Wednesday, February 07, 2007

Notti italiane I Νύχτα που δε θα ξανάρθει ούτε μ’ όλα τα λεφτά του κόσμου




















Πού να ήταν εκείνο το κλαμπ;
Εντάξει, χαμένο στην παλιά πόλη, αλλά σε μια μεριά απ’ όπου δεν πέρναγες συχνά.
Δεν έχει σημασία άλλωστε έκλεισε σχεδόν αμέσως.
Θυμάμαι όμως τη μοναδική φορά που πήγαμε
Ήταν μια καθημερινή, μπορεί και Παρασκευή, βράδυ
Χειμώνας κανονικός.
Ωραίο μπαρ, κάτι διαφορετικό για την πόλη τότε
Με πατάρι
Κι εκείνη η τζαζ απίστευτη
Ζωντανήμουσική αν θυμάσαι
Θυμάμαι μόνο πόσο ωραία ήταν
Να ’παιξαν Κόντε;
Σίγουρα μόνο που τότε δεν τον άκουγες τόσο πολύ και δεν το θυμάσαι
Δεν είχε πολύ κόσμο, όλοι μας κοίταζαν
Καθίσαμε στο καλύτερο τραπέζι
Για κάποιον λόγο μας πέρασαν για λεφτάδες
Χα χα
Κι εσύ, ο μόνος που το διέκρινες ή το υποψιάστηκες, θέλησες να το προχωρήσεις
Χαχα
Μετά τα ποτά μας, παρήγγειλες σαμπάνια
Υπήρχε στον κατάλογο
Moet ήταν;
Νομίζω
Σκοτωθήκανε να τη φέρουν κι είχαν το ύφος ότι καλά το είχαν καταλάβει ότι ήμασταν λεφτάδες
Αν μας κοιτούσαν μία πριν μετά τη σαμπάνια κανείς δεν ξεκολλούσε τα μάτια του από πάνω μας
Θυμάμαι τα γέλια που ’χαμε κάνει
Πολλά γέλια, ανέμελα…
Φύγαμε αργά, απ’ τους τελευταίους, υπέροχα μεθυσμένοι
Μ’ αυτό το ανάλαφρο ζάλισμα που μόνο η σαμπάνια φτιάχνει
Κι όταν φτάσαμε στη Λάντσια και μπήκαμε μέσα είδες ότι μας είχαν βουτήξει τον έναν καθαριστήρα
Βρίζαμε και γελούσαμε ταυτόχρονα
Κι έπειτα ήρεμα, με είκοσι χιλιόμετρα, προς το σπίτι
Περνώντας μπροστά απ’ την Ασφάλεια
Κι όλη η πόλη να κοιμάται
Στην άδεια λεωφόρο

Στην ομίχλη που αργόπεφτε
Κι έπειτα γλυκό κρεβάτι
Καμία έννοια, τίποτα
Ωραία χρόνια γαμώτη μου
χαχα
(Πρέπει να 'μασταν μερικοί, τότε, εγώ όμως μόνο εσένα θυμάμαι. Να 'ναι τυχαίο;)

Labels:

16 Comments:

Blogger Librofilo said...

Υπέροχο,και ο P.Conte κορυφαίος.

7/2/07 8:51 PM  
Blogger lucy of wild flowers said...

Σήμερα σε ανακάλυψα!

Έχω διαβάσει το βιβλίο σου "Ο θάνατος του εκδότη"
και μού άρεσε πολύ.

7/2/07 8:57 PM  
Blogger Mamaloukas said...

σ ευχαριστώ Λίμπρο μίο. μακάρι να μπορούσα ν ανεβάσω και τραγούδια του.

Λούσυ
Σ' ευχαριστώ πολύ. Μ΄εστειλες με τον τίτλο! Δεν το χα σκεφτεί ποτέ.
πάντρεψες δυο απ' τα βιβλία μου με μοναδικό τρόπο! :))))))
Μη σε χάσουμε.

7/2/07 9:32 PM  
Blogger georgia said...

Λίγη γλυκιά μελαγχολία διακρίνω ή είναι ιδέα μου; Πάντως η ιστορία επαναλαμβάνεται, ως γνωστόν. Άρα διόλου απίθανο να ξανάρθει μια παρόμοια νύχτα και μάλιστα χωρίς να χρειαστεί να σπαταλήσεις ούτε ευρώ.

Υ.Γ:Κάτι έχω πάθει γιατρέ μου και τα βλέπω όλα αισιόδοξα! :-))

7/2/07 10:25 PM  
Blogger Mamaloukas said...

Ωραία, γλυκιά αισιοδοξία Georgia...

7/2/07 10:46 PM  
Anonymous aura voluptas said...

Ααααχχχ ! Τι με βάζετε και διαβάζω βραδινιάτικα ! Κόβω φλέβες λέμε !! Πολύ ωραίο ποστ ... Είστε σε φόρμα .

"Καμία έγνοια , τίποτα" . Μια φρασούλα κάνει τη διαφορά . Αναγκαία προϋπόθεση ( μαζί με άλλες ) για αξέχαστες βραδιές των οποίων η μη επανάληψη τους είναι το τίμημα και το ευτύχημα μαζί ...

8/2/07 1:17 AM  
Blogger scalidi said...

Για τον τελευταίο ορίζοντα στη φωτό, δίνω όλα τα λεφτά του κόσμου (αν τα είχα)

8/2/07 1:06 PM  
Anonymous nothing-is-impossible girl said...

"Φεύγουν τα καλύτερά μας χρόνια
ώρα με την ώρα βιαστικά
νιάτα που περνούν
που δεν θα ξαναρθούν
και 'κεινο που βλέπω να μένει τελικά...

Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι
μες στα θερινά τα σινεμά
νύχτες που περνούν
που δεν θα ξαναρθούν
μ' αγιόκλημα και γιασεμιά"...

8/2/07 1:27 PM  
Anonymous nuwanda said...

..κατι τετοια διαβαζω και διαπιστωνω οτι γερναμε....

8/2/07 2:23 PM  
Blogger Mamaloukas said...

ευχαριστώ φίλους κ φίλες. τα σχόλιά σας μιλούν από μόνα τους...

8/2/07 3:50 PM  
Blogger lucy of wild flowers said...

Θα σε διαβάζω και εδώ!

Ο "θάνατος", πάντως βγήκε εκ παραδρομής, γιατί γίνεται ένας χαμός τελευταία στα μπλογκς, με την ζωή και τη μη ζωή των εκδόσεων.
Αλλά καλύτερα να απέχει κανείς από όλα αυτά και να κάνει αυτό που αγαπάει, δηλαδή να γράφει...
Καλημέρα.

:-))

9/2/07 4:50 AM  
Blogger ioeu said...

Το αποτύπωμα της νύχτας εκείνης στη μνήμη είναι η ανάμνηση. Το αποτύπωμά της στον χρόνο...το κείμενο που γράψατε. Νύχτα αιώνια πια λοιπόν!

10/2/07 2:02 PM  
Anonymous αλεξανδρα said...

όμορφη ατμόσφαιρα... μόνο σε ένα τέτοιο μέρος δημιουργείται.

κάποτε, τα παλιά τα χρόνια, είχαμε μια υπέροχη μουσική σκηνή τζαζ στην Αθήνα... στην περιοχή του κάραβελ-χίλτον...

10/2/07 9:12 PM  
Blogger Mamaloukas said...

lusy
σ ευχαριστώ, αστειεύομουν για τον τίτλο :) Προσπαθούμε να γράφουμε, δεν είναι πάντα εύκολο.
ioeu
πολύ αληθινό αυτό που γράψατε
Αλεξάνδρα
γι αυτό και δεν προσπαθώ να την επαναλάβω (τη νύχτα)

11/2/07 2:39 PM  
Blogger ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Τ said...

Το τι θυμάσαι μόνο τυχαίο δεν είναι. Τι έγινε μετά όμως δεν μας το λες, το κρατάς κρυφό ή αυτό είναι που θυμάσαι καλύτερα;

18/2/07 5:23 PM  
Blogger Mamaloukas said...

Μετά φίλε μου κοιμήθηκα σαν κτήνος μέχρι το επόμενο μεσημέρι:)

19/2/07 9:34 PM  

Post a Comment

<< Home