Tuesday, November 14, 2006

Κανεχάρα Η γλώσσα του φιδιού (κριτική)

Χιτόμι Κανεχάρα, Η γλώσσα του φιδιού, μυθιστόρημα, μτφ. Γιάννης Σπανδωνής, εκδόσεις Ωκεανίδα, Αθήνα 2005, σ. 126.

Οι σύγχρονοι Ιάπωνες, και κυρίως οι νέοι, χαρακτηρίζονται από μια ξέφρενη επιθυμία, έναν διακαή πόθο να ξεχωρίσουν. Η απόλυτη μητρόπολη, το γιγαντιαίο Τόκιο με τους εξαντλητικούς ρυθμούς, τη μεγάλη ακρίβεια και την πλήρη απουσία προσωπικής ζωής της καινούργιας, εργαζόμενης τουλάχιστον, γενιάς οδηγεί σε πέρα από κάθε λογική εξευτελιστικά ριάλιτι και ανάλογους τηλεοπτικούς διαγωνισμούς, όπως και σε ακραία χόμπι ή πειραματισμούς. Ίσως αυτό να άγγιξε στις καρδιές εκατομμυρίων συμπατριωτών της η νεαρή συγγραφέας που βάζει την ηρωίδα της, μια δεκαεννιάχρονη κοπέλα να σχίζει τη γλώσσα της ακολουθώντας το παράδειγμα ενός αγοριού που γνωρίζει και ερωτεύεται. Η ιστορία ακολουθεί ένα σταθερό ρυθμό καθώς ο άνθρωπος που της τρυπάει τη γλώσσα και της χαράσσει ένα τατουάζ στην πλάτη δένεται μαζί της κι ερωτικά περιπλέκοντας τη ζωή της, ειδικά κι από τη στιγμή που το αγόρι της σκοτώνει έναν άνθρωπο του υποκόσμου.
Η Κανεχάρα κερδίζει τον αναγνώστη όχι τόσο με τη ρέουσα, απλή και καθημερινή γλώσσα που χρησιμοποιεί (το βιβλίο διαβάζεται σε μια ώρα), αλλά κυρίως με το ύφος της εξιστόρησης της νέας κοπέλας που δεν προσπαθεί να αποδείξει ούτε να κερδίσει τίποτα. Δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς ότι το κείμενο στερείται μοντερνισμού ούτε όμως ότι φέρνει μια επανάσταση ή μπορεί να ηγηθεί μιας καινούργιας γενιάς ή έστω μιας άποψης ζωής όπως το Στο δρόμο του Κέρουακ. Έτσι ίσως η επιτυχία της Κανεχάρα να οφείλεται στην προσπάθειά της να περιγράψει τα όνειρα μιας χαμένης γενιάς που νιώθει την αποτυχία –την ανωνυμία δηλαδή- πριν καν αρχίσει να ζει.

Δημοσιεύτηκε στο μηνιαίο free press περιοδικό Think Positive

5 Comments:

Anonymous Anonymous said...

τρομακτική ιστορία...

14/11/06 2:50 PM  
Blogger Composition Doll said...

Τι άλλο, πια, θα κάνει μια γυναίκα για έναν έρωτα?

14/11/06 11:38 PM  
Blogger Mamaloukas said...

Πρώτα απ' όλα θα πηγαίνει στα ραντεβού της κυρία Ντολ μου.

15/11/06 2:05 PM  
Blogger Alexandra said...

έχω αρχίσει να πείθομαι ότι οι Ιάπωνες συγγραφείς έχουν μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση στα πράγματα... (κοσμοθεωρία, οπτική, αισθητική). κάποιες φορές μας σοκάρει, άλλες μας τρομάζει, άλλες μας προκαλεί θαυμασμό.

και αυτό για μένα είναι ιδιαίτερα φρέσκο (δεν λέω ότι μου αρέσουν όλα, απλά τα θεωρώ ενδιαφέροντα σε σχέση με τη δική μας, ευρωπαϊκή προσέγγιση).

15/11/06 6:16 PM  
Blogger Mamaloukas said...

alexandra συμφωνώ απολύτως μαζί σου. όπως ακριβώς τα είπες. εκεί κι αν είναι ένας άλλος κόσμος, που μας φαίνεται τόσο μακρινός, τόσο διαφορετικός.

15/11/06 9:35 PM  

Post a Comment

<< Home