσινη σιδερένια πόρτα…
Αυτή τη φορά σκύλευσα το κιβώτιο που έγραφε απ’ έξω 1986.
Ένα κιτρινισμένο φύλλο που έπιασα έγραφε απάνω…


24-8-86

Γαμώτο, σκέφτηκα, ούτε δεκαοχτώ δεν ήμουν ακόμα…
Άρχισα να το διαβάζω

Στην ουτοπία ζούμε και σκεφτόμαστε
μια γλώσσα, κάτι νόμοι, άνθρωποι, μαγαζιά, ιδανικά. Φύγετε. Η ψυχή μου θα εκραγεί. Είναι νωρίς μα τι να κάνουμε· πεθαίνουμε νωρίς. Κι όλα γεννήθηκαν από μια απαισιόδοξη γεύση που αποδίδει το έργο μου.
Σήμερα δεν έχει φεγγάρι. Όλα είναι τόσο σκοτεινά, φοβάμαι να διασχίσω το κτήμα, μα ωστόσο φοβάμαι και τη ζωή.
Πες μου είναι αλήθεια ότι η ζωή μου είναι γεμάτη από το άγχος;
Άμμος, εκατομμύρια κόκκοι κρύβουν μέσα τους έρωτα, αισθήματα, δύναμη, φαντασία, ό,τι γεννά το κύμα ίσως θα έκανε το Σαρτρ να ζηλέψει όπως κάποτε ζήλεψε το Ραιημόν Κενώ.
Μέρες που θα ’ρχονται, μέρες που θα φεύγουν· κολύμπησα κι όλες οι παραλίες έχουν πάντα τα ίδια να επιδείξουν, ό,τι φέρει το κύμα. Σήμερα στην αμμουδιά βρήκα ένα πτώμα, έτσι φαινόταν από μακριά. Όμως ήταν ένας νέος άντρας με ασημένια φτερά στη ράχη. Προκάλεσε τη μοίρα κι αυτή τον έριξε σε μένα.
Το χιόνι που πέφτει. Αυτό. Πέφτοντας εκατομμύρια νιφάδες δεν βρίσκουν να καθίσουν κάπου καθαρά και προσγειώνονται κατευθείαν στη λάσπη. Με λίγα λόγια οι ψυχές λερώνονται όπως οι νιφάδες που πέφτουν σ’ ένα δρομάκι.
Ασκήσεις φανταστικής αρχιτεκτονικής όπως λέει ο Ρίλκε, να φανταστείς ένα δρόμο που δεν έχεις δει ποτέ. Εγώ φαντάστηκα την οδό Ωσέρ και τα μαγαζάκια της. Φαντάστηκα έναν φούρναρη, μια που πουλά καλύμματα, ένα βιβλιοπωλείο, γραφεία, σπίτια με μεγάλα πατζούρια που φωτίζονται από αρωματικά κεριά. Ο έρωτας με τη νύχτα. Μισώ τον ήλιο. Κυβιστικές τάσεις. Εκείνο ή εκείνο; Μέσα στο πρόσωπό σου βλέπω μια σπηλιά ολοφώτεινη στην οποία διαγράφεται ολοκάθαρα το περίγραμμά σου.
………
Και σκέφτομαι

Τζορτζ, ελευθέρωσέ με γρήγορα…
Το κείμενο δε διαβάζεται...
αύριο κατεβαίνει...
λυπήσου τον αθώο κόσμο τουλάχιστον...

Labels: ,

16 Comments:

Blogger ioeu said...

είναι τόσο σπουδαίο να μοιράζεσαι μαζί μας τα υπόγεια...
τόση υγρασία, τόσο σκοτάδι
κι ο κρότος της σιωπής
καλά για χρόνια φυλαγμένος

γράφε!

15/10/07 10:54 PM  
Blogger mamaloukas said...

πολλά χρόνια φίλε μου, πολλά

16/10/07 12:15 AM  
Blogger AleXandros K. said...

This comment has been removed by the author.

16/10/07 3:17 AM  
Blogger AleXandros K. said...

Υπόγεια ανασκαφή, λοιπόν, στην πρώιμη σκέψη μιας ψυχής υπό το πρίσμα μιας (ηθελημένης ή μη) όψιμης σκλαβιάς... τουλάχιστον έτσι το εξέλαβα...
Όμορφο το Blog σας...
Καλώς σας βρήκα

16/10/07 3:18 AM  
Blogger georgia said...

Τζωρτζ, άφησέ τον εκεί, να ανασύρει κιτρινισμένα φύλλα. Κάτι μου λέει ότι έχει πολλά κρυμμένα εκεί στα υπόγεια.Μικρούς θησαυρούς. Γι' αυτό σου λέω, άφησέ τον εκεί για λίγο...

16/10/07 9:46 AM  
Anonymous George ο μπατλερ said...

αφεντικο, αν δεν μου πληρωσεις τα μηνιατικα που μου χρωστας δεν σ' ανοιγω που να χτυπιεσαι

16/10/07 10:03 AM  
Blogger mamaloukas said...

Alexandros
Ευχαριστώ καλώς ήλθατε, και το δικό σας μου άρεσε. Αγγλία λοιπόν;
Όπως γράφω και παραπάνω πολύ παλιά γραπτά, εντελώς στο ντουλάπι της λήθης πια...

16/10/07 1:36 PM  
Blogger mamaloukas said...

Τζόρτζια
μη του λες έτσι βρε
μικροί θησαυροί;
μάλλον άνθρακες :)

16/10/07 1:37 PM  
Anonymous Ρενάτα said...

Θα μας επιτρέψεις να ΄χουμε διαφορετική γνώμη! Το υπόγειο των θαυμάτων είναι αυτό τελικά! :)

16/10/07 2:22 PM  
Blogger mamaloukas said...

τζορτζ
Μην το παρατραβάς έτσι; Να μη μιλήσω που έχει ξεσκίσει τα περισσότερα μαλτ μου;

16/10/07 2:26 PM  
Blogger mamaloukas said...

Ρενάτα
καλωσύνη σας αγαπητή μου, αλήθεια η διδασκαλία; πώς πάει;

16/10/07 2:27 PM  
Anonymous Ρενάτα said...

Δεν είναι καλοσύνη, αλλά η άποψή μου! :)

Μια χαρά!Κάθε μέρα κάτι ενδιαφέρον κι ίσως διαφορετικό προκύπτει απ΄τα σχεδιασμένα! Είναι το υλικό απρόβλεπτο και γι αυτό συναρπαστικό!! :)

16/10/07 4:22 PM  
Blogger Alexandra said...

'Κι όλα γεννήθηκαν από μια απαισιόδοξη γεύση που αποδίδει το έργο μου.'

αυτό κάτι λέει για το τώρα και το τέλος στα έργα σου!

πραγματα παλιά έρχονται όταν πρέπει να προχωρήσουμε στη ζωή μας, έτσι για να μας θυμίσουν πόσα βήματα κάναμε, ή γιατί εκεί βρίσκεται το κλειδί της συνέχειας (υπάρχουν πολλές εκδοχές της παρελθοντολογίας)

16/10/07 9:53 PM  
Blogger Alexandra said...

'τέλος στα έργα' εννοώ τον τρόπο που τελειώνουν. όσα έχω διαβάσει είναι απαισιόδοξα με δικαιοσύνη, φυσικά αλλά υπάρχει μια πίκρα στο στομα.

διευκρίνηση, γιατί είναι και ανάδρομος ο ερμής και με επηρεάζει (δεν θα ξαναγράψω μέχρι τον νοέμβριο!)

16/10/07 9:56 PM  
Blogger Composition Doll said...

!!!!!!!!!!!!!!!!

Κάτι ήξερα εγώ που μίλησα περί "αυτόματης γραφής"... τς!

17/10/07 4:37 AM  
Blogger mamaloukas said...

Αλεξάνδρα
μήπως κατέχω το κληρονομικό χάρισμα;
δηλαδή πρόβλεψις του μέλλοντος;
καλά λέω γω ότι υποφέρει ο κόσμος.
Γιατί να μην ξαναγράψεις παιδί μου;

Ντολ
κι ο κόσμος νόμισε ότι διαβάζεις τα χειρόγραφα μου, πονηρούλα!

17/10/07 7:55 AM  

Post a Comment

<< Home