Sunday, September 23, 2007

Ψάχνοντας στoν λαβύρινθο των υπογείων του πύργου μου, σε κάποιο απ’ τα δεκάδες ράφια

τα φορτωμένα με χιλιάδες σκουριασμένα σεντούκια που είναι γεμάτα χειρόγραφα και αποτελούν το αρχείο μου, ανακάλυψα κάτι.
Περιπλανιόμουν μ’ έναν διαρκή φόβο κοιτώντας συνεχώς πίσω μου ανάμεσα στα στενά περάσματα κρατώντας ένα μικρό κερί. Το παχύ σκοτάδι κατάπινε με μεγάλη ευκολία την αδύναμη φλόγα του.
Ένα κιτρινισμένο φύλλο ξεχώριζε απ’ τα σπλάχνα ενός ξεκοιλιασμένου κιβωτίου. Μια αράχνη περπάτησε πάνω στο χέρι μου καθώς το τραβούσα. Με δυσκολία συγκράτησα την κραυγή μου κι έτρεξα προς την πέτρινη σκάλα. Όταν πια καθόμουν μπροστά στην ολοζώντανη φωτιά που μου χάριζε το τζάκι στο δωμάτιο της βιβλιοθήκης μπόρεσα να κοιτάξω το ορφανό φύλλο.
Πάνω πάνω έλεγε: Πρώτο κείμενο 1989. Και από κάτω: 3-1-1989.



Και συνέχιζε:

Η νύχτα που σ’ αγάπησα. Ο καπετάν Μιχάλης. Πώς να είναι; Θέλω να φύγω μ’ ένα πλοίο για τον κόσμο τον ανεξερεύνητο, εκείνον που σου επιφυλάσσει ό,τι δεν μπορείς να φανταστείς. Η αφήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πυμ. Ο θαλασσόλυκος. Όλα αυτά είναι φαντασία. Είναι νοσταλγία. Ας φύγουμε. Ας μεθύσουμε. Αγαπώ τη θάλασσα γιατί σου δίνει την εντύπωση πως όλα χάθηκαν. Η ξηρά είναι το τέλος του ονείρου. Τα άδεια βράδια είναι απογοητευτικά. Θα είμαι μόνος μου. Αν αλλάζεις πρόσωπα πρέπει ν’ αλλάζεις και ψυχές. Μ’ αγκαλιάζεις και νιώθω τα σπασμένα γυαλιά κάτω απ’ τα πόδια μου. Οι μέρες που μίσησα. Αστρονομία και θάλασσα. Έρωτας. Θάνατος. Απρόσωπα. Είναι το σκίρτημα μιας καρδιάς πιεσμένης. Η φυγή. Η εγκατάλειψη. Η Αμερική. Οι ήπειροι. Το τίποτα. Τα λιμάνια. Οι κρύοι πλινθόκτιστοι δρόμοι. Τα μεθυστικά φώτα πίσω απ’ ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι. Η γραμμή της μύτης που θα ζει για πάντα κουβαλώντας τη μορφή του πίσω απ’ τα τραπεζάκια παρισινών καφέ. Φυσάει δυνατά. Η ιστορία του κοριτσιού που κουβαλούσε το θάνατο στη Σκωτία.
Το μίσος του Κάφκα. Οι δώδεκα συγγραφείς. Κρύβομαι πίσω απ’ τις κακόφημες συνοικίες, τα μπαρ με τους ναρκομανείς, την κοπέλα με τα μαύρα. Είναι η κρύα άνοιξη των καρδιών κάποιων εργατών στην Αργεντινή. Δεν υπήρξα ποτέ καμιά νύχτα έτσι. Μια βραδιά στη Ρώμη ονειρεύτηκα τη νίκη μου. Ήταν οι αρχαίοι ρωμαίοι ενώ γλένταγαν όλο το βράδυ. Όλα φεύγουν σιγά σιγά. Οι άντρες που αποκλείστηκαν απ’ το χιόνι για όλο το χειμώνα στην ορεινή καλύβα και μην έχοντας τι να κάνουν κατέληξαν να μάθουν απέξω όλες τις ετικέτες απ’ τις κονσέρβες και τις εφημερίδες που τους είχαν απομείνει.
Κάνει ζέστη στις ερήμους. Οι βεδουίνοι όμως γυρνούν κουκουλωμένοι δείχνοντας όσο το δυνατόν λιγότερο γυμνό μέρος του σώματος στον ήλιο. Οι μαθήτριες με τις ποδιές δε θα ξανάρθουν. Δάκρυα. Παντού. Φωτογραφίες. Θεατρικές παραστάσεις. Όλα τελειώνουν έξαφνα στις μικρές ώρες· μέσα στο πυκνό χιόνι που σκεπάζει τα πάντα.


Αυτό ήταν λοιπόν το πρώτο κείμενο του 1989 σκέφτηκε καθώς έπινε λίγο απ’ το Lagavulin που του ’χε χαρίσει ο φίλος του. Χαμογέλασε γιατί σκέφτηκε πως αυτό ήταν το τεκμήριο της διαπλοκής τους.
Κι όχι το κείμενο που ’χε γράψει 18 χρόνια πριν…

Labels:

22 Comments:

Blogger ioeu said...

ο χρόνος είσαι εσύ
κι εσύ ο χρόνος...

δες πώς γίνονται οι στιγμές σώμα,
πώς σελίδες,
πώς ζωή...

23/9/07 8:14 PM  
Blogger George Glikofridis said...

Όταν ο σημερινός "Επιβάτης" είχε ολοκληρωθεί ως story board, ήταν το 2002. Οπότε και έτσι αποφάσισα ότι η δράση θα τελείωνε το 2002. Το 2002 είχαν περάσει 16 χρόνια από το 1986. Τότε που είχαν γραφτεί οι πρώτες 45 σελίδες του τότε "Επιβάτη". Που ο τότε "Επιβάτης" είχε ως τίτλο "Discount Supermarket" (Μην γελάτε!) και βεβαίως ουδεμία σχέση είχε με τον σημερινό (εκτός των κεντρικών αξόνων).
Έτσι, αποφάσισα να βάλω ως κεντρiκό υπότιτλο στο οπισθόφυλλο του βιβλίου (όπου λογικά θα υπήρχε κάποια περίληψη) την φράση "Δεκαέξι χρόνια μετά, επέστρεψε για να ζητήσει πίσω ότι είχε για δικό του. Ίσως και κάτι περισσότερο..."
Για κάποιο λόγο η φράση θεωρήθηκε ως δεν θυμάμαι τώρα πια τι από την "Νεφέλη" οπότε και δεν μπήκε στο οπισθόφυλλο.
Μπήκε όμως στο site του βιβλίου.
Πώς το είπε ο ioeu;
[ο χρόνος είσαι εσύ
κι εσύ ο χρόνος...

δες πώς γίνονται οι στιγμές σώμα,
πώς σελίδες,
πώς ζωή...]
Αυτό.
Σου εύχομαι πραγματικά το Lagavulin κείμενο (σα μεσαιωνικό ξόρκι ακούγεται) του 1989 να γεννήσει ότι καλύτερο και σημαντικότερο._

23/9/07 9:39 PM  
Blogger mamaloukas said...

ioeu
thanks John
κι απ' τη Μάουρα έχεις πολλές ευχαριστίες για το εξαιρετικό ποίημα που της αφιέρωσες.

23/9/07 10:47 PM  
Blogger mamaloukas said...

George
φίλε μου καλέ, παιδί τρελό της Ιταλίας. ξέρεις το τραγούδι του Lucio Battisti "Supermarket"?
στο αφιερώνω λοιπόν.
το κείμενο ανασύρθηκε πραγματικά τυχαία, κανένα άλλο σκοπό δεν έχει παρά μόνο ίσως να γεμίσει το χώρο αυτού του μπλογκ και να γεννήσει ποιος ξέρει τι σχόλια.

23/9/07 10:51 PM  
Blogger ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Τ said...

Φίλε, I am back. Πήγαινε μια βόλτα μέχρι το tsiakalos.blogspot.com.
Σου έχω κάτι καλό νομίζω.
Τώρα που τελείωσα με τις οικοδομές θα παίξω κι άλλα παιχνίδια.
Καληνύχτα σας.

24/9/07 12:56 AM  
Blogger alef said...

Είδες, λοιπόν, τί έχει να σου φέρει ένα άχαρο Σαββατο, που η τακτοποίηση του πύργου μια μέρα πριν φάνταζε βραχνάς; Τον εαυτό σου ενιαίο, διότι το αγόρι ή το κορίτσι που υπήρξαμε υπάρχει καταχωνιασμένο σε ένα δωμάτιο του πύργου μας όπου γίνεται το σώσε (κι αποφεύγουμε να κάνουμε κατά κει). Αλλά ο χρόνος είναι ενιαίος και το κείμενο υπέροχο, υπέροχο λέμε, και η αλυσίδα της ζωής μας μαγική. Κι εγώ χαζεύω σ' ό,τι παλιό μου και εκπλήσσομαι με ό,τι δικό μου ξεχασμένο, αλλ' είναι ΕΚΕΙ... Καλή μας εβδομάδα

24/9/07 7:54 AM  
Anonymous nuwanda said...

H πιο ωραια διαφημιση για ουισκυ μετα το android!

Πας χαμενος αγορι μου...

24/9/07 10:24 AM  
Blogger mamaloukas said...

tsiakalos
σ απάντησα μωρέ μουρλέ...

Αλεφ
Μαμαλούκας εναντίον αρχείου του... κι ο χρόνος ρυθμιστής

Nuwandoid
σ ευχαριστώ φίλε μου, χαμένος θα πάω το ξέρω!

24/9/07 1:16 PM  
Blogger Librofilo said...

Έγραφες καλά κάποτε βρε άτιμο.Ήπιες και το ουίσκυ μόνος σου..Εγώ άνοιξα ένα Scarpa χθες,ενδιαφέρον.

24/9/07 3:17 PM  
Blogger aura voluptas said...

Πολύ ωραίος ο πύργος σας με το οικόσημο στην είσοδο ! Τον κηπουρό να αλλάξετε, δεν κάνει καλή δουλειά λέμε ...

Το κείμενο όμως ...

Το λάτρεψα αυτό το κείμενο !!! Δεν μπορώ να εξηγήσω το "γιατί" (μεταφυσικό ? Ενώ δε βγάζεις νόημα, συγχρόνως, βγάζεις !). Από τα κορυφαία posts. Το διαβάζεις και το ξαναδιαβάζεις και κάθε φορά στέκεσαι σε μια διαφορετική πρόταση, φτιάχνεις μια διαφορετική εικόνα . Έχετε κι άλλους τέτοιους θησαυρούς κρυμμένους σε κιβώτια ??

Τη φωτό του Χάρου όμως τι τη θέλατε καλέ ? Σκιάχτηκα η γυναίκα !

25/9/07 2:07 AM  
Blogger mamaloukas said...

librofilo
Θα σ'τα διηγηθώ άλλη φορά
Παλιά το αγαπημένο μου ήταν το Scrapa(s)!!!!
:)))))

Άουρα
Δε συμφωνώ για τον κηπουρό (γυναίκα είναι), κάνει καλή δουλειά.
Τώρα... τι καλά που σας άρεσε το κείμενο, σας ευχαριστώ.
Μεταφυσικό, σουρεαλιστικό, πρωτόλειο... λίγο απ' όλα που βγάζει κάτι όμως, γι' αυτό και το ανέβασα. Υπάρχει πράμα πολύ, αλλά ποιος κατεβαίνει πάλι εκεί κάτω;

25/9/07 8:47 AM  
Blogger mamaloukas said...

Ξέχασα το χάρο
ε, αναφέρεται δις κι αυτός και τον έβαλα τον κακομοίρη, είναι κι ωραία εικόνα...

25/9/07 8:49 AM  
Anonymous daniela said...

Αναρωτιέμαι πόσα ακόμα «κείμενα-τεκμήρια διαπλοκής» έχεις στα σεντούκια του σκοτεινού πύργου σου!
Το κείμενο αυτό τόσο αναπόφευκτα ουσιαστικό και τόσο ουσιαστικά αναπόφευκτο όσο και ο θάνατος!
Μόνο που μπορείς και τα γράφεις ανώδυνα γιατί ξέρεις ότι την στιγμή που «όλα θα τελειώνουν έξαφνα στις μικρές ώρες· μέσα στο πυκνό χιόνι που σκεπάζει τα πάντα», όλο και κάποιος θα τα συλλογίζεται καθισμένος στο παράθυρο του σαλονιού του με ένα ποτήρι lagavulin στο ξύλινο παλιό τραπεζάκι, και ένα βιβλίο σου στο χέρι του.Ακούγοντας μόνο τον ήχο του ποτηρίου στο σουβέρ και το πάτημα του πυκνού χιονιού στο πλακόστρωτο του χρόνου......
(Οι συγγραφείς έχετε κατι απο αθάνατο...αν ζηλεύω λέει??????)

25/9/07 12:45 PM  
Blogger mamaloukas said...

Αγαπητή Daniela, scherzi a parte, σ ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου. Πολύ ποιητικό, πολύ βραδυνό, γεμάτο αρώματα και εξαίσιες γεύσεις...

25/9/07 1:54 PM  
Blogger cook the book said...

wow...το κοκκινο κειμενο μαζι με τις φωτο ήταν φοβερό...πολυ ατμοσφαιρικό...λίγο ακόμη;...:)

27/9/07 7:47 PM  
Blogger mamaloukas said...

Ευχαριστώ αγαπητή Κουκ, οι σκηνές που σας άρεσαν είναι η ειδικότης μας. δυστυχώς είχα προγραμματίσει να ανεβάσω το πάνω ποστ. στα βιβλία μου -σε όλα ανεξαιρέτως- θα βρείτε πολλές ανάλογες!

27/9/07 9:18 PM  
Anonymous Ρενάτα said...

Πολύ μου άρεσεε! Έκανες όμως και εισαγωγή "κινηματογραφική" θα έλεγα. Μου θυμισε λιγο απο Μοστρα (στο υπογειο της Βενετιας)!
Φαντάζομαι πως θα 'χεις εξαιρετικους θησαυρούς! Να τους φέρνεις στο φως πιο συχνά! :)

Καλησπέρα

27/9/07 9:59 PM  
Blogger mamaloukas said...

καλησπέρα Ρενάτα

ναι είναι λίγο μίμηση του Μόστρα στο κατέβασμα στο υπόγειο, παιχνίδι με το βιβλίο δηλαδή.
σ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, δεν ξέρω αν αυτά που έχω είναι θησαυροί, πάντως είναι πολύ πολύ προσωπικά και δεν είναι εύκολο να τα βγάλω...

27/9/07 10:58 PM  
Blogger cook the book said...

τρεχω για τον Μοστρα :)
με την ευκαιρια,...νομιζα οτι ήταν μονο 2 τα βιβλια που ειχες γραψει,ηταν και τα προηγουμενα 2 μυθιστορήματα;

27/9/07 11:39 PM  
Blogger mamaloukas said...

buongiorno Cook!
Ο γιες...
4 μυθιστορήματα
το ένα χειρότερο απ' τ' άλλο!

28/9/07 8:24 AM  
Blogger 5 pink flowers said...

pes poio einai to kastro sti fotografia thelo na stegaso optika ekei ena paramythi mou
einai sna na evlepa afto peripou otan to grafa
http://alwaysthesea.blogspot.com/2007/08/blog-post.html
efxaristo

1/10/07 2:37 PM  
Blogger mamaloukas said...

de leo giati den xero. Vrika th photo sto google kanontas search me "castle" h "castello". to xanakana prin ligo alla den bghke h photo dystyxos.
parakalo

1/10/07 6:33 PM  

Post a Comment

<< Home