Monday, November 20, 2006

Stephen King The Cell (παραληρηματική κριτική)

Το κινητό του Κινγκ

Ένας Κινγκ από τα παλιά. Αγωνία θρίλερ, θάνατος κι ο παραμυθάς να δίνει ρεσιτάλ ξαναθυμούμενος το ένδοξο παρελθόν του. Αυτή εδώ δεν είναι μια επίσημη κριτική αλλά ένα απλό ποστ.

Όσοι έχετε διαβάσει την Ομίχλη κι έπειτα το Κεντρί (ή τον Σκορπιό, απολογούμαι: δεν ξέρω πώς μεταφράστηκε στα ελληνικά γιατί το διάβασα στα ιταλικά με τίτλο L’ ombra dello scorpione, δηλ. Η σκιά του Σκορπιού) σας λέω πως εδώ έχουμε κάτι ανάλογο. Δηλαδή κάτι γίνεται και μια μικρή ομάδα ανθρώπων έχει ν’ αντιμετωπίσει το τέλος του κόσμου.

Στην Ομίχλη ένα πυκνό νέφος κρύβει μέσα της τέρατα τερατένια που κατασπαράζουν όποιον χαθεί μέσα στην ομίχλη που ξυρίζει τη γη και καταπίνει ολόκληρες πόλεις. Η μικρή ομάδα ανθρώπων καταφεύγει σ’ ένα σουπερμάρκετ και κάποια στιγμή διαφεύγει προς μια έρημη Αμερική. Ο συγγραφέας τελειώνει εκεί τη νουβέλα.
Έγινε μια κινηματογραφική μεταφορά από τον Κάρπεντερ ο οποίος μαγείρεψε μια ανεκδιήγητη απαίσια ταινία. Ένα άλλο ριμέικ σύγχρονο με τον ίδιο τίτλο απαίσιο επίσης, δεν ξέρω αν στηρίζεται στη νουβέλα όμως.

Στο Σκορπιό, κανονικό, μεγάλο μυθιστόρημα, ένας λιμός μολύνει με τρομερή ταχύτητα όλη την Αμερική, και πάλι μια μικρή ομάδα ανθρώπων επιβιώνει και γίνεται το σύνηθες κινγκικό τζέρτζελο.

Στο Κινητό τώρα (Cell) που μόλις κυκλοφόρησε απ’ τις εκδόσεις Μπελ το κακό αρχίζει με τα κινητά. Ο παλμός που μεταδίδουν μια μέρα τρελαίνει όλους όσοι μιλάνε εκείνη τη στιγμή ή καλέσουν αμέσως μετά ή ακούσουν από κινητά άλλων. Όσοι επιζούν είναι εκείνοι που δεν είχαν κινητά. Όσοι μολύνθηκαν γίνονται ζόμπι κι αφού αλληλοσπαράζονται παίζεται το παιχνίδι τι θα γίνει με τους υγιείς. Σκοτωμοί κτλ
Ο Κινγκ αρχίζει με ποτάμια βίας και αίματος και συνεχίζει με θρίλερ πασπαλισμένο με δόσεις φανταστικού. Τηλεπάθεια, μυαλά που επικοινωνούν κτλ. Φοβερή μια σκηνή που δε θέλω να μαρτυρήσω (με την Άλις) που αποδεικνύουν ότι ο Κινγκ δεν έχει αντίπαλο στο συγκεκριμένο είδος.
Θα ξαναγράψω εδώ αυτό που λέω όπου σταθώ κι όπου βρεθώ.
΄
Ο Κινγκ αξίζει το μεγαλύτερο βραβείο λογοτεχνίας του πλανήτη. Δεν ξέρω αν αυτό είναι το νομπελ πάντως το αξίζει για τη φαντασία του, τις ιστορίες του, τα διηγήματά του, τον αριθμό των βιβλίων του, τις ταινίες που δημιουργήθηκαν απ’ την πένα του.
Ο αριθμός των θαυμαστών του ανάμεσα και στους νέους έλληνες συγγραφείς μεγαλώνει συνεχώς. Κι αν λέτε ότι θα εννοώ ασόβαρους και πυροβολημένους σαν κι εμένα σας υπενθυμίζω τη Σοφία Νικολαιδου που από καιρό γράφει παραδεχόμενη το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του μεγαλύτερου εν ζωή συγγραφέα και το «συγγραφέα» το εννοώ με όλη την έννοια της συγγραφικής συνέπειας και συνέχειας.

Τη γλίτωσε κι απ’ το φορτηγάκι, αυτό λίγο το ’χετε;

37 Comments:

Blogger Composition Doll said...

!!!!!!!!!!!!!!!
Το πήρα σήμερα το απόγευμα από το σούπερ μάρκετ, εδώ στην Επίδαυρο, που είναι ταυτόχρονα και το πρακτορείο τύπου!!!

Εμένα σκεφτόσουν, μωρό μου, εκείνη την ώρα, ε? Τόνοιωσα! Αφού μόνο του πήγε το χέρι μου στο βιβλίο, κάτι μου έλεγε "πάρτο, πάρτο, κι ο Μαμαλούκας αυτό κρατάει τώρα" (το βιβλίο εννοώ....)

20/11/06 11:29 PM  
Blogger Composition Doll said...

"τέρατα τερατένια"

ΘΕΪΚΟ! Μαμαλούκα σε λατρεύω!

20/11/06 11:32 PM  
Blogger Alexis Stamatis said...

etsi ηταν ο Τζακ!
Δωστα ολα εδω!
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=756335&lngDtrID=245

21/11/06 8:43 AM  
Anonymous Anonymous said...

Γιατρέ μου, είμαι σοβαρά που δεν έχω διαβάσει κανένα του King;

21/11/06 1:23 PM  
Blogger Alexandra said...

θα συμφωνήσω... ο Σ. Κινγκ είναι ένας ιδιαίτερα ευφυής άνθρωπος. είναι ικανός να γράψει την πιο αγγελική ιστορία και την πιο διεστραμμένη. και όπως λέει, είναι όλα στο μυαλό του!

τον θαυμάζω. είναι πρωτοπόρος. ναι, χρόνια τώρα γράφει ον-λάιν στο ίντερνετ τις ιστορίες του! είναι περίπτωση ιδιαίτερη... και σίγουρα αγαπητή (αν και δύσκολα διαβάζω 'τρόμου' βιβλία, αυτόν τον διαβάζω!)

21/11/06 2:06 PM  
Blogger spiretos72 said...

Κι εγώ δεν εχω διαβάσει κανένα του King. Κάτι δεν με ελκύει στα βιβλία του. Μάλλον η θεματολογία του. Τουναντίον έχω διαβάσει πολύ (όλον?) Crichton, τον οποίον θεωρώ σούπερ. Τώρα βέβαια δεν ξέρω αν είναι αντίπαλος του King...

21/11/06 2:16 PM  
Blogger Mamaloukas said...

alexandra είναι πραγματικά αξεπέραστος. από το δικτυο δεν ξέρω να έχει δημοσιεύσει πολλά εκτός από το Φυτό.

scalidi + spiretos72 κατευθείαν για ενταντικά μαθήματα κινγκ. η θεματολογία του Κινγκ είναι πολύ μεγάλη. ο Κράιτον δε θεωρείται αντίπαλός του, πουλάνε υπέρογκα και οι δύο, κι ο Κραιτόν θεωρείται ότι γράφει περισσότερο επιστημονική φαντασία μαζί με εκλαικευμένη επιστήμη.
δεν μπορεί να μην έχετε δει και ταινία από τα βιβλία του.
λοιπόν (χρειάζεται πόστ γι' αυτό)
απαραίτητα κι αξεπέραστα:
Η Λάμψη
Κριστίν
Μίζερι
(άψογες κινηματογραφικές μεταφορές και στα 3 κατά τη γνώμη μου)
και συνεχίζετε.

21/11/06 4:05 PM  
Blogger Mamaloukas said...

Αλέξη γεια
πολύ λαικό πράγμα μου κάνει αυτός ο Τζακ. δεν με εμπνέει να γράψω κάτι γι' αυτόν κυρίως γιατί όλοι έχουν στο μυαλό τους την ιστορία του Τζακ του αντεροβγάλτη.

21/11/06 4:06 PM  
Blogger Composition Doll said...

E...xm...είμαι κι εγώ εδώ... :(((

21/11/06 7:16 PM  
Blogger Mamaloukas said...

Άμαν! Ασυγχώρητος παιδί μου. να σαι καλά Ντολ μου εκεί στην Επίδαυρο. περνάω περίοδο μεγάλης σύγχησης

21/11/06 7:53 PM  
Blogger Alexis Stamatis said...

το μιιζερι ειναι τρομερη ιδεα όπως και η λάμψη. αλλα το εργο του κιουμπρικ ειναι πανω απο καθε μυθιστορημα του κινγκ. (σπανιο για διασκευη βιβλιου) επισης πολυ ενδιαφερον και χρησιμο ειναι το βιβλιο του κινγκ "περι συγγραφης". Φαινεται το πως ο άνθρωπος ειναι αληθινος συγγραφεας. Βεβαια εννοειται για νομπελ δεν ειναι. Μην τα μπερδευουμε, ο καθεις στο ειδος του. Και στο ειδος του (λαικής αποδοχης εσχατολογικο [κυριως] θριλερ) ειναι ο πρωτος. εκει που τον περιμενο ειναι στο τελευταιο του που ειναι ο,τι πιο "πεζο' εχει γραψει οπως λενε. Κ νομιζω οτι εκεί θα εχει και την απαντηση του.

21/11/06 8:19 PM  
Blogger Alexis Stamatis said...

το μιιζερι ειναι τρομερη ιδεα όπως και η λάμψη. αλλα το εργο του κιουμπρικ ειναι πανω απο καθε μυθιστορημα του κινγκ. (σπανιο για διασκευη βιβλιου) επισης πολυ ενδιαφερον και χρησιμο ειναι το βιβλιο του κινγκ "περι συγγραφης". Φαινεται το πως ο άνθρωπος ειναι αληθινος συγγραφεας. Βεβαια εννοειται για νομπελ δεν ειναι. Μην τα μπερδευουμε, ο καθεις στο ειδος του. Και στο ειδος του (λαικής αποδοχης εσχατολογικο [κυριως] θριλερ) ειναι ο πρωτος. εκει που τον περιμενο ειναι στο τελευταιο του που ειναι ο,τι πιο "πεζο' εχει γραψει οπως λενε. Κ νομιζω οτι εκεί θα εχει και την απαντηση του.

21/11/06 8:19 PM  
Blogger Mamaloukas said...

Για το νόμπελ το συζητάμε από κοντά Αλέξη γιατί εγώ λέω ναι.
μην ξεχνάς πως κι οι αμερικάνοι του έδωσαν την ανώατατη διάκριση των γραμμάτων, νομίζω το μεγαλύτερο βραβείο της Αμερικής.
Για την ταινία Λάμψη ε΄χω διαβάσει ότι δεν άρεσε στον Κίνγκ επείδη δεν έδωσε βάρος στο μεταφυσικό στοιχείο του βιβλίου (βλέπε θάμνοι τέρατα που ζωντανεύουν)
το περι συγγραφής το διάβασα μόλις βγήκε στα ιταλικά επειδή βρισκόμουν εκεί. πάλι δίνει ρεσιτάλ απλότητας.
ποιο εννοείς τελευταίο του; έχω τρία στα ιταλικά που δεν έχουν μεταφραστεί ακόμα εδώ

21/11/06 8:42 PM  
Anonymous Anonymous said...

Αν κι έχω δει τις περισσότερες από τις ταινίες που έχουν βασιστεί σε βιβλία του,ομολογώ κι εγώ πως δεν τον έχω διαβάσει.

Κι αν είναι τόσο καλός σ'αυτό που κάνει (και γιατί να σας αμφισβητήσω άλλωστε?Σας εμπιστεύομαι) δεν ξέρω πότε θα το τολμήσω.Είμαι αλαφροϊσκιωτο και το μυαλό μου φτιάχνει πολύ ζωντανές εικόνες και λέω μήπως είναι "πάρα πολύ" για εμένα.Το "Κριστίν" ως ταινία , εκπληκτική.Όσο φοβόμουν,τόσο παρακολουθούσα!Και το "Πράσινο μίλι" πολυαγαπημένο!

Λέτε να το πάθω και με το βιβλίο?Οι εικόνες που πλάθω κατά την ανάγνωση με υποβάλλουν συνήθως περισσότερο από τις σκηνές μιας ταινίας,οπότε...Προβλέπονται κι άλλες άϋπνες βραδιές για άλλους λόγους...Μπρρρ...

22/11/06 1:56 AM  
Blogger Mamaloukas said...

Αχ Άουρα σας βλέπω να καταντάτε Κινγκική άμα ξεκινήσετε σωστά, από τα πρώτα του. Και μετά θα χετε να διαβάσετε μόνο άλλα 50 βιβλία... :)))
σε όλα δίκιο έχετε σε ό,τι γράφετε για τις εικόνες που θα πλάσετε.
σας γράφω κι εσάς λοιπόν στην πρώτη κινγκικού δημοτικού μαζί με τη Σκαλίδη και τον φίλτατο Spiretos72.
θα διδάσκω κι εγώ μη φοβάστε

22/11/06 8:42 AM  
Blogger Alexis Stamatis said...

λεγεται lisey's story. διαβασε εω κριτικη από new york times. ευτυχως που ο κιουμπρικ δεν εβαλε τους θαμνους τερατα και η ταιναι εχει αυτη την καθαροτητα. νομιζω οτι οσο πιο απλα εκφραζεται ο κινγκ (μισερι) (σταντ μπαι μι) τοσο πιο καλος συγγραφεας ειναι. αυτα τα υπερφυσικα κλαπατσιμπαλα τον χαλανε, κι οπως θα δεις κι εδω ο ανθρωπος κανει στροφη. Δοτι ναι, ειναι καλος συγγραφεας.

http://query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res=9500EFDC103FF931A25752C1A9609C8B63

22/11/06 8:44 AM  
Anonymous Anonymous said...

Τον Κινγκ, τον διάβαζα στα κρυφά το 1986 στη Γερμανία. Δύσκολο να δεχτεί η βαριά καταθλιπτική Ευρώπη την απελευθερωμένη βία ενός Αμερικανού.
Τον Κίνγκ, τον διάβαζα στα κρυφά το 1992 στην Ιταλία. Τον τόμο του IT συγκεκριμένα και το αριστούργημα "Μίζερυ" ακόμη πιο συγκεκριμένα. Δύσκολο να δεχτούν τα τότε επαναστατημένα υπό Pantera Rosa Ιταλικά πανεπιστήμια αυτόν τον ακραίο καπιταλιστή μπεστελερίστα φτηνό τύπο της δεκάρας. Αλλά τον δέχτηκαν με κάτι ντάνες στα βιβλιοπωλεία τους ήθελαν δεν ήθελαν. Πολύ το χαίρομαι ακόμη.
Τον Τόμας Χάρις, το "σημαντικότερο μυθιστορηματικό τέρας του 20ου αιώνα" όπως έχει χαρακτηρίσει ο Κίνγκ τον Χάνιμπαλ του Χάρις, δεν τον διαβάζω πια στα κρυφά στην Ελλάδα το 2006. Αλλά τις χαμογελαστές με το σηκωμένο φρύδι ματιές τις έχω διαπιστώσει ξανά και ξανά.
Α δεν είναι τίποτε. Οι κύκλοι των πολιτισμών που κλείνουν φταίνε. Και η αντίστοιχη Τέχνη που παράγουν βέβαια.

22/11/06 11:29 AM  
Blogger Librofilo said...

Εγώ παλι θεωρώ ως καλύτερα κείμενα του Κινγκ τα αξεπέραστα "Η ΡΙΤΑ ΧΕΪΓΟΥΟΡΘ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΣΑΟΣΑΝΓΚ"(The Shawsank redemption) και την ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΕΛΑΣΤΙΚΗΣ ΣΦΑΙΡΑΣ...Συμφωνώ ότι ΟΛΟΙ πρέπουν να τον διαβάσουν,είναι από τους μεγαλύτερους στυλίστες.Η ένστασή μου είναι ότι θα έπρεπε να είναι πιό λιτός ως συγγραφέας.
Το Νόμπελ είναι μεγάλη ιστορία,δεν πιστεύω ότι υπάρχει συνταγή,ούτε δικαιοσύνη.Πολύ δύσκολα θα το έπαιρνε κάποιος συγγραφέας σαν τον Κινγκ,προτιμούνται περισσότερο ακαδημαϊκές λύσεις.

22/11/06 12:29 PM  
Blogger Mamaloukas said...

Είμαι πολύ χαρούμενος που δεχτήκατε και σχολιάσατε ένα πυροβολημένο κείμενο σαν και το δικό μου. το εκανα επίτηδες για να δένει περισσότερο με το λαικό του Κινγκ. χαίρομαι που συγγραφείς και αναγνώστες συμφωνούν για το ταλέντο του Κινγκ. η Ρίτα Χείγουωρθ μπορεί να είναι και το αριστούργημά του. την έχω και στο προφίλ μου. το θέμα είναι ότι δεν μπορείς να τα θυμηθείς όλα! Βιβλία που όταν τα διάβαζες έμενες. να θυμίσω τα χρήσιμα αντικείμενα;
να θυμίσω το διήγημα Η Κάντιλακ του Ντόουλαν; μερικά από τα διηγήματα στο Όλα έιναι Δυνατά;
πράσινο Μίλι;
Γιώργο τον τόμο του ΙΤ Σπέρλινγκ διάβαζα κι εγώ το 1992 στας ιταλίας.
αχ αυτές τις ματιές γιατί δεν τις έχω δει εγώ να δεις τι θα τους απαντούσα... τι να κάνεις Γιώργο μου μερικοί διαβάζουν και Καντ πριν κοιμηθούν (την κριτική της Καθαρής κρεβατοκάμαρας)
Αλέξη εγώ έφερα από ταξίδι του Μαίου αμετάφραστα στην Ελλάδα
Κολοράντο Κιντ (νουβέλα)
Το κορίτσι που αγαπούσε τον Τομ Γκόρντον (νουβέλα)
Η καταιγίδα του αίωνα (σαν σενάριο δείχνει) όλα ιταλικές εκδόσεις.
Αλέξη συμφωνώ απολύτως με όσα λες περί φανταστικού (και με την ταινάι του Κιούμπρικ την οποία έχω δει 8 φορές!)είναι μια πλευρά του που δεν με τραβάει, αλλά τη δέχομαι.

22/11/06 1:30 PM  
Blogger Alexandra said...

dimitri,
right, υπερβολή έκφρασης! παρ'όλα αυτά ήταν από τους πρωτοπόρους που έδινε ον-λάιν το βιβλίο του σε συνέχειες, τάση που αρχίζει να ακολουθείται σιγά-σιγά (συν το ότι έχει σάιτ από το ΄98 αν δεν κάνω λάθος!).

το 'πράσινο μίλι' για μένα είναι αξεπέραστη ιστορία, ιδιαίτερα αγαπητή.

είμαι φαν, έχοντας διαβάσει και βιβλία αλλά και μικρές ιστορίες του... παίζει με το μυαλό του αναγνώστη και οδηγεί την φαντασία του εκεί που θέλει αυτός, δημιουργώντας συγκεκριμένες εικόνες.

όσον αφορά το νόμπελ, θα το χαιρόμουν, αλλά εκτιμώ ότι δύσκολα θα δινόταν σε άτομο με τόσο αντιφατικές και έντονες προσεγγίσεις στα γραπτά του. είναι ιδιαίτερα σκοτεινός - ξανα-ξυπνά τις μεγαλύτερες φοβίες του καθενός από μας, όταν γράφει, πράγμα που ακόμα και υποσυνείδητα ίσως επηρεάζει τους κριτές του.

22/11/06 1:54 PM  
Blogger Mamaloukas said...

Για το νόμπελ. δεν πιστεύω ότι θα του το δώσουν για όλους τους λόγους που είπε η Alexandra ο librofilo και ο Αλέξης. το θέμα είναι ότι εγώ υποστηρίζω ότι ΤΟ ΑΞΙΖΕΙ. Αξίζει ένα νόμπελ λογοτεχνίας όπου λογοτεχνία είναι συγγραφή κι όπου συγγραφή είναι μύθοι, είναι ιστορίες, είναι ταξίδι στη φαντασία, είναι αυτό το μαγικό που παθαίνουμε με τα βιβλία βρε παιδιά. εσείς τα λέτε καλύτερα.

φυσικά ο Κινγκ δοκίμασε νωρίς την διαδικτυακή περιπέτεια με το Φυτό σε συνέχειες προσπαθώντας να βγάλει κι από κει λεφτά, μην τρελαινόμαστε, παρακάμτοντας τους εκδότες αλλά απέτυχε οικτρά όπως ο ίδιος ομολόγησε.

22/11/06 3:03 PM  
Anonymous Anonymous said...

ε, όσο για το πράσινο μίλι, το έχω δει, για το ίδιο πρόκειται;

22/11/06 3:15 PM  
Anonymous nuwanda said...

εγω συμφωνω για τον King Δημητρη αλλα ενα τοσο πολιτικοποιημενο βραβειο οσο το Νομπελ πολυ δυσκολα θα του το εδιναν...

του το δινει ο κοσμος βεβαια συνεχεια....

22/11/06 3:58 PM  
Anonymous Anonymous said...

Καλή μου Σταυρούλα, μην ανησυχείς, το ότι δεν έχεις διαβάσει Κινγκ δε κάνει κάτι, (υπάρχουν δεκάδες συγγραφείς που ντρέπομαι απίστευτα να πω ότι δεν έχω διαβάσει ποτέ μου ούτε μία τους σελίδα) αλλά, ήθελα να ρωτήσω...
Το πάπλωμα, το "πιάνεις" κάτω από το στρώμα από την πλευρά των ποδιών ή όχι;
=:-))
Και... τώρα που το θυμήθηκα, μια φορά στο blog σου έλεγες ότι είδες τον Σούπερμαν στο ασανσέρ δεν είν' έτσι;
;-)

22/11/06 4:06 PM  
Anonymous Anonymous said...

όχι στο πρώτο, ναι στο δεύτερο, αλλά γιατί; Γιώργο, θα μας τρελάνεις με τις απορίες σου, δεν πιάνω τους συλλογισμούς σου...

22/11/06 4:40 PM  
Blogger Mamaloukas said...

Scalidi εντάξει να μην έχεις διαβάσει (συμφωνώ με ότι έγραψε ο Γιώργος, εγώ να δεις ποιους δεν έχω διαβάσει) αλλα΄το να ρωτάς αν πρόκειται για το ίδιο Μίλι επισύρει Τιμωρία!
τι εννοεί μετά ο ποιητής δεν ξέρω:)))
Στον Νουβάντα μικρή επίπληξη γιατί επαναλαμβάνει πράγματα ειπωμένα 2 σχόλια πιο πάνω. πού έχεις το μυαλό σου παιδί μου; πάει ο αγώνας πέρασε. ξεκόλα.

22/11/06 4:41 PM  
Anonymous nuwanda said...

δεν επαναλαμβανω, εκφραζοντας την εγκριτη γνωμη μου προσθετω βαρυτητα στο δικο σου comment.....

τσ, τσ, τσ...

22/11/06 4:48 PM  
Blogger Mamaloukas said...

άντε σε συγχωρώ, τεστ για να δω τα αντανακλαστικά σου ήταν.

να κάνω κι ένα παράπονο με κίνδυνο να με πουν μίζερο κι εγωπαθή;

το προηγούμενο Σάββατο επισκέφτηκα το κεντρικό βιβλίο της Πρωτοπορίας και σήμερα το κεντρικό του Πατάκη (Ακαδημίας). κανένα τους δεν είχε ούτε ένα βιβλίο μου, πουθενά.

εντάξει το ξέρω πουλάω με ρυθμούς Μάρας και δεν προλαβαίνουν, αλλά όχι κι έτσι ρε παιδιά. έλεος.
σόρι για το εγω της ιστορίας αλλά άνθρωποι είμαστε κι εμείς.

22/11/06 5:05 PM  
Anonymous Anonymous said...

@scalidi
Λέει ο Κίνγκ: «Πάντα "πιάνω" το στρώμα από την πλευρά των ποδιών καλά. Πολύ καλά. Όχι τόσο για τη ζέστη, αλλά κυρίως για τα κοκαλιάρικα χέρια με ίσως και πάνω από πέντε δάχτυλα, που κάποιες φορές έχουν βρει την ευκαιρία κι έχουν τρυπώσει με γρήγορα βήματα σαν τις κατσαρίδες...»
Αφού ολόκληρος Σούπερμαν μπήκε στο ασανσέρ μαζί σου, κι ήταν και άψογης συμπεριφοράς όπως είχες πει, θα σε συμβούλευα να διαβάσεις το Ντολόρες Κλέϊμπορν. Του Στήβεν Κίνγκ βέβαια. Όχι για τίποτε άλλο, αλλά γιατί όλοι νομίζουν ότι το μόνο που κάνει ο Κίνγκ είναι να ξαγρυπνά τέτοιους γρηγοπόδαρους φόβους σαν και τον παραπάνω, από εκείνους με τα μακριά ξασπρισμένα δάχτυλα.
Αυτοί οι φόβοι είναι το όχημα του Στήβεν Κίνγκ. Το ταξίδι του είναι ολόκληρος ο Αμερικανικός πολιτισμός. Πάντα με το μαχαίρι στο κόκαλο για μοχλό συμπλέκτη στο κιβώτιο ταχυτήτων. Όχι για τίποτε άλλο, αλλά γιατί όπως έλεγε κι ένας Ρώσος κλασσικός: «Με μπαλτά στο καύκαλο του λαού! Μπας και του μείνει κάτι απ' τα λόγια σας...»

22/11/06 9:31 PM  
Anonymous Anonymous said...

@mamaloukas
«...το προηγούμενο Σάββατο επισκέφτηκα το κεντρικό βιβλίο της Πρωτοπορίας και σήμερα το κεντρικό του Πατάκη (Ακαδημίας). κανένα τους δεν είχε ούτε ένα βιβλίο μου, πουθενά.»
Το ξέρω αυτό το drug. Πολύ πολύ νέος ακόμη αλλά το έχω γευτεί ήδη.
Υπήρξε μία περίοδος που ο Κίνγκ ζούσε παρέα και με την κόκα και μ' ένα μπουκάλι μπέρμπον.
Έσταζε αίμα από τη μύτη του που ήταν τρύπια πια από την κόκα (γράφει κάπου-δεν θυμάμαι που) πάνω στα χειρόγραφά του. Άκρως ρομαντική εικόνα κάποιου καταραμένου ποιητή του 19ου αιώνα. Αλλά απολύτως αληθινή.
Όπως είπα, πολύ πολύ νέος είμαι ακόμη, αλλά το drug του ραφιού το έχω γευτεί.
Θέλεις να σου πω τη γνώμη μου;
Ή να στην πει ο φίλος Αλέξης; Που αυτή τη στιγμή έχει μια διάφανη πλαστική βιβλιοθήκη δική του στη Fnac κι έναν πάκο έξω έξω στον Ιανό; (Από εκεί το αγόρασα κι εγώ. Όχι θα μου ξέφευγε εμένα κάτι με τίτλο "Αμερικάνικη Φούγκα". Το "Αμερικάνικη" βασικά μου ήταν αρκετό. (Τραγική περίπτωση είμαι το ξέρω.))
Θέλεις λοιπόν να σου πω την γνώμη μου; Όχι δεν θα στην πω. Γιατί δεν έχω. Γιατί ακόμη γεύομαι το drug στις φλέβες μου. Απίστευτα συναισθήματα. Κολλήματα κάθε πρωτοεμφανιζόμενου φαντάζομαι. Οπότε αμαρτία να είχα και γνώμη. Μετά που θα πέσω στη μεθαδόνη θα σου πω.
Αλλά, έστω ένα πράγμα το έχω: Κοίτα που κατάντησε ένας Κίνγκ με εκκατομύρια αντίτυπα σε όλο τον πλανήτη. Πρώτον τα drug και το alcohol τα πέρασε ως πραγματικότητα. Δηλαδή επί της ουσίας. Οπότε άρχισε πιθανόν να σνομπάρει τριπάκια του είδους «...σκατά διανομή κάνουνε ρε παιδάκι μου...» Και δεύτερον, τον χτύπησε και αγροτικό φορτηγάκι; Ε για όνομα του Θεού!

22/11/06 10:52 PM  
Blogger Mamaloukas said...

Γιώργο δεν είναι θέμα διανομής είναι θέμα βιβλιοπωλών που τους φεύγουν βιβλία και δεν ξαναπαραγγέλνουν. άλλο το ντραγκ του πρωτοεμφανιζόμενου όπως σωστά λες (δεν αρνούμαι ότι το πέρασα κι αυτό όπως όλοι).
νομίζω πως τον Αλέξη θα τον πείραζε να πήγαινε σε δύο κεντρικα΄βιβλιοπωλεία και να μην έβρισκε τη Μητέρα Στάχτη όπως θα πειράζει κι εσένα σε πέντε χρόνια και αφού με το καλό έχεις γράψει άλλα 3 βιβλία και να μην βρίσκεις όχι τον επιβάτη αλλα΄εκείνο που θα χεις εκδόσει ένα χρόνο πριν.
Μιλάμε για βιβλία που κυκλοφόρησαν το 2005, διάολε.
Έτσι πιστεύω να καταλαβαίνεις πως δεν μιλάμε για ντραγκ του ραφιού αλλά για νεύρα απέναντι στην πλήρη αδιαφορία των υπεύθυνων των βιβλιοπωλείων.

Για τη Σταυρούλα είχα υποψιαστεί ότι αυτό μάλλον εννοούσες αλλα΄μ' έναν συγγραφέα (εσένα ) δεν μπορείς ποτέ να είσαι σίγουρος

22/11/06 11:19 PM  
Anonymous Anonymous said...

Ναι ναι, έχεις δίκιο. Διανομή τέλος πάντων αυτό εννοούσα. Φαντάσου... ακόμη και τις ορολογίες μπλέκω.
Έχω προσωπικό παράδειγμα πολύ πολύ γνωστής αλυσίδας βιβλιοπωλείων που απλά δεν έφερναν το δικό μου σ' ένα συγκεκριμένο υποκατάστημά τους μόνο και μόνο επειδή η εσωτερική τους διανομή (φαντάζομαι) είναι πιο αργή κι από την διαδικασία έκδοσης της σύνταξης για Δημόσιο Υπάλληλο.
Τους εξήγησα άπειρες φορές ότι το συγκεκριμένο υποκατάστημα έχει κάθε λόγο να το φέρει γιατί η Υπηρεσία στην οποία εργάζομαι απέχει 100 μέτρα και ούτως ή άλλως αυτό είναι το βιβλοπωλείο που οι συνάδελφοί μου χρησιμοποιούν γενικά. Για ποιό λόγο να πάνε στο κέντρο ν' αγοράσουν το βιβλίο του "συναδέλφου"; Κάθε εβδομάδα περνώ από εκεί χαμογελώντας και κοιτάζω να δω αν υπάρχουν παραπάνω αντίτυπα από αυτό που τελικά έβαλαν ακόμη και στην βιτρίνα... Από τη μια άκρη στην άλλη. Ή καθόλου ή στη βιτρίνα. Φυσικό είναι αυτό βέβαια. Είναι Δημόσια Υπηρεσία. Οι υποψήφιοι αγοραστές-υπάλληλοί της είναι δεκάδες.
Κάθε εβδομάδα έρχονται από το γραφείο μου συνάδελφοι και μου λένε πράγματα του στυλ: "Ζητήσαμε αυτό που μας σύστησες αλλά δεν το έχουν..."
Θέλεις να πω ονομαστικά ποιά είναι αυτά που συστήνω; Γιατί εννοείται τους λέω "Δωρίστε βιβλία! Πάρτε και για το σπίτι! Διαβάστε κι αυτό κι αυτό κι εκείνο. Όχι μόνο εμένα επειδή με ξέρετε..."
Ας τα αφήσουμε τα ονόματα τώρα. Πάντως είναι όλες περιπτώσεις σαν αυτή που λες: "Μιλάμε για βιβλία που κυκλοφόρησαν το 2005, διάολε."
Ναι εντάξει, δε μ' αρέσει να γκρινιάζω... Εϊναι πολύ νωρίς ακόμη. Και καταρχήν θα ήταν και μέγιστη προσωπική μου αχαριστία γενικά...
Αλλά τα νεύρα σου τα καταλαβαίνω απόλυτα.

23/11/06 1:04 AM  
Blogger Mamaloukas said...

(ξέχασα να σου γράψω ότι η αμερικάνικη φούγκα ή το σουελ ή το μονοπάτι στη θάλασσα ή Η καλωσύνη των ξένων είναι βιβλία που βγήκαν μόλις και έχουν κάθε λόγο να είναι σε ντάνες και σε περίοπτες θέσεις. δεν μιλάω για βιτρίνα ούτε πάγκο, μιλάω για 1 αντίτυπο στο ράφι)
Συμφωνώ κι εγώ και μάλλον ήταν λάθος να μπει το παράπονο. χαλάει το ποστ με τον Κινγκ. ας αφήσουμε τους βιβλιοπώλες στο μεγάλο τους ύπνο όπως έγραψε κι ο Τσάντλερ.
Ας επανέλθουμε στον Κινγκ.

23/11/06 9:19 AM  
Anonymous Anonymous said...

ε, δεν θα μου ξυπνήσετε φόβους πρωινιάτικα... κινγκικοί... ;)

23/11/06 1:21 PM  
Anonymous Anonymous said...

@mamalukas
Ναι ναι, συμφωνώ απολύτως ότι τα καινούρα βιβλία έχουν ανάγκη (και πρέπει) να κερδίζουν θέσεις και στα ράφια και στις βιτρίνες και όπου αλλού από τα παλιότερα. Κι άλλωστε το είπα: "...θα ήταν και μέγιστη προσωπική μου αχαριστία γενικά..."
Και τρίτον: Είναι πέραν του λογικού ο Αλέξης να έχει την προβολή που έχει. Γιατί αξίζει στο κάτω κάτω. Δεν είναι έτσι;
Ωραία.
Ας επιστρέψουμε στον Κινγκ.
Δυστυχώς δεν ξέρω που μένει η Σταυρούλα...
=:-]

23/11/06 4:15 PM  
Blogger Snowball said...

Καταπληκτικό βιβλίο το The Cell, το εντόπισα τυχαία στη βιβλιοθήκη της μητέρας μου πριν από 2 χρόνια, το πήρα μαζί μου στις διακοπές και έφαγα τις δυο πρώτες μέρες στην παραλία διαβάζοντας, η γυναίκα μου με απείλησε ότι θα με χωρίσει!!! :lol:

27/10/10 1:38 PM  
Anonymous gazakas said...

"[...]όλοι νομίζουν ότι το μόνο που κάνει ο Κίνγκ είναι να ξαγρυπνά τέτοιους γρηγοπόδαρους φόβους σαν και τον παραπάνω, από εκείνους με τα μακριά ξασπρισμένα δάχτυλα.
Αυτοί οι φόβοι είναι το όχημα του Στήβεν Κίνγκ. Το ταξίδι του είναι ολόκληρος ο Αμερικανικός πολιτισμός. Πάντα με το μαχαίρι στο κόκαλο για μοχλό συμπλέκτη στο κιβώτιο ταχυτήτων. Όχι για τίποτε άλλο, αλλά γιατί όπως έλεγε κι ένας Ρώσος κλασσικός: «Με μπαλτά στο καύκαλο του λαού! Μπας και του μείνει κάτι απ' τα λόγια σας...»"

Τι έγραψε ο Ανώνυμος στις 22/11/06, ρε παιδιά; Τα είπε όλα, υποκλίνομαι!

24/1/11 11:35 PM  

Post a Comment

<< Home