Monday, December 11, 2006

Αλκοόλ κεφ. 2 (τα παλιά μπουκάλια δεν έχουν σχέση με τα σημερινά)

Λοιπόν σήμερα θα μιλήσουμε για τα απλά ουίσκι, τα blended, αλλά τα παλιά, εκείνα που έπιναν και οι γονείς μας.
Κι αυτό για να ξεκαθαρίσουμε κάτι:

ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΟΥΙΣΚΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ.

Ρωτήστε και τους μεγαλυτέρους. Δεν ξέρω τι φταίει, τι σκατά κάνουν στα σημερινά και σχεδόν δεν πίνονται. Μήπως το κάνουν για να μας στείλουν κατευθείαν στα ακριβότερα 12κάρια; Ποιος ξέρει;

Τρεις φορές έτυχε να πιώ ουίσκι εμφιαλωμένο 25-30 χρόνια πριν.
Ασύγκριτη εμπειρία.

Σημείωση: Δεν εννοώ ότι έγιναν καλύτερα με την πάροδο των ετών. Το ουίσκι δεν ωριμάζει στα μπουκάλια. Μόνο στα βαρέλια, απ’ τα οποία εξατμίζεται κιόλας.
(Δε θυμάμαι σε ποιο εμφιαλωτήριο άνοιξαν ένα βαρέλι μετά τα 60 έτη και βρήκαν μόνο το 20% μέσα).
(Κι έτσι λύθηκε το μυστήριο του γέρο Μπέντζαμιν, φύλακα του εμφιαλωτηρίου, που σαράντα χρόνια τώρα, παρόλο που δε χαλούσε σέντσι ήταν μονίμως μεθυσμένος! Είχε τρυπήσει το βαρέλι!)
(αυτό είναι φαντασία, δικής μου εμπνεύσεως).

Έχω πιει δυο φορές White horse παλιό, πολύ παλιό, τότε που το κάθε μπουκάλι είχε περασμένο στο λαιμό ένα κορδονάκι μ’ ένα μικρό άσπρο άλογο και ήταν αριθμημένο. (Αριθμημένες μποτίλιες εκτός από σπάνια μαλτ βγάζει σήμερα και το Dewars 12, ίσως το καλύτερο δωδεκάρι αυτή τη στιγμή στην αγορά κατά τη γνώμη μου).
Λοιπόν, φίλοι, απ’ αυτό το White horse, (αλλά και από όποιο συνομήλικό του), όσο κι αν πιείτε, την επόμενη δεν θα έχετε κανένα κουσούρι. Ούτε ανακάτεμα, ούτε πονοκέφαλο, ούτε τίποτα. Θαύμα; Μάλλον αγνότερα υλικά και σεβασμός προς τον ανθρώπινο οργανισμό του καταναλωτή.

Η δεύτερη φορά ήταν στη Λευκάδα το βράδυ πριν το μεγάλο σεισμό του 2003 που παρ’ ολίγον ν’ αφήσουμε εκεί τα κοκαλάκια μας, όλοι οικογενειακώς.
Αυτό το White horse προερχόταν από τη φοβερή κάβα που είχε φτιάξει ο παππούς μου (κυρίως κρασιά, αλλά και λίγα ουίσκι) στο κελάρι του σπιτιού του (το οποίο βρίσκεται υψομετρικά κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, φανταστείτε υγρασία).
Το ήπιαμε κι ήταν υπέροχο, όπως αναμενόταν.

Η πρώτη φορά ήταν όταν συνειδητοποιημένος αλκοολόφιλος και ουισκόφιλος πια, γυρνούσα τα μπαρ της Ιταλίας. Στο Λέτσε λοιπόν υπήρχε το περίφημο μπαρ Alvino από τα πιο παλιά της πόλης στην κεντρική πλατεία Sant’ Oronzo.

Λίγα λόγια για το μπαρ Alvino
Το μπαρ ήτο στέκι των διανοούμενων και πολιτικών αντρών από την περίοδο του φασισμού (τότε που καλώς ή κακώς, όλοι οι Ιταλοί ήταν με τον Μουσολίνι κι έπειτα όλοι έγιναν παρτιζάνοι).
Ομοίως, κατά τη διάρκεια των ετών έχαιρε εκτίμησης μέχρι να φτάσει στο κατώφλι του 21 αιώνα όταν και είχε γίνει πια must για τους Λετσέζους.
Εκεί σύχναζε και η αφεντιά μου κι έπινε το μεσημεριανό του καφέ.
Μέχρι που ένα πρωί… να κλειστός ο Αλβίνος!
Τι είχε συμβεί;
Έκανε ντου η υγειονομική υπηρεσία (όπως κάνουν σήμερα στον Πειραιά) και στο εργαστήριο του μπαρ όπου φτιάχνονταν τα γλυκίσματα εβρέθησαν ποιος ξέρει τι ευρήματα, μπορεί και τρωκτικά όπως είπαν άλλοι με καλπάζουσα φαντασία.
Το θέμα είναι ότι συνέπεια αυτού του κλεισίματος οι ιδιοκτήτες αποφάσισαν να κάνουν ανακαίνιση.
Έτσι τις επόμενες μέρες που άνοιξαν πουλούσαν σε τιμή ευκαιρίας ό,τι υπήρχε στην αποθήκη (fondo magazino λένε οι Ιταλοί σε μια πετυχημένη έκφραση).
Κι ω του θαύματος, έβγαλαν για 10.000 λίρες (1700 δρχ τότε) μποτίλιες ουίσκι White horse, Seagram’s, Old Smugler, αλλά και Porto και κονιάκ. Σημειώνω ότι ένα Μπάλαν κόστιζε τότε στο σουπερμάρκετ 13 με 14.000 λίρες.
Φυσικά αγόρασα ό,τι μπόρεσα κι έχω ακόμα ένα White horse, ένα Seagram’s, κι ένα Old Smugler (η μάρκα είναι σχετικά άγνωστη και από καιρό έχει κλείσει. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι η μποτίλια είναι συλλεκτική, αλλά εγώ επειδή τυγχάνει να γνωρίζω πότε κάτι είναι πραγματικά συλλεκτικό, θα πω απλώς ότι είναι λίγο σπάνια).
Πώς τα δοκίμασα αφού τα έχω ακόμα;
Έπεισα έναν φίλο μου κι αγόρασε κι αυτός ένα White horse, κι ένα Seagram’s. Αυτός ευτυχώς δεν είχε κολλήματα συλλογής όπως εγώ, τα άνοιξε και τα δύο και τα σκοτώσαμε σε δύο νύχτες.
Άλλη εμπειρία, φίλοι, σαν πίνεις μαλτ είκοσι χρόνων.
Το καναδέζικο Seagram’s (που εκτός από άψογο ήταν και υπερβολικά δυνατό, αλλά πάντα ΚΑΘΑΡΟΤΑΤΟ) είχε ταινία ασφαλείας που έγραφε 1968 (Θεωρώ ότι είναι χρονολογία. Τώρα αν είναι κωδικός, δε θα βάλω και το χέρι μου στη φωτιά. Αν κάποιος γνωρίζει περισσότερα ας μιλήσει τώρα ειδάλλως ας σωπάσει για πάντα).

Τι μάθαμε σήμερα λοιπόν;
Αν ποτέ πάτε σε κανένα σπίτι και βρείτε τέτοιο παλιό ουίσκι από τους προγόνους των ενοίκων, (καθότι υπάρχει και κόσμος που νομίζει ότι ουίσκι είναι αποδημητικό πουλί του Αμαζονίου, και καλά κάνει,) πείτε ότι μάλλον θα ’χει χαλάσει. Πάρτε το, υποτίθεται να το πετάξετε, και πιείτε το μαζί με όποιον εκτιμάτε περισσότερο.

Αυτό το μπλογκ έχει ξεφύγει τελείως…

18 Comments:

Anonymous Anonymous said...

το μπλογκ ξέφυγε ωραιότατα κι εγώ έφυγα και ο nuwanda να δεις πόσο φευγάτος είναι...μεθυστικό το ποστ σήμερα

11/12/06 2:29 PM  
Blogger Librofilo said...

Αγαπητέ το σημερινό σου ποστ είναι πολύ καλύτερο.Παρ'ότι ομολογώ την άγνοιά μου γιά τα blended whiskies έχω μιά προτίμηση στο Dewars,το οποίο αναμιγνύεται και πολύ καλά με διάφορα αναψυκτικά.Νομίζω ότι πρέπει να κάνεις αφιέρωμα στα Ιταλικά μπαράκια σαν αυτό που αναφέρεις.By the way χθες το βράδυ χτύπησα 2 ποτηράκια Gragganmore 18ετίας και τα είδα όλα...

11/12/06 3:38 PM  
Blogger Mamaloukas said...

Όλα θα γίνουν αγαπητοί φίλοι.
Αναψυκτικά εμείς στο ουίσκι δε βάζουμε λίμπρο μίο.
Κεφ 3 τα μπλέντετ
Κεφ 4 τα μαλτ, επιτέλους

11/12/06 4:20 PM  
Anonymous nuwanda said...

καιτοι παντελως ασχετος με τα ουισκι, συμφωνω και εγω οτι το σημερινο ποστ ειναι σουπερ.

Νομιζω οτι η μαμα μου εχει φυλαγμενα κατι παλαια ουισκι απο δωρα σε γιορτες κλπ για να κερναει τους επισκεπτες (τα επινε συνηθως ο προηγουμενος ταχυδρομος καθε πρωτη του μηνος, αλλα πεθανε απο το συκωτι του - αληθινη ιστορια!!), εαν ενδιαφερεσαι μπορω να τα βρω...

11/12/06 4:25 PM  
Blogger spiretos72 said...

Ωραίο ποστ indeed!

Και η δική μου η μάνα είχε μια τέτοια κάβα με παλιά ουίσκι αλλά κάποια χρονιά την ανακάλυψα και την καθάρισα με συνοπτικές διαδικασίες :-)

Αυτό που μου λείπει αρκετά πάντως είναι το βερμούτ. Δεν υπάρχουν πια βερμούτ, το έχετε παρατηρήσει? Μόνο μαρτίνι κόκκινο υπάρχει. Τελικά η μόνη πηγή είναι κάτι ξεχασμένα καφενεία που έχουν σε καμια γωνιά μερικά αραχνιασμένα μπουκάλια.

11/12/06 5:29 PM  
Anonymous Anonymous said...

nuwanda, μαζί με τα ουίσκι κέρασε το δημήτρη και την ιστορία του ταχυδρόμου να μας κάνει κανένα εορταστικό ποστ, αν και μένα μου δίνεις μια ιδέα για ένα κείμενο άσχετο

11/12/06 6:37 PM  
Blogger Composition Doll said...

Πότε θα μας καλέσετε σπίτι σας να σκοτώσουμε παρέα τα τρία μπουκάλια του Alvino?

Ξέρουμε πως είμαστε τα άτομα που εκτιμάτε περισσότερο!

12/12/06 3:03 AM  
Anonymous georgia said...

Α, αυτό το ποστ είναι διαμάντι! Άσε που τώρα πια η κάβα του κάθε σπιτιού που θα επισκέπτομαι θα γίνεται κρυφός "στόχος"! :-)

12/12/06 1:37 PM  
Blogger Mamaloukas said...

spiretos
αν βρείτε τέτοιο καφενείο με παλιά ουίσκι ορμήστε. Στο βερμούτ δεν έφτασε η χάρη μου.

doll + Georgia + scalidi
ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. η κάβα του σπιτιού μου είναι πάντα ανοιχτή σε όλο τον κόσμο που ξέρει να εκτιμήησει ένα καλό ουίσκι. (δε σερβίρουμε μαλτ με κόκα κόλα. υπάρχει κίνδυνος να σπάσει το μπούκαλι από μόνο του)

Δυστυχώς τα αποκτήματα από τον Αλβίνο είναι στην προσωπική μου θυρίδα μαζί με πέντε ανέκδοτα μυθιστορήματα που θα δημοσιευτούν ένα κάθε δύο χρόνια μετά το θάνατό μου. :)

Λιμπρόφιλο: ωραία τον περιποιήθηκα χτες το Νουβάντα! (τελικά μπορεί να είμαι κακός άνθρωπος)

12/12/06 2:57 PM  
Blogger Librofilo said...

Τα έμαθα,μάλλον κάποιο φθονερό μάτι σας είχε βάλει στόχο,τόσο ωραία αγόρια μόνα τους

12/12/06 3:44 PM  
Anonymous nuwanda said...

Δημητρη, εχει δικιο ο libro. Οι κοπελες στο μπαρ μας ματιασαν....

12/12/06 4:10 PM  
Blogger Mamaloukas said...

Τις πτωχές! Νόμισαν ότι θα ασχολούμασταν μαζί τους!

12/12/06 4:57 PM  
Blogger Λεία Βιτάλη said...

Αγαπητέ Μαμαλούκ σας κερνάω ένα Kardhu 12 ετών που χωρίς να καταλάβω πώς έχει φτάσει στη μέση μέσα σε 2 μέρες. Μήπως ξέρετε άν τα μπουκάλια έχουν μυστικές οπές και εξατμίζεται το προΐόν; Χαιρετισμούς και μπλογκικώς.

13/12/06 12:01 AM  
Blogger Mamaloukas said...

Καλημέρα αγαπητή Λεία. Χαιρετισμούς και πάλι.
ευχαριστώ για το κέρασμα. το Καρντού είναι από τα πρώτα μαλτ που δοκίμασα στα πέτρινα χρόνια της εξορίας μου και είναι απ' τα καλύτερα.
Συμβαίνει καμιά φορά να εξατμίζεται ουίσκι από κλειστό -σφραγισμένο- μπουκάλι. έχω ένα μπάλαν στο εξοχικό μου στη Λευκάδα που έχει μείνει το μισό. μάλλον πρέπει να περνάει αέρας, δεν μπορώ να δώσω άλλη εξήγηση.
αλλά την περίπτωσή σας σε δύο μέρες να χει φτάσει στη μέση; Μάλλον σας έχει κλέψει την καρδιά...

3η φορά που προσπαθώ να περάσω το σχόλιο

13/12/06 11:25 AM  
Blogger Λεία Βιτάλη said...

Είπα κι εγώ τι συμβαίνει εδώ με τους ανώνυμους; Νομίζω πως έχεις δίκιο τελικά, μάλλον εγώ φταίω. Σιγά που δεν θα το καταλάβαινες!

13/12/06 12:07 PM  
Anonymous alexandra said...

είχα πάει και εγώ σε ένα τέτοιο σπιτι. κατά τις 2 τα ξημερώματα και ενώ καθόμασταν δίπλα στο τζάκι και ο κόσμος ο πολύς είχε αραιώσει (τέτοιες μέρες ήταν), ο οικοδεσπότης που απολάμβανε τα καλά πράγματα μας πρόσφερε ουίσκι κάποιων δεκαετιών (η και περισσότερο) μακκαλαν λεγόταν; το είχε λέει και ο καραμανλής ο παππούς και το έπινε...

βαρύ, ιδιαίτερα βαρύ αλλά ιδιαίτερα δυνατή και μεστή γεύση. σαν να έπινες όλη την σκωτσέζικη ατμόσφαιρα σε δυο γουλιές.

13/12/06 10:41 PM  
Anonymous aura-χικ-voluptas said...

Γράφω μετά από την καθιερωμένη εβδομαδιαία παρεϊστικη οινοποσία (briefing το λέμε εμείς), μπας και μπω στο mood και γράψω για το αλκοόλ. Τι άλλο να κάνω πια?

Βρήκα το "κυτίο παραπόνων" μου φίσκα σήμερα το πρωί. Γιατί καλέ μου? Αφού έχω άγνοια για το scotch, τι να πω? Ό,τι με ποτίσετε θα το πιω και θα ανάλαβω την ευθύνη των μετέπειτα πράξεων μου, το υπόσχομαι! Μαθαίνω και γνωρίζω τον κόσμο μέσα από το πιο φευγάτο μπλογκ!

Και χάρις σ'αυτό το ποστ ανακάλυψα ότι η κάβα μου μάλλον κρύβει θησαυρούς. Και έλεγα τι τα κρατάμε αυτά τα 12άρια μέσα στα κουτιά? Αφού δεν πίνουμε. Βαριόμασταν να τα ξετυλίξουμε κιόλας. Τελικά σε κάτι χρησίμευσαν οι κροσσονευρικές επισκέψεις των 80's και 90's.

Thanks κε Διαβολάκε (και με επιτυχίες απ'ότι διαβάζω!) του Αλκοόλ! :-))

Keep walking...

14/12/06 2:42 AM  
Blogger Mamaloukas said...

Alexandra
Το Μακάλαν είναι από τα ωραιότερα μαλτ. θα υπάρξει αφιέρωμα σας το υπόσχομαι.

aura χικ
ευχαριστούμε για την επίσκεψη. αυτό θέλουμε κι εμείς. εσείς δεν έχετε άγνοια σε κανένα θέμα μη μετριοφέρνετε(!) είναι αντίθετο στον κώδικα του Λίμπρόφίλό (παντού οι τόνοι) τόσο μάλλον στα αλκοόλια.
χμμ έχετε γράψει ξανά για οινοποσίες. το κρασί δεν είναι το φόρτε μου, αλλά δεν είμαι και του δημοτικού, πώς θα μπορούσα άλλωστε αφού καταλαμβάνει ένα μεγάλο μέρος του αλκοολικού πεδίου.
ποιες είναι οι επιτυχίες του αλκοόλ να τις διαβάσω κι εγώ;
(νωρίς γυρίσατε χτες, σας ζηλέυω)

14/12/06 11:20 AM  

Post a Comment

<< Home