Tuesday, January 02, 2007

Πότε μην υποτιμάς έναν μπλόγκερ… (σύντομη ιστορία)

Καλή χρονιά σε όλους! Λίγο έλειψα και κοντέψατε να μου γκρεμίσετε το μπλογκ.
Ορίστε ξανάρθαμε.
Δημοσιεύω τη σύντομη ιστορία μου που δημοσιεύτηκε την παραμονή της πρωτοχρονιάς στο Έθνος της Κυριακής.

Πότε μην υποτιμάς έναν μπλόγκερ…

Διόρθωσε τη γραβάτα του κι έφυγε από το γραφείο. Κόντευε τρεις το μεσημέρι και μπορούσε να λείψει καμιά ωρίτσα άνετα. Άλλωστε ήταν η ώρα που οι περισσότεροι έτρωγαν κάτι πρόχειρο. Φυσικά είχαν και τα νούμερα των δύο κινητών του –το τρίτο ήταν μόνο για την κόρη του- αν γινόταν κάτι έκτακτο, που να χρειάζεται ένα ομώνυμο δελτίο.
Πήρε ένα ταξί και του είπε την πλατεία στο Περιστέρι. Σε ένα τέταρτο, έξω από ένα μεγάλο ίντερνετ καφέ έβγαλε το σακάκι του και φόρεσε μια μαύρη κολεγιακή μπλούζα που είχε κρύψει μέσα στη μεγάλη δερμάτινη τσάντα του. Έβγαλε τα γυαλιά του και ζήτησε έναν υπολογιστή για να μπει στο ίντερνετ. Ο νεαρός πίσω απ’ τον πάγκο δε φάνηκε να τον αναγνωρίζει. Ωραία, σκέφτηκε. Δυστυχώς δεν υπήρχαν πολλές κενές θέσεις κι αναγκάστηκε να καθίσει δίπλα σ’ έναν μακρυμάλλη έφηβο. Γύρω του όλοι έπαιζαν εκείνα τα χαζά παιχνίδια με σκοτωμούς και μάχες σε μεσαιωνικά κάστρα με ανθρωπόμορφα τέρατα. Ηλίθιοι νέοι, ζώα, είπε από μέσα του. Όλοι τους κάπνιζαν κι έπιναν φραπέ. Δε γύριζαν να τον κοιτάξουν. Αυτό επιθυμούσε κι εκείνος.
Μπήκε αμέσως εκεί που ήθελε. Στα μπλογκ. Είχε φτάσει σε σημείο να σημειώνει σ’ ένα χαρτάκι πού θα έμπαινε και με ποιο ψευδώνυμο. Άρχισε αμέσως να πετσοκόβει. Να γράφει σχόλια στα ποστ των άλλων. Έγραφε βρισιές, προσβολές, συκοφαντίες, ψέματα. Διαστρέβλωνε τα σχόλια, πιανόταν από λεπτομέρειες κι άρχιζε επιθέσεις υποδυόμενος άλλους. Ορκιζόταν πως λέει αλήθεια, έκανε πως ξεσκέπαζε συνομωσίες, πως ανακάλυπτε απάτες άλλων μπλογκερ. Άλλαζε μπλογκ κι έμπαινε με άλλο ψευδώνυμο, ή σαν ανώνυμος χρήστης. Έμπαινε σε αγνώστους, σε φίλους, αλλά και στο δικό του και συνέχιζε τους λιβέλους. Μερικά τα είχε σχεδιάσει, άλλα του έρχονταν εκείνη τη στιγμή. Ήταν καλός στις προσβολές, τον είχε μάθει η δουλειά του. Κάθε τόσο κοιτούσε αριστερά δεξιά με την περιφερειακή του όραση μήπως τον παρακολουθεί κανένας. Καμία σχέση, όλοι ήταν απορροφημένοι στα παιχνίδια τους, ουδείς ασχολούνταν με τον γέρο –ήταν σίγουρος πως τέτοιον τον θεωρούσαν- που ποιος ξέρει τι έψαχνε στο δίκτυο. Σε λίγο τα είχε κάνει γης μαδιάμ. Μερικοί είχαν προλάβει να του απαντήσουν, άλλοι τα είχαν βάλει με άλλους μπλογκερ νομίζοντας ότι εκείνοι κρύβονταν πίσω από κείνον. Χαμογελούσε, χαιρόταν πραγματικά, την καταέβρισκε.
Σε μισή ώρα έφυγε βιαστικά πετώντας ένα ευρώ στον πάγκο και γύρισε στη δουλειά του για το βραδινό δελτίο.
Το βράδυ επέστρεψε στην πανάκριβη τριώροφη μεζονέτα του οδηγώντας το Καγιέν του. Αδημονούσε ν’ ανοίξει το φορητό του και να δει τα αποτελέσματα. Στα μπλογκ επικρατούσε αναβρασμός. Άλλοι έβριζαν, άλλοι σιωπούσαν, άλλοι παρηγορούσαν άλλους. Εκείνος απολάμβανε το θρίαμβό του. Τότε φορούσε το κανονικό του ψευδώνυμο κι έμπαινε στο μπλογκ του.
Το είχε ανάγκη να είναι μια σελίδα, να είναι κρυμμένος πίσω από ένα ψευδώνυμο. Όλοι τον ήξεραν, όλοι τον κοίταγαν, όλοι τον αναγνώριζαν. Εδώ όμως όλοι τον ήξεραν ως Larry Bird κι εδώ έγραφε για το κρυφό του πάθος, το μπάσκετ. Όχι χουλιγκανισμούς, ούτε πώρωση για κάποια ομάδα. Έγραφε για το μπάσκετ, το άθλημα. Έβαζε ποστ για το NBA, ανέλυε συστήματα, έδινε στατιστικά αγώνων κι έκανε αφιερώματα σε παλιούς αστέρες που τα παιδαρέλια αγνοούσαν. Στα σχόλιά του έβρισκε τον ανώνυμο που τον έβριζε. Δηλαδή τον εαυτό του. Δεν του απαντούσε δείχνοντας υποτίθεται ανωτερότητα, απλώς σχολίαζε με τους διαδικτυακούς φίλους του ποιοι είναι αυτοί οι μαλάκες που μπαίνουν ανώνυμα και γράφουν αυτά τα πράγματα.
Έπειτα κοιμόταν σαν πουλάκι, πανευτυχής.
Μια μέρα διάλεξε να πάει στον Κορυδαλλό. Δεν είχε ξαναπάει, αλλά ήταν σίγουρος ότι θα έβρισκε κάποιο καφέ. Μ’ αυτόν τον τρόπο ήταν σίγουρος ότι δε θα τον έβρισκαν ποτέ. Κάθε φορά άλλαζε καφέ. Πειραιά, κέντρο, Χαϊδάρι, Νίκαια, Κηφισιά. Άσ’ τους ηλίθιους να ψάχνουν τα IP, τα ηλεκτρονικά ίχνη, σκεφτόταν.
Όταν το ταξί τον άφησε λίγο πιο πέρα από μια μεγάλη πλατεία έβρεχε δυνατά. Άνοιξε την ομπρέλα του και άρχισε να περπατάει κοιτώντας τα καταστήματα. Γρήγορα βρήκε ένα ίντερνετ καφέ. Πλησίασε και κοίταξε από τη βιτρίνα. Ήταν σχετικά μικρό και σχεδόν γεμάτο. Παρ’ όλα αυτά μπήκε. Του υπέδειξαν έναν υπολογιστή στο βάθος. Όταν γύρισε το κεφάλι είδε ότι ήταν κολλητά στον τοίχο και δίπλα βρισκόταν ένα παιδί σε αναπηρικό καροτσάκι. Πλησίασε και είδε ότι έπαιζε τα γνωστά, χαζά παιχνίδια. Φαινόταν λίγο καθυστερημένο, καθώς του έτρεχαν τα σάλια. Κάθισε δίπλα του ήσυχα. Ο μικρός δε γύρισε να τον κοιτάξει καν.
Ξεκίνησε τη δουλειά του, την περιήγηση στα μπλογκ. Το χαμόγελο στόλισε τα χείλη του. Κάθε τόσο παρατηρούσε τον μικρό. Τα έδινε όλα, πάταγε με μανία τα πλήκτρα, δε φαινόταν να έχει καταλάβει ότι κάποιος βρισκόταν δίπλα του. Συνέχισε με κέφι καθώς είδε ότι είχε καταφέρει να τσακωθούν δύο μπλογκερ και να αλληλοαπειλούνται με μηνύσεις. Κόντευε να τελειώσει το γύρο των προσβολών όταν ο μικρός γύρισε προς το μέρος του.
«Συ… συγνώμη, κ… κύριε» είπε κεκεδίζοντας. Τον ακούμπησε στο χέρι.
Αναπήδησε έκπληκτος. Αν κάποιος τόλμαγε να τον ακουμπήσει στο κανάλι θα τον απέλυε παρά χρήμα.
«Συ… συγνώμη, δεν είστε ο κυ… κύριος Πετρόπουλος που λε… λέτε τις ειδήσεις στην τη… τηλεόραση;»
Στράφηκε προς τον μικρό. Τον κοίταξε καλύτερα. Είδε ότι δεν ήταν μικρός, απλώς δεν είχε τη σωματική διάπλαση ενήλικα. Όμως δεν πρέπει να ’ταν πάνω από είκοσι πέντε χρόνων. Κούνησε το κεφάλι καταφατικά. Έπειτα γύρισε στο κομπιούτερ του και ξανακοίταξε σε ποιο μπλογκ βρισκόταν. Ήταν σ’ έναν βιβλιόφιλο, με το ψευδώνυμο Μπαλζάκ. Τον ζήλευε για την αγάπη του προς τα βιβλία, για τις γνώσεις του στη λογοτεχνία και για τις οξυδερκείς και αντικειμενικές βιβλιοκριτικές του. Καιρό τώρα του άφηνε προσβλητικά σχόλια ενώ πριν από δυο λεπτά του είχε γράψει αισχρόλογα για την οικογένειά του. Όμως δεν ανησύχησε. Από το προφίλ του και από τις γνώσεις του, ο Μπαλζάκ πρέπει να ήταν πάνω από πενήντα χρόνων.
«Θα μπο… μπορούσατε να μου δω… δώσετε ένα αυ… αυτόγραφο;»
Ησύχασε περισσότερο.
«Ναι, μικρέ μου» είπε και χαμογέλασε. Την έκανε τη καλή του πράξη για σήμερα.
«Ευ… ευχαριστώ. Μπαίνετε στα μπ… μπλογκ κι εσείς;»
Πάγωσε. Ψέλλισε «ναι».
«Κι εγώ» είπε ο μικρός που τώρα δεν κεκέδιζε καθόλου. «Είστε στη σελίδα μου. Είμαι ο Μπαλζάκ».
Έχασε το πάτωμα κάτω από τα πόδια του. Πετάχτηκε πάνω και έτρεξε προς την έξοδο παρασύροντας τρεις καρέκλες. Έξω η βροχή έπεσε στα μάτια του. Χωρίς να το καταλάβει κατέβηκε από το πεζοδρόμιο. Άκουσε ένα θόρυβο κι έπειτα ένιωσε να πετάει στον αέρα. Όταν προσγειώθηκε στη βρεγμένη άσφαλτο η λεκάνη του και τα δυο του πόδια ήταν σπασμένα. Όλα γύριζαν. Έστριψε το κεφάλι αριστερά δεξιά κι είδε τις ρόδες του αναπηρικού καροτσιού. Σήκωσε τα μάτια. Ο μικρός χαμογελούσε.

57 Comments:

Blogger ΠΡΕΖΑ TV said...

Aυτα γραφουν στο Εθνος...;
Μπραβο τους.

2/1/07 9:23 PM  
Blogger Mamaloukas said...

@πρεζα tv
Μιας και είναι η πρώτη φορά που με επισκέπτεστε σας καλοσωρίζω και σας εύχομαι ιδιαιτέρως καλή χρονιά.

Ελπίζω το σχόλιό σας να έχει θετική χροιά, αν όχι δεν φταίνε εκεί στο Έθνος, φταίω εγώ. σε κάθε περίπτωση ευχαριστώ για την επίσκεψη.

@Εαρινή συμφωνία
@Αναγνώστρια

Μηχανευόμαστε ακόμα παρατσούκλια για τα λινκς σας. παρακαλώ περιμένετε.

@άτυχοι που ήδη υπάρχουν στα λινκς μου. όποιος δε γουστάρει την περιγραφή του λινκ του, κάνει μια απλή αίτηση και το αλλάζουμε.
μην νευριάζετε.

2/1/07 10:01 PM  
Blogger reader's-diggest said...

Μόλις σας αντιπάθησα σφόδρα! Μου στερήσατε το δικαίωμα να γράψω πρώτος (το προγραμάτιζα για αύριο) πόσο απόλαυσα το διήγημα σας όπως και αυτό της Αργυρώ Μαντόγλου στο αφιέρωμα του Εθνους. Το αναρτήσατε σε κοινή θέα και πλέον ο αναγνώστης δεν θα κτυπήσει δύο φορές (σύμφωνα με το λινκ σας) αλλά δεύτερος και καταϊδρωμένος! Παρόλα αυτά να σας επισημάνω με την ταπεινή μου γνώμη από σήμερα ότι ήταν άριστο δείγμα σύντομης γραφής και μια πανέξυπνη ιδέα. Νομίζω δε ότι σας προσφέρει μια πανελλήνια πρωτιά. Είναι το πρώτο διήγημα που έχω δει τυπωμένο (τα ηλεκτρονικής μορφής και γραφής αν υφίστανται για μένα δεν μετράνε) που αναφέρεται σε μπλογκ, μπλογκερς κλπ. Ουσιαστικά, δηλαδή, είναι η πρώτη λογοτεχνική προσπάθεια εμπνευσμένη από την (αυτο)αποκαλούμενη μπλογκόσφαιρα...
Αν κάνω λάθος διορθώστε με.

2/1/07 11:07 PM  
Blogger George Glikofridis said...

Με τα όπλα έχω ασχοληθεί για δυό λόγους:
1. Ο παππούς μου ήταν οπλουργός. Έστω και ερασιτέχνης, γιατί στο επάγγελμα ήταν μηχανικός και σιδηρουργός.
2. "Ο Επιβάτης" το είχε ανάγκη.

Οπότε, Δημήτρη μου, επειδή είσαι πραγματικά καλό παιδί δηλαδή, ως άνθρωπος ενοώ τώρα ανεξάρτητα από το συγγραφικό σου κομμάτι, να σου συστήσω ότι θέλεις Δημήτρη μου.
Ρέπλικες για εκφοβισμό;
Μικρό διαμέτρημα πιο πολύ για άμυνα;
Μεσαίο διαμέτρημα για να απωθείς τους κλασσικούς αλητάμπουρες από μακριά;
Μεγάλο διαμέτρημα για ν' ανοίγεις στομάχια πίσω από κλειστές πόρτες;
Περίστροφα των 45 για να σκοτώνεις ελέφαντες;
Ότι θέλεις.
Γιατί πιο πολεμικό post (άρθρο/ιστορία) δεν θα μπορούσες να εμπνευστείς. Σαν story και μόνο. Και μου το έχει πει η georgia: "Να διαβάσουμε και τα παλιά του Μαμαλούκα... μη κολλάμε στον 'εκδότη' μόνο."
Α! Ναι... για αλεξίσφαιρα γιλέκα γνώσεις δεν έχω...
Α! Ναι... Περιμένουμε το επόμενο. (Μυθιστόρημα εννοώ.)

:-))

2/1/07 11:22 PM  
Blogger Mamaloukas said...

Αγαπητέ Reader's Diggest καλησπέρα και καλή χρονιά. σας ευχαριστώ και σας καλωσορίζω στο μπλογκ μου.
Καταρχάς ελπίζω να δείτε με συμπάθεια το λινκ που σας έβαλα (μέχρι πρότινος σας είχα με πιο traditional όνομα, νομίζω σαν Διαβάζω).
Νομίζω πως αν βάλετε αύριο την κριτική σας για την ιστοριούλα μου θα είναι η πρώτη, εγώ απλώς ανέβασα την ιστορία εδώ.
Δεν γνωρίζω καθόλου αν είναι η πρώτη τυπωμένη για τους μπλογκερς. θα χαρώ πολύ να είναι και θα μοιραστώ την τιμή με την Αργυρώ Μαντόγλου που εκτός από καλή συγγραφέας είναι και καλή φίλη, αφού και η δική της μιλά για ίντερνετ, προφίλ χρήστη, ψευδώνυμα κτλ
Ευχαριστώ και πάλι, καλή χρονιά και σας εύχομαι περισσότερα βιβλιοφιλικά ποστ στο 2007.

2/1/07 11:24 PM  
Blogger Mamaloukas said...

Γιώργο φίλε μου
απαντάς σε μια ερώτηση που σου είχα κάνει μήνες πριν. ναι, θέλω τη βοήθειά σου για τα όπλα.
Η Georgia εκτός από συμπαθέστατη έχει και δίκιο, να την ακούς.
το επόμενο μυθιστόρημα θα έρθει τον Απρίλιο. ευτυχώς έχει τελειώσει και μπορώ σιγά σιγά να επιστρέψω στον κόσμο των ζωντανών

2/1/07 11:29 PM  
Blogger Mamaloukas said...

ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΕΚΦΡΑΣΗΣ
@άτυχοι που ήδη υπάρχουν στα λινκς μου. όποιος δεν ΕΠΙΘΥΜΕΙ την περιγραφή του λινκ του, κάνει μια απλή αίτηση και το αλλάζουμε.
μην νευριάζετε. ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ

(άντε γιατί μας διαβάζουν και σοβαροί άνθρωποι, αλλά τι περιμένεις όταν έχεις στο μυαλό σου την... ή τον...:))))))

2/1/07 11:32 PM  
Anonymous alexandra said...

μ'άρεσε η ανατροπή. από τον παγερό κομπλεξισμό στην ξαφνική νεροποντή συναισθημάτων και ενοχών.

ο ήρωας τελικά ήταν άνθρωπος, έστω για λίγα λεπτά!

(θα πρότεινα να δοκιμάσετε και πάλι να γράψεις μικρές ιστορίες)

3/1/07 2:17 AM  
Blogger aura voluptas said...

1. Γιατί καλέ στο προπροηγούμενο ποστ βγαίνω ως ανώνυμη ? Ε ? Ε ? Moi ? Ca c'est trop !

2.Γιατί μου το κάνετε αυτό ? Πάνω που είχα αδειάσει το μπουκάλι , είχα γίνει σκνίπα , είχα ντυθεί εύθυμη χήρα (μαύρα εσώρουχα , κάλτσες μέχρι το μπούτι , φόρεμα θεόκλειστο μπροστά - πλάτη ανοιχτή μέχρι τον ... πίσω )και όλοι με ρωτόυσαν "ποιόν θρηνούμε ?" και απαντούσα "μπααα ! τίποτα το σπουδαίο , ένα μπλογκ στο διαδίκτυο" ... τσουπ ! Να σου η νεκρανάσταση ! Ρεζίλι έγινα !

3. Μια του κλέφτη , δυο του κλέφτη , τρεις κε Μαμαλούκα ... Αν το ξανακλείσετε το μαγαζί μην νομίζετε ότι θα πέσω στα γόνατα ξανά (μην παρερμηνευθεί η στάσις παρακαλώ ) για να έρθεται στο φιλότιμο. Ο Librofilo τα κατάφερε καλύτερα en fin , με ένα απλό άσμα. Jamais !

4. Aς όψεται το φοβερό σας διήγημα στο Έθνος ( το διάβασα από την εφημερίδα ) και το βιβλίο που ετοιμάζετε , που με αναγκάζουν να καταπιώ τη γλώσσα μου (χειροκροτήματα) και να πάρω όλα τα προηγούμενα πίσω (για το 3. θα το σκεφτώ).

Bizoux !

Υ.Γ. Τα links είναι καταπληκτικά . Σε όποιον δεν αρέσουν θα θεωρηθεί άτομο άνευ χιούμορ.

3/1/07 2:20 AM  
Blogger Mamaloukas said...

alexandra
ευχαριστώ για τις παρατηρήσεις σας. ό,τι μπορούμε γράφουμε. γράφω και μικρές ιστορίες όπως αποδεικνύεται.

Aura
1. Κι εγώ εσπάστην όταν είδα ότι ο κέρβερος μπλογκερμαν σας αφαιρεί το ποιητικό όνομα. βλέπετε είπα να ακολουθήσω την αναβάθμιση και μαζί με το δικό σας ανάποδο έγιναν κι ένα σωρό άλλα. υπομονή.

2.+3. ποτέ δεν είπα ότι κλείνω επ' αόριστον, αγαπητή μου. ε, έγραψα μέχρι το Πάσχα, κι έπανήλθα λίγο νωρίτερα. για καλό είναι αυτό.
Αλήθεια είχατε σκοπό να με πενθήσετε τόσο S/M;
Φαντασιωνόμαστε λέμε!

4. ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια

3/1/07 8:12 AM  
Anonymous nuwanda said...

ω, τι ωραιο κειμενο!

...και ποσο κοντα στην πραγματικοτητα ειναι φιλε Δημητρη....

3/1/07 9:22 AM  
Blogger georgia said...

Καλή Χρονιά!!!
Ευτυχώς που ανέβασες το κείμενο γιατί την εφημερίδα δεν κατάφερα να τη βρω την Κυριακή.
Μου άρεσε πολύ. Πρωτότυπο, περιεκτικό και, αν και όχι ειδική, θα συμφωνήσω με τον reader ότι είναι εξαιρετικό δείγμα σύντομης γραφής. Αλλά τώρα μας άνοιξες την όρεξη και θέλουμε κι άλλα. Όπως και να' χει κοντά είναι ο Απρίλιος που θα φέρει το νέο βιβλίο.

P.S: Το Raining in Georgia απίθανο!

3/1/07 10:43 AM  
Anonymous alexandra said...

'οτι μπορούμε γράφουμε'

να απαντήσω:
το δυσκολότερο πράγμα και ταυτόχρονα πρόκληση ταλέντου είναι η συγγραφή σε συγκεκριμένο αριθμό λέξεων, οι μικρές ιστορίες. νομίζω ότι το κατέχεις το είδος δυνατά... γιαυτό και πρότεινα να γράψεις και άλλες - αν δεν το έχεις κάνει ήδη!

(το λινκ ιδιαίτερα ποιητικό, ευχαριστώ πολύ:)

3/1/07 11:41 AM  
Blogger ange-ta said...

Πολύ ωραίο κείμενο. Όχι μόνο η γραφή, αλλά και η έμπνευση.
Θα έλεγα ότι θα ανέβλυζε περισσότερη κακία, αν τελείωνε στην προτελευταία παράγραφο. Εκεί που ο "μικρός" του λέει, είμαι ο Μπαλζάκ. Γιατί είναι χειρότερο να σου σπάνε το τσαμπουκά παρά τα πόδια.
Καλή χρονιά!!

3/1/07 11:54 AM  
Blogger Mamaloukas said...

πω πω καταιγισμός φίλων με καλά λόγια. έχω μεθύσει με τις φιλοφρονήσεις βρε παιδιά (έχω και τη Σταυρούλα σίγουρη σε λίγο :)))
αλλά και καινούργιοι φίλοι με τίμησαν.

Νουβάντας
ευχαριστώ φίλε μου. ελπίζω τώρα να κατάλαβες ποιος σου στέλνει εκείνα τα υβριστικά σχόλια
(δεν αστειεύομαι, δίπλα στο σπίτι μου ανοίγει ίντερνετ καφέ χαχαχα)

georgia
ευχαριστώ αγαπητή μου φίλη. κι εμένα μ' αρέσει το τραγούδι που έβαλα ως λινκ. άλλα σύντομα ολοκληρωμένα δεν έχω, εκτός από εκείνα που έχουν δημοσιευτεί στο μπλογκ μου.

αλεξάντρα
κατάλαβα πώς το εννοούσες καλή μου. αισθάνομαι έτοιμος να γράψω σε οποιοδήποτε αριθμό λέξεων και σχεδόν για όλα τα θέματα. τώρα τι βγαίνει....
κι εμένα μ' αρέσει το ποίημα και δεν το εννοώ φυσικά ότι σας χάνω, απεναντίας!

ange-ta
καλώς ήρθατε αγαπητή μου. ευχαριστώ για τα σχόλιά σας. το σκέφτηκα αρκετά το τέλος. κι έκρινα ότι ένας τόσο αναίσθητος δε θα στενοχωριόταν και πάρα πολύ μόνο αν του έσπαγαν το τσαμπουκά όπως λέτε. τα υπόλοιπα που θα του στοιχίσουν κάμποσους μήνες στο νοσοκομείο ίσως του προσφέρουν περισσότερο χρόνο για να σκεφτεί και να αναθεωρήσει μερικά πράγματα.
ευχαριστώ κι εσάς για την επίσκεψη.

3/1/07 12:59 PM  
Blogger scalidi said...

Μία μικρή διόρθωση: τα 999 σκαλιδοπάτια έπρεπε να λες ένεκα Παλαμηδίου...Όλων είναι τέλεια τα ονόματα και ποιητικά και το δικό μου τι είναι; Δεν καταλαβαίνω...Καλά πως σου ήρθαν, παιδάκι μου, όλα αυτά; Ιδίως το καβαφικό σου πνεύμα αμίμητο...
Τι να πω για το διήγημα; Με έστειλε! Δεν ξαναπάω σε ίντερνετ καφέ.

3/1/07 1:37 PM  
Blogger scalidi said...

Μα όχι πες μου τι δουλειά έχω εγώ με το Χίτσκοκ...Τι δουλειά...Έλα ωραίο είναι ευρηματικό. Εμ, του 1935 είναι το κατασκοπικό θρίλερ, του Μεσοπολέμου, της εποχής μου δηλαδή...

3/1/07 1:39 PM  
Blogger scalidi said...

Φτιάξε, βρε παιδί μου, επιτέλους αυτό το λινκ του Αθήναιου σωστά:
http://www.greekgastronomer.com/

3/1/07 2:44 PM  
Blogger Mamaloukas said...

scalidi
καλώς την με 3 σχόλια.
μια χαρά είσαι. κατασκοπικό μυθιστόρημα πρώτα κι έπειτα ταινία που έμεινε στην ιστορία.
αυτό το λινκ γαμ! πρέπει να ξανμπω σ εκείνο την κόλαση τα τεμπλέιτ γαμ

3/1/07 2:59 PM  
Blogger Librofilo said...

Οφείλω να εκδηλώσω την χαρά μου γιά την επιστροφή του ασώτου.Το ξέρω ότι δεν έλειψες πολύ αλλά μας είχες κακομάθει βρε...
Η ιστορία καταπληκτική,το είχα γράψει και στο blog μου,να επαναλάβω μόνο ότι θα πρέπει να ασχοληθείς περισσότερο με το διήγημα,θεωρώ ότι σου πάει πολύ.Επίσης θα ήθελα να συμφωνήσω με τον Reader,γιά το διήγημα της Μαντόγλου,την οποία την ήξερα μόνο ως κριτικό λογοτεχνίας.
Κάτι άσχετο,γιά ποιά όπλα μιλάει ο George??

3/1/07 4:40 PM  
Blogger Mamaloukas said...

ήρθα πατέρα
δέξου με πίσω
αμάρτησα το ξέρω
όμως για καλό ήτανε
έφτιαχνα τα λινκς, πατέρα

κλαψ λυγμ

ο george μάλλον απαντά με delay κάποιων εβδομάδων!

3/1/07 6:12 PM  
Blogger scalidi said...

Μα, τι θεόμουρλος είσαι! Όταν σου λέω γελάω στο γραφείο και με κοιτάει ο διευθυντής (και θα σκέφτεται: "το 'χασε το κακόμοιρο το μυαλό του από το πολύ γράψιμο!") Θυμήσου όταν βρεθούμε να σου πω για κάτι τρελό που μου συνέβη με το μπλογκ (αν το έγραφα στο Δήμου θα έπαιρνα και δώρο) αλλά θα σας το πω δια ζώσης...
Μη μου το Γιώργο τάραττε!

3/1/07 6:23 PM  
Blogger Mamaloukas said...

ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΤΡΕΛΟ ΣΟΥ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΤΟ ΔΩΡΟ!
ΤΩΡΑ ΘΑ ΜΠΩ ΝΑ ΔΩ ΚΙ ΕΓΩ ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΓΡΑΨΩ ΚΙ ΕΓΩ Ο ΑΤΥΧΗΣ

δεν τον ταράτουμε το Γιώργο, Μαρτίνι είναι;

3/1/07 7:57 PM  
Blogger Marina said...

Πρώτη φορά έρχομαι εδώ και είσθε ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΣ. Ρίγος με έπιασε όταν διάβαζα την ιστορία σας..την ευχαριστήθηκα.

3/1/07 8:38 PM  
Blogger Composition Doll said...

Είχες δίκιο, Μαμαλούκα! Το δικό σου ήταν το καλύτερο.

Επίσης, το ανατριχιαστικό είναι, πως είναι ένα φανταστικό διήγημα που θα μπορούσε, ωραιόατα, να είναι αληθινό!

3/1/07 8:55 PM  
Blogger Mamaloukas said...

marina
Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια και καλώς ήρθατε.

compo
πότε βρε σου είπα ότι το δικό μου είναι το καλύτερο;
θα με κάνεις ρεζίλι. είχαμε βρεθεί δέκα μέρες πριν και φυσικα΄δεν ήξερα τα υπόλοιπα.
Συκοφαντίες!
έτσι λασπώνουν ένα νέο συγγραφέα τα ξένα κέντρα που βγάζουν διαμάντια εκμεταλευόμενοι τους εργαζομένους - σκλάβους. :)))

Ευχαριστώ καλή μου Ντολ, δεν μπορώ να σου θυμώσω, το ξέρω πως με θαυμάζεις και θέλεις να μου μοιάσεις! (προς θεόυ όχι στη φάτσα!)

3/1/07 10:51 PM  
Blogger Λεία Βιτάλη said...

Εγώ τώρα Δημήτρη μας τι να υποθέσω με το λινκάκι μου; Το "company" προέρχεται από το "συντροφιά"; Ωραία αλλά το co μου κάνει λίγο προς εταιρία. Κι εγώ που έλεγα πως νιώθω... μοναξιά! Ξεκαθαρίστε παρακαλώ. Ξεκαθαρίστε.

3/1/07 10:55 PM  
Blogger Mamaloukas said...

ορκίζομαι πως την ηλικία που γράφει το προφίλ μου την έβαλε μόνος του ο μπλογκερ.
είμαι μικρότερος! ορκίζομαι πάλι!

3/1/07 10:55 PM  
Blogger Mamaloukas said...

Λεία
Αγαπητή μου Λεία, ένα πουλάκι μου σφύριξε να σας κάνω Louis Vuitton
αλλά προτίμησα αυτό που έβαλα.

Απολογούμαι, όπως το διαβάσατε είναι. Σας έκανα εταιρία, λόγω επώνυμου μπλογκ και μεγάλου κύρους (! χιχι).
αν δεν σας καλύπτει να βάλω το σκλάβο που σκέφτεται για μένα στο κεφάλι μου να κατεβάσει κάτι άλλο.
:))))

3/1/07 11:18 PM  
Blogger George Glikofridis said...

@librofilo
@mamaloukas
Βρε παιδιά, εννούσα ότι το διήγημα του Δημήτρη σηκώνει 'πολεμική'. Ότι είναι ότι πρέπει για να ξεκινήσει συζήτηση/flame (όπως λέγαμε και παλαιά) για όλους αυτούς τους ανώνυμους κ.λ.π και άλλους που τριγυρνούν στα blog και λένε διάφορα κ.λ.π Και το εύρημα του να είναι δημοσιογράφος/star με Καγιέν... ουάου! Και άρα γι' αυτό το λόγο έχω όλη την καλή διάθεση να του συστήσω ένα καλό όπλο. Για αυτοπροστασία κ.λ.π Στις δύσκολες μέρες που είναι να του έρθουν μ' αυτά που γράφει.
Επειδή όμως είχα αναφερθεί στα όπλα σε κάποιο άλλο comment που δεν θυμάμαι τώρα, εσείς νομίσατε ότι απαντάω με delay...
Όχι όχι! Χούμορ έκανα ο φτωχός.
:-)
Το είπε κι η Σταυρούλα "Μη μου το Γιώργο τάρατε!"

4/1/07 12:00 AM  
Blogger Mamaloukas said...

george
ok pal, σε πειράζουμε βρε αγαθέ.
λες να το πάρω το οπλάκι; Κινδυνεύω;

4/1/07 10:42 AM  
Blogger maro_k said...

Κυριε Μαμαλούκα

Καλημέρα και καλή χρονιά.
Πρώτη φορά μπαίνω στην σελίδα σας.
Το link το βρήκα από την "Ελληνική Λογοτεχνία".
Εξαιρετικό το κείμενο.
Σας ευχαριστώ για την μικρή πρωινή βόλτα.

4/1/07 11:04 AM  
Blogger scalidi said...

γεια
"1 σκαλιδοπάτι"

4/1/07 3:02 PM  
Blogger Mamaloukas said...

maro k
καλώς ήλθατε κι εσείς. καλή χρονιά κι ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.

σκαλιδάκι
άλλα 38 σου μένουν

4/1/07 3:17 PM  
Blogger ange-ta said...

χμμ λές?
Μπορεί να χεις δίκιο!
μερσί που δεν με πέρασες ντούκου!
καλή χρονιά με πολύ έμπνευση.

4/1/07 3:25 PM  
Blogger Λεία Βιτάλη said...

Είναι που απεχθάνομαι τις εταιρίες γενικά. Τι θα έλεγες για κάτι πιο απλό του τύπου "Η κακιά κοκκινοσκουφίτσα που έφαγε τον καλό λύκο", ας πούμε. Ή κάτι παρόμοιο με εξίσου ακαταμάχητο "κύρος" Να σε δελεάσω με κανένα lagavoulin ή δεν πιάνει; Α, βάλε μου και τι i στο vital γιατί κάνει λίγο προς vidal (sassoon)!

4/1/07 4:03 PM  
Blogger scalidi said...

Μα, Λεία, είναι πολύ έξυπνο το ψευδώνυμό σου...Εμένα που άρεσε πολύ...Μην παραπονιέστε, εδώ με εμένα με λέει σκαλιδοπάτια...

"2 σκαλιδοπάτια"

4/1/07 4:25 PM  
Blogger scalidi said...

εντάξει έγινα δυσλεκτικό παραπάνω, το πληκτρολόγιο δεν με υπακούει, τα λέμε από δευτέρα


"3 σκαλιδοπάτια"

4/1/07 4:43 PM  
Blogger Mamaloukas said...

λεια έχω βάλει να σκέφτονται κάτι για σένα.
αναμείνατε

4/1/07 5:13 PM  
Blogger Λεία Βιτάλη said...

Αναμένω κάρβουνο...

4/1/07 5:22 PM  
Anonymous Χρυσόθεμις said...

Θέλησα να γράψω τις ευχές μου αλλά… προκάνατε -τις επαληθεύσατε!
Αυτή η χρονιά ξεκίνησε πολύ καλά, πολύ δημιουργικά και με πολύ χιούμορ…
Τι άλλο να πω;
Ευχές για καλή συνέχεια!

4/1/07 6:01 PM  
Blogger ioeu said...

Το απόλαυσα παρέα με ένα ... Dewar's 12αρι (!)
Τα σέβη μου!

4/1/07 7:10 PM  
Blogger Librofilo said...

@Λεία Βιτάλη+@Mamaloukas>LV είναι κορυφαίο,δεν το συζητώ,μπορεί να μπαίνουν και "άσχετοι" να ψάχνουν γιά τσαντάκια

4/1/07 8:49 PM  
Blogger Mamaloukas said...

2η φορά που ποστάρω το σχόλιο

χρυσόθεμις
Σας ευχαριστώ, καλή χρονιά και επιτυχίες και σε σας.

ioeu
Να στε καλά καλά ποτά και σε σας.

Λεία τι λες για την πρόταση του Λίμπρο;

4/1/07 9:00 PM  
Blogger Λεία Βιτάλη said...

Σκέτο LV; Όπως λέμε Las Vegas?
Με τον Νίκολας Κέιτζ;

4/1/07 9:50 PM  
Blogger Λεία Βιτάλη said...

Σταυρούλα ζηλεύω τα Σκαλιδοπάτια σου. Μεγαλείο! Άσε που τα σκαλοπάτια ερμηνευόμενα ονειρικώς και φρουδικώς ενέχουν και ενδιαφέρουσα άποψη.

4/1/07 9:54 PM  
Blogger Mamaloukas said...

έφυγε
leaving Leia Vegas

4/1/07 10:58 PM  
Blogger el-bard said...

Καλά την έπαθε ο μαλάκας. Άντε, γιατί μου την είχε δώσει.

6/1/07 12:59 PM  
Blogger αμμος said...

Πραγματικά ωραία ιστορία.
Καλή, όμορφη χρονιά.

6/1/07 8:41 PM  
Blogger Mamaloukas said...

el bard
Λεφτέρη μου καλή χρονιά. φοβερό το παλτό σου. άπαιχτο.
Άμμος
καλώς ήλθατε κι εσείς, καλή χρονιά επίσης.

6/1/07 9:06 PM  
Blogger scalidi said...

Λεία, περιμένω τη φροϋδική ανάλυση αν όχι εδώ, μην το καταστρέψουμε το μπλογκ του μαμαλούκ,τότε στο μέιλ μου...με αγωνία

7/1/07 11:08 AM  
Blogger ATHENA said...

ΤΑ ΣΕΒΗ ΜΟΥ :-)

7/1/07 8:13 PM  
Blogger Mamaloukas said...

scalidi
να μη σου κάνω εγώ ανάλυση έτσι; άσ' το καλύτερα :)

Leia
Να το κατοχυρώσουμε Λεία ή να ψάξουμε κι άλλο;

Athena
Τα σέβη μου και σ' εσάς αγαπητή μου, καλώς κοπιάσατε.

7/1/07 9:28 PM  
Blogger Λεία Βιτάλη said...

Living Leia Vegas, όσο ακόμη υπάρχω ως ανατροπή!

8/1/07 12:31 AM  
Blogger scalidi said...

κάτι γίνεται και τα σχόλια είναι το ένα πάνω στο άλλο και δεν μπορώ να τα διαβάσω...όχι τίποτα άλλο, αν έχει βάλει ανάλυση η Λεία την έχασα

8/1/07 10:38 AM  
Blogger bibliofagos said...

This comment has been removed by the author.

8/1/07 9:53 PM  
Blogger Guerriero Da Luz said...

Και το είχα πεί έγω. Διάβασε Μαμαλούκα θα σ'αρέσει. Ευτυχώς με άκουσα. ;)

15/1/07 2:38 PM  

Post a Comment

<< Home