Tuesday, November 07, 2006

Γαστρονομικό ποστ

Ναι συνέβη κι αυτό. Εγώ θα γράψω για φαγητά. Ύβρις; Ε, σχεδόν. Γι’ αυτό κι εγώ αφιερώνω το παρόν στο φίλο Αθήναιο με την παράκληση να είναι επιεικής και να μη με κατακεραυνώσει πολύ.

Λοιπόν καθότι στο προηγούμενο ποστ μιλούσα με εταιρείες πίτσας τώρα θα σας μιλήσω για την αληθινή πίτσα που τίποτα κοινό δεν έχει μ’ αυτά που τρώμε σχεδόν παντού εδώ στο Ελλάντα.



Pizza con salumino piccante

Η αγαπημένη μου. Λοιπόν λίγα λόγια για την ιταλική πίτσα. Όσοι τα ξέρετε, υπομονή, εδώ δεν πάμε να κάνουμε τους δασκάλους, το κέφι μας κάνουμε και πεινάμε!

Η ιταλική πίτσα πρώτ’ απ’ όλα είναι πολύ λεπτή. Ο pizzaiolo ρίχνει λίγο αλευράκι μπροστά στο μαρμάρινο πάγκο του και ανοίγει τη ζύμη (που είναι σαν καρβελάκι) με τα χέρια. Αν υπάρχουν τουρίστες ή χαζοπερίεργοι μπροστά την πετάει και στον αέρα. Εάν δεν την πετάξει τίποτα δε χαλάει, πιστέψτε με.
Στην ανοιχτή ζύμη, λεπτή σαν τσιγαρόχαρτο, ρίχνει πάνω την ΙΤΑΛΙΚΗ ΜΟΤΣΑΡΕΛΑ, (κι όχι αυτό το δανέζικο πράμα που μας βάζουν εδώ,) που δεν είναι σε υγρή κατάσταση όπως το πουλάνε στον Βασιλόπουλο, σε σακουλάκι δηλαδή, αλλά μοιάζει με σβώλους. (εντάξει Αθήναιε, το ξέρω η περιγραφή είναι κίλερ, δείξτε οίκτο).
Αφού τη μοιράσει πάνω στη ζύμη, απλώνει με μια ξύλινη κουτάλα την κόκκινη σάλτσα. Έπειτα τοποθετεί τα συστατικά για κάθε πίτσα. Στη δική μας απλώνει το καυτερό σαλάμι, που συνήθως είναι στρογγυλού και όχι μακρόστενου (όπως έγραψα αρχικά) σχήματος, (τρεις φωτο που βρήκα ήταν με στρογγυλά) ενώ σε μερικές πιτσαρίες προσθέτουν και πέντε έξι πράσινες ελιές. Έπειτα το σωστό είναι να χύσει από πάνω εκτός από το κοινό λαδάκι και λίγο καυτερό λάδι (με σπόρους κόκκινης καυτερής πιπεριάς). Προσοχή όχι πολύ γιατί μετά θα παραλύσουν τα σαγόνια και δεν θα χαρούμε το έδεσμα. (και την επομένη θα έχουμε και αλλού πρόβλημα, στις ευαίσθητες περιοχές…)
Αφού τελειώσει την ετοιμασία βάζει την πίτσα σε φούρνο με ξύλα, (ο μέσος συνηθισμένος φούρνος μιας πιτσαρίας χωράει 13 με 14 πίτσες. Απ’ τη μία καίνε τα ξύλα και απ’ την άλλη τοποθετεί τις πίτσες αμφιθεατρικά τις οποίες γυρνάει κάθε τόσο και τις αλλάζει και θέσεις για να μην αρπάξουν). Σε λίγα λεπτά (5-6) η πίτσα είναι έτοιμη. Μεγάλη σημασία έχει τα σαλουμίνι να ψηθούν (και να ξεροψηθούν) μαζί με την πίτσα. Κάτι Έλληνες πιτσαιόλι εδώ στο Γκρης τα βάζουν ωμά μετά. Πάει όλη η νοστιμιά.

Βγήκε. Να τη φάμε;
Το μυστικό είναι να τη φάτε ΖΕΣΤΗ. ΑΜΕΣΩΣ. Αν κρυώσει η μοτσαρέλα πάει η πίτσα. Γι’ αυτό και δεν καταλαβαίνω κάποιους που τις παίρνουν στο σπίτι. Χάνεται η μισή νοστιμιά.
Εγώ προτιμώ να την τρώω με μαχαιροπήρουνο, έτσι μοιράζω καλύτερα ένα κομματάκι σαλουμίνο πάνω στην κάθε μπουκιά. Συνοδεύεται με κρύα μπίρα ή κόκκινο Κιάντι ή Μπαρόλο. Άντε και κόκα κόλα αν είστε νεανίας ακόμα.

Έφαγες. Σε χάλασε;
Αυτή η πίτσα είναι για ένα άτομο, παρόλο τη μεγάλη της διάμετρο. Κανονικά δε σε φουσκώνει. Τουλάχιστον εγώ έχω τέτοια ντεπόζιτα που δε γεμίζουν εύκολα. Αν όμως βαρυστομαχιάσατε υπάρχει λύση.
Το Αμάρο. Δοκιμάστε το και θα δείτε ότι λειτουργεί, δηλ. σε βοηθάει να χωνέψεις. (θα κάνω και ειδικό ποστ γι’ αυτό, αλλά πάρτε μια ιδέα)
Μάρκες που συστήνω
Ramazzotti, ναι, σαν τον τραγουδιστή 8 στα 10
Averna το καλύτερο 9 στα 10
Γιεγκερμάιστερ περίεργη γεύση, δε συστήνεται για χώνεψη, μάλλον για τρελό μεθύσι ταυτόχρονα με ουίσκι έχω δει να το πίνουν. 5 στα 10
Fernet Branca Μέντα. Δεν το ήπια όταν είχαμε ξεμείνει από λεφτά και αλκοόλ (στα γκούλαγκ της Ιταλίας όπου σπουδάζαμε και τυραννιόμασταν τα καημένα) σαν ναύτες ρώσικου υποβρύχιου που είχε εξοκείλει στην Αλάσκα και δεν είχαν τι να πιουν κι έπιναν τις κολώνιες. 2 στα 10
Λοιπόν ξεφύγαμε
Τα ουίσκι και τα ποτά σε προσεχές ποστ.

Πού θα βρω όμως μια τέτοια αληθινή ιταλική πίτσα στας Αθήνας, κύριε Μαμαλούκα;

Σε πολλά μέρη, ιταλικά αυθεντικά εστιατόρια.
Ένα που προτιμώ εγώ είναι το Anema e Core (στα Ναπολιτάνικα) (anima e cuore στα ιταλικά, ψυχή και καρδιά δηλ.). βρίσκεται κάπου στο Χαλάνδρι. Εκεί θα φάτε τέτοια πίτσα και θα την πληρώσετε 11 ευρώ. Λίγα αν σκεφτείς πόσο χρεώνουν οι αμερικανικές εταιρείες πίτσας για να σου φέρουν μια δική τους στο σπίτι.
Το μαγαζί έχει και πολλές μακαρονάδες, αλλά στερείται δεύτερων πιάτων και κρεατικών. Ένα κόκκινο Κιάντι που προσφέρει (16 ευρώ) δεν είναι άσχημο ενώ η μπύρα του η μεγάλη έχει 3,5 ευρώ (οικονομική λύση. Με 7 ευρώ πίνετε ένα λίτρο και το προσγειώνετε το τζετ).

Συνταγή τώρα για την Πίτσα κον σαλουμίνο πικάντε.

Μπαίνετε στο αυτοκίνητο. (ή παίρνετε ταξί)
Οδηγείτε μέχρι το μαγαζί. (ή χαζεύετε τη διαδρομή)
Παρκάρετε. (ή πληρώνετε)
Βρίσκετε τραπέζι (συστήνω να έχετε κλείσει στους καπνίζοντες, οι μη καπνίζοντες κάθονται σε μικρά δωμάτια σαν εξόριστοι.)
Παραγγέλνετε μια πίτσα Ντιάβολα (έτσι τη λένε εκεί).
Τρώτε. (η συγκεκριμένη πίτσα εκεί δεν καίει πολύ. Δεν βάζουν καυτερό λάδι εκτός κι αν το ζητήσεις. )
Για 2 άτομα υπολογίστε 50-55 ευρώ με κρασί.
Τελειώνετε με καφέ (μη λέτε εσπρέσο στους ιταλούς, καφέ είναι γι’ αυτούς ο εσπρέσο. Παίξτε το ιταλιάνο παντογκνόστι) αν θέλετε να ξενυχτήσετε στα μπλογκ, ή με αμάρο όπως προαναφέραμε.
Επιστροφή για νανακία ή το κέφι συνεχίζεται για τους πιο εξτρίμ. (χωρίς ούντρμπεργκ όμως).

Φίλε Αθήναιε, υπόσχομαι δε θα το ξανακάνω. Οίκτοοοοοοοοοοοο!!!!!!!!

24 Comments:

Anonymous Anonymous said...

το βλέπω,θα σε εντοπίσουν οι NY TIMES και θα σου ζητήσουν αποκλειστική συνεργασία να γράφεις περί γαστρονομίας...Γέλασα πολύ. έλεγα κι εγώ που είχες χαθεί, αυτά έγραφες ε; Μας πέθανες

7/11/06 5:20 PM  
Blogger Mamaloukas said...

αυτά και τα άλλα τα δύσκολα.
λες να γράφω εγώ για γαστρονομία;
λες αν το δούμε κι αυτό;
λες να κάνω δίδυμο με τον φίλο μου τον Μαμαλάκη; πήγε και στη Λευκάδα και δεν ειδωθήκαμε :))))

7/11/06 5:30 PM  
Anonymous Anonymous said...

α, θα ήσασταν αχτύπητοι με το γλυκούλη το Μαμαλάκη...

7/11/06 5:34 PM  
Blogger nuwanda said...

μου θυμισες τα νιατα μου που εκανα και γω αυτη τη δουλεια εις την αλλοδαπην - la secreta esta a la masa! :)

7/11/06 6:01 PM  
Anonymous Anonymous said...

Ax τι μου εκανες βραδιατικα, να το ξανακανεις ομως γιατι το κανεις καλα,ασε που ειμαι σιγουρη οτι ο φιλος σου ο Αθηναιος θα πει ενα μεγαλο "μπραβο".

8/11/06 12:03 AM  
Blogger el-bard said...

Επειδή τρώω ελαφρά (ιδίως τα βράδια), μου αρέσει να τρώω την πίτσα το πρωί, κρύα, για πρωινό. Όσο πιο πρωί, τόσο καλύτερα.

8/11/06 1:34 AM  
Blogger Mamaloukas said...

annamaria καλώς ήρθατε. ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.
ελ Μπαρτ. ???!!!! το πρωί; κρύα; Για πρωινό; Μάλιστα. Καλέ μου φίλε με τρέλανες.

8/11/06 9:03 AM  
Anonymous Anonymous said...

Ο Λευτέρης έχει δίκιο, είναι το καλύτερο πρωινό μετά από βραδινή κραιπάλη...

8/11/06 1:10 PM  
Anonymous Anonymous said...

μόλις τώρα παρατήρησα τη λέξη κλειδί στο ποστ σου "Ύβρις"...

8/11/06 1:11 PM  
Blogger dimitris-r said...

Και γιατί να σας μαλώσει ο Αθήναιος παρακαλώ; Με τέτοια λεπτομερή περιγραφή δεν έχετε φόβο. Και η συνταγή με την απαραίτητη τεκμηρίωση, μέχρι υπερβολής δηλαδή, μόνο τη μάρκα του αυτοκινήτου μας και την εταιρία του Ραδιο-Ταξί δεν μας δώσατε.
Α, εμένα η αγαπημένη μου μιας και τα λέμε ...σκέτο τυρί και στο τέλος μπόλικη φρέσκια, ολοζώντανη και καυτερή από τη μάνα της ρόκα!
Καλημέρα!

10/11/06 10:31 AM  
Anonymous Anonymous said...

xa xa xa! έχει δίκιο ο άνθρωπος, μόνο ταξί δεν μας κάλεσες να πάμε...Την επόμενη φορά προτείνω σύναξη για πίτσα, αφού με χαλάνε τα κοψίδια...Να χαρούμε με το λίμπρο που θα φάμε κάτι πιο γκουρμέ, εμείς οι εκλεκτικοί...

10/11/06 2:55 PM  
Blogger Mamaloukas said...

αγαπητέ Dimitris-r σ' ευχαριστώ. με τιμά ιδιατερώς να δέχομαι καλά σχόλια από έναν μπλόγκερ με γαστρονομικό μπλογκ!
Σκαλίδη θα πάμε στην πιτσαρία μπας και φάω καμιά φορά και κάτι άλλο!
δε θυμάμαι να σας χάλασαν τα κρεατικά βρε γκουρμέ-παιδιά.
(όπως δεν έχω δει να χαλάνε κανέναν όταν τα χτυπάνε αργά
μετά τα σούσι αφού τους κόβει η πείνα!
Χαχαχαχαχα. ψέματα Νουβάντα;)
(ο Νουβάντα θα απαντήσει τη Δευτέρα παιδιά, τώρα παίζει πολεμικά παιχνίδια)
(O librofilo θα τρώει κάπου στο χαιδάρι τώρα...)

10/11/06 5:47 PM  
Blogger Haris said...

Μου θύμισες τα φοιτητικά μου χρόνια στην Ιταλία..

10/11/06 6:01 PM  
Blogger Haris said...

Για το amaro Unicun τι έχεις να πεις...?

10/11/06 6:04 PM  
Anonymous Anonymous said...

αιχμή για Χαϊδάρι; ακόμη κι εγώ η άσχετη έμαθα τα περί ήττας...
ο νουβάντα τι παιχνίδια παίζει; πολεμικά; άστον μη μας "πυροβολήσει"...

10/11/06 6:45 PM  
Blogger Librofilo said...

Καλά τα λες φίλτατε,έχει κάνει και ωραίο μαγαζί ο Μπαξεβάνης εκεί,μιά χαρά είναι...

10/11/06 9:09 PM  
Blogger Mamaloukas said...

Μου αρέσει που αυτό το ποστ έκανε πολλούς καινούργιους φίλους να γράψουν.
καλοσωρίζω τον Haris. φίλε μου έριξα μια ματιά στο προφίλ σου κι απ' την ηλικία σου λογικά πρέπει να μασταν τα ίδια χρόνια στα γκούλαγκ της Ιταλίας.
Το ούνικουμ το ξέρω, είναι σε μικρό σφαιρικό μπουκαλάκι με ένα σταυρό αν θυμάμαι καλά. δεν έχω γνώμη όμως διότι πρέπει να το δοκίμασα μόνο μια φορά και δεν θυμάμαι και πολλά. (ποιος ξέρει τι θα χα πιει πριν)
ελπίζω να συμφωνείς ότι το αμάρο χωνεύει πραγματικά γιατί σε όσους το λέω κανείς δε με πιστέυει.
σκαλιδάκι: Καμία αιχμή όπως βλέπεις. :))))

10/11/06 10:01 PM  
Blogger Mamaloukas said...

και φωτο λέμε!

10/11/06 11:44 PM  
Anonymous nuwanda said...

Καλημερα,

Δημητρη, μετα τα πολεμικα παιχνιδια του ΣΚ εχω πολλες ιδεες για τον επομενο "Μεγαλο Θανατο" που θα γραψεις!! :)))

τα κρεατικα ποτε δεν τα εμισησα - μαλιστα, συντετριμμενος ομολογω ότι (ως οπαδος του trash) περισσοτερο απολαμβανω κατι μοσχαρακια κατσαρολας ξημερωματα στην κρεαταγορα (all-time-classic ατακα του μαγειρα στον Παπανδρεου: "πατα την την πουτανα την κατσαριδα μη φυγει, πατα την"!!) η κατι ωραια κοψιδια σε μερη οπως η πλατεια του Μετσοβου (κοντοσουβλι στη λαδοκολλα ζεστο ζεστο στις 8 το πρωι)....

το σουσι προσωπικα το απεχθανομαι, αντιθετως τις πιτσες καθε ειδους τις τιμω δεοντως....

13/11/06 9:53 AM  
Blogger Alexandra said...

σαν να ήμουν στη ρώμη και να έβλεπα φρεσκοψημένη πίτσα σε μια από τις μικρές γραφικές πιτσαρίες στο τραστεβέρε! περιγραφή γευσιγνώστη!

13/11/06 2:41 PM  
Blogger Mamaloukas said...

nuwanda φίλε συμφωνούμε σε όλα, δυστυχώς το Μέτσοβο έχει χαλάσει λίγο, έχει γίνει σαν το χωρίο του Αστερίξ, οι μισοί πουλάνε ξύλινα κι άλλοι μισοί έχουν κρεατοταβέρνες, αλλά η φύση παραμένει πανέμορφη.
Dear Alexandra σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, είμαστε ιταλοχτυπημένοι κι οι δύο, φωνάζουμε από μακριά!

14/11/06 9:34 AM  
Blogger Alexandra said...

si! ;)

14/11/06 1:38 PM  
Blogger Composition Doll said...

Τς τς τς... Κάτι μέρες έκανα να μπω και μου το γύρισες από την πνευματική τροφή στην άλλη.

τς τς τς.....

14/11/06 11:35 PM  
Blogger Mamaloukas said...

Τι να κάμουμε, κυρία ΝΤολ μας, και οι συγγραφείς άνθρωποι είμεθα και ουρανίσκον απαιτητικόν διαθέτομεν.

15/11/06 2:09 PM  

Post a Comment

<< Home