Wednesday, January 10, 2007

Βενετία (μέρος β΄) Isola di Giudecca

Φίλοι, συνεχίζομεν ακμαίοι το αφιέρωμα στη Βενετία.

Ορίστε μια ωραία φώτο που κατά τη γνώμη μου έχει τραβηχτεί απ’ τη κορυφή του καμπανίλε στην πλατεία του Αγίου Μάρκου. Μπροστά δεξιά το γκραν κανάλε, (η αρχή ή το τέλος του, όπως θέλετε πάρτε το) με την εκκλησία Santa Maria della Salute απ’ την άλλη μεριά και πίσω το μακρόστενο νησί είναι η Τζουντέκα (διακρίνεται και ο Redentore, η άσπρη εκκλησία).
Isola di Giudecca, Venezia
Λέγαμε για το νησί που προσφέρει ησυχία και απομόνωση. Ονομάστηκε έτσι είτε λόγω εβραίων (Τζουντέι, Ιουδαίοι, τζούντας πριστ κτλ) είτε λόγω των giudicati, δικασμένων-καταδικασμένων και εξορισμένων εκεί. Παλιά είχε βίλες, εξοχικά των Βενετσιάνων, αλλά μετά έγινε τόπος διαμονής φτωχόκοσμου. Συνδέεται με τα βαπορέτι με την υπόλοιπη Βενετία και στην δυτική άκρη του υπάρχουν κανονικές πολυκατοικίες, ενώ δεξιά, ανατολικά είναι τα παλιά σπίτια και φυσικά οι εκκλησίες του. Τώρα αν σας έλεγα πως παλιά ενωνόταν με την Βενετία με ξύλινη πρόχειρη κατασκευή (είναι μακριά λέμε! 270 μέτρα περίπου) που στηριζόταν πάνω σε βάρκες μια φορά το χρόνο για να πάνε να προσκυνήσουν οι πολίτες στην εκκλησία il Redentore που χτίστηκε για τη σωτηρία από το λοιμό του 1575-6 ο οποίος εξόντωσε τη μισή πόλη θα με πιστεύατε; Εγώ όχι, αλλά έτσι γινόταν.







Κανάλι στη Τζουντέκα. Ατμόσφαιρα αμόλυντης Βενετίας ακόμα 100%




Όπως θα διαβάσετε παρακάτω λόγω Χίλτον που έρχεται η Τζουντέκα θα γίνει μαστ. Παίξετε το από τώρα προχωρημένοι στη Βενετία και σνομπάρετε εκείνους που ξέρουν μόνο την πλατεία του Σαν Μάρκο. Σεβαστείτε τον αγώνα που έδωσα για να πείσω την Πάρις να επενδύσει εδώ φίλοι.

Εκείνο όμως που τραβάει την προσοχή σ’ αυτό το νησί είναι:
Το περίφημο κτήριο Mulino Stucky
(δέτε και φωτο α μέρους)
Νεογοτθικού ρυθμού λένε, το έχτισε ο Γερμαναράς με το καλόηχο όνομα Ernest Wullekopf το 1895 για λογαριασμό του επιχειρηματία Giovanni Stucky. Στην περίοδο της ακμής του δούλευαν 1500 άτομα σε βάρδιες όλο το 24ωρο μέχρι το 1955 που έκλεισε. Από κει και πέρα η φθορά, συζητήσεις επί συζητήσεων μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’90 οπότε και εκπονήθηκε το σχέδιο αναστήλωσής του.
Επισκευαζόταν λοιπόν το έρμο το Στάκυ και γινόταν ένα πολυτελέστατο μπλοκ κατοικιών 138 συνολικά διαμερισμάτων, ένα συνεδριακό κέντρο 2000 ατόμων (είχα κλείσει και μια παρουσίαση του καινούργιου μου βιβλίου αλλά το ματαίωσα γιατί στο μεταξύ προστέθηκαν κι οι φίλοι απ’ τα μπλογκς, εσείς βρε κουτά, και φτάσαμε αισίως τους 2500 καλεσμένους) κι ένα ξενοδοχείο 39 αστέρων, το Hilton Venezia, (αφού όπως σας προείπα μεσολάβησα με κόπο να πείσω την Πάρις να συμφωνήσει).

Πάνω στις εργασίες όμως ήρθε…





Η μεγάλη φωτιά του 2003
Εκεί που όλα έβαιναν καλώς να σου η φωτιά, απ’ το χεράκι της μαφίας απ’ ό,τι ψιθυρίζεται στα κανάλια της πόλης των Δόγηδων και αφήνει να εννοηθεί ο (τότε) δήμαρχος Μάσιμο Κάτσιαρι, απόφοιτος Φιλοσοφίας σαν τον υποφαινόμενο. Μην ξεχνάτε ότι η οργάνωση καλά κρατεί στη γείτονα, δεν υπάρχει μόνο στο νότο, και δεν αστειεύεται. Το γράφω και στο αλκοόλ, αλλά θα το πω κι εδώ:
Μην αποκαλείτε τους Ιταλούς μαφιόζους, είναι η μεγαλύτερη προσβολή που μπορείτε να τους πετάξετε στα μούτρα. Για να είστε κύριοι- κυρίες μην λέτε ποτέ τη λέξη ούτε σε σοβαρή κουβέντα.


Φωτιά, όχι αστεία, φίλοι. Κατέστρεψε τη μια πλευρά του κτηρίου. Ξεκίνησε απ’ τον πύργο (εκεί όπου είχα αγοράσει με σκοπό να το χαρίσω στο Νουβάντα) και μετά τα ξεκώλιασε όλα. Δείτε τη φώτο, ελικόπτερα, ανεμιδόπτερα και πτερά απλά επιστρατεύσθησαν για την πλήρη κατάσβεση της ζωηράς πυρός.
Υπενθυμίζω εδώ ότι φωτιά (πάλι εμπρησμός) είχε καταστρέψει και το περίφημο θέατρο της Βενετίας La Fenice to 1996.


Τι να κάνω τώρα που είχα αγοράσει διαμέρισμα;


Σώθηκαν λένε τα διαμερίσματα, μην καρδιοχτυπάτε. Το πολύ πολύ να έχουν μια καπνιστή μυρωδιά σαν το Τάλισκερ και το Λαγκαβούλιν του φίλου μου του Λίμπρο.
Τα περισσότερα διαμερίσματα είναι από 60 έως 130 τετραγωνικά και απ’ αυτά 100 τουλάχιστον είχαν ήδη πουληθεί και σε λίγες μέρες θα έμπαιναν μέσα οι αγοραστές, οι οποίοι προέρχονταν απ’ όλα τα μέρη του κόσμου.
Με το άκουσμα της είδησης τηλεφωνούσαν ανήσυχοι για τα διαμερίσματα τους που τα είχαν αγοράσει στην τιμή των;;;; (πόσων ευρώ το τετραγωνικό; πόσων; Έλεγα και εγώ 10.000; πόσων;)… των 3.500 ευρώ το τετραγωνικό. (το 2003 βέβαια, αλλά πόσο να ’χει πάει;)
Πάμε καλά; Όσο κάνουν τα σπίτια στην Αθήνα, σ’ ένα σωρό περιοχές, πχ Καισαριανή, που είναι και δίπλα στο σπίτι μου.

Όμως δεν πληρώνεται το να βλέπεις τα νταμάρια του Υμηττού ή τα Τουρκοβούνια απ’ το να βλέπεις τη παλιοθέα της λιμνοθάλασσας της Βενετίας, έτσι; Μη συγκρίνουμε τώρα τη μεγαλοπρέπεια του Υμηττού με τις μαρμάρινες εκκλησίες της μισοβυθισμένης πόλης, έτσι; Μη βάλω την καινούργια Αθήνα που χτίζεται στα μεσόγεια έτσι;


Κι εγώ που δεν πρόλαβα ν’ αγοράσω στο Στάκυ πού να αγοράσω φτωχικό, κύριε Μαμαλούκα μου;

Φίλοι μου οικονομικά εύρωστοι, έχω το κατάλληλο σπίτι για την αφεντιά σας (χωρίς μεσιτικά)

Αυτό το νησάκι στη λιμνοθάλασσα της Βενετίας πολύ κοντά στην ιστορική πόλη. Έχει απ’ όλα πάνω. Σπίτια, σπιτάκια, αυλές, κήπους, λεμβοστάσιο κτλ και κυρίως privacy.
Πουλιέται.
Πόσο;
5 ψωροεκατομμυριάκα ευρώ.
Δυστυχώς όμως κάποιος μας πρόλαβε, τα ’δωσε, και το πήρε.
Πολλά; Αν δείτε τις μπλε σελίδες της κυριακάτικης καθημερινής θα συμφωνήσετε μαζί μου πως μόνο πολλά δεν είναι.

Αυτά τα ολίγα, φίλοι. Ας βιαστούμε, έρχεται το σούρουπο…



Τζουντέκα again, στο βάθος οι γερανοί που επισκευάζουν το διαμέρισμά μου στο Στάκυ… καληνύχτα.

21 Comments:

Blogger George Glikofridis said...

Συγγνώμη...
3.500 ευρώ το τετραγωνικό εκεί που δείχνεις το 2003;
60.000 ευρώ το 2007 τα 60 τετραγωνικά (δηλαδή όλο το διαμέρισμα) σε καλή συνοικία στο Βερολίνο;
55 ευρώ το βράδυ σε ξενοδοχείο 3 αστέρων στο Βερολίνο ξανά; (Επεκτάθηκα αλλά δεν πειράζει ε;...)
Δηλαδή συγγνώμη, γιατί στη Θεσσαλονίκη έχει 110 ευρώ το βράδυ ένα αντίστοιχο;
Γιατί στη Θεσσαλονίκη τα 60 τετραγωνικά έχουν από 150.000 ευρώ και πάνω;
Γιατί στη Θεσσαλονίκη με 3.500 ευρώ το τετραγωνικό ναι μεν αγοράζεις κάτι πολύ καλό, αλλά ούτε κατά διάνοια αντίστοιχο του παραδείσου που απεικονίζεις στις φωτογραφίες σου;
Η ζήτηση είναι αυτή που καθορίζει τις τιμές και όχι η ομορφιά.
Ε εντάξει ρε παιδιά. Τότε εμείς που αναζητάμε τη Βενετία ας μετακομίσουμε να τελειώνει η δουλειά δηλαδή... μπαα...
Το σπίτι μου στο Χαλάνδρι έχει από 2.000 το τετραγωνικό και πάνω.
Ρε παιδιά! Ένα κλικ ήθελα για να γίνω φυγόστρατος (γαμώ τις λέξεις) αλλά δεν πρόλαβα...

Ναι πολύ σωστό. Ποτέ μην αποκαλείτε τους Ιταλούς μαφιόζους. Είναι η μαύρη οικογένεια που κουβαλούν μέσα στο γένος τους και δεν τους αρέσει διόλου να τους το καταδεικνύουν κιόλας.
Αλλά όπως μου είχε πει κάποτε κι ένας Φιορεντίνος "Τουλάχιστον εμείς είμασταν δεμένοι με αλυσίδες από χρυσάφι, εσείς που είσασταν από χαλκό πώς τα βγάζετε πέρα;"
Βαθύτατος Ιστορικός πολιτιστικός ρατσισμός με ευθεία αναφορά στην Τουρκοκρατία. Αλλά; Τι; Να του πω "...είσαι ρατσιστής ρε!" Οπότε; Κι αν γυρίσει εκείνος και μου πει "Ε κι εγώ τι φταίω ρε μεγάλε! Εσύ είσαι Νεοέλληνας εγώ δεν είμαι ρατσιστής..."
Κάθε λαός κουβαλάει μια μαύρη οικογένεια στην ψυχή του. Εμείς τη δική μας την ξέρουμε; Όνομα της έχουμε δώσει;

Μια φορά, στη Μπολόνια στον σιδηροδρομικό σταθμό, ένιωσα την τραγωδία να στέκεται όρθια γιαγιά μπροστά στον κρατήρα της βόμβας που άφησε γύρω της 80 νεκρούς.
Άλλη μια φορα, στη Ρώμη, την είδα κρυμέννη πίσω από την οθόνη της τηλεόρασης στην κηδεία του δικαστή Falcone.
Μια τρίτη φορά, την είδα στη Φλωρεντία να λυγίζει και να πέφτει μέσα στα λασπόνερα. Νεκρή ψηλή κοπέλλα πανέμορφη. Από την ντρόγκα. Και σ' αυτό το τελευταίο δεν ήταν το ίδιο το κύλισμα στη λάσπη. Ήταν η τεράστια πλατεία με τα εκατοντάδες περιστέρια και το ναό που δέσποζε μακριά της. Αυτό ήταν που έφτιαχνε την τραγωδία.

Νομίζω πως κλέβω έμπνευση από τα post του Δημήτρη γι' αυτή τη χώρα. Που την αγαπάμε κι οι δύο τρελλά απ' ότι φαίνεται.
Αν κλέβω ας με συγχωρέση. Δε φταίω εγώ! Εκείνος φταίει που τ' ανεβάζει!

Ας βιαστούμε, πέρασαν τα μεσάνυχτα... :)

11/1/07 12:05 AM  
Blogger Krotkaya said...

Molto bene, Signor Mamaluca! Benissimo! Grazie mille! :)

έτσι, ετοιμάζομαι να πάω να το παίκω trendy και προχωρημένη στη Βενετία, πριν από την ασχημομούρα την Paris και πάω να ελέγξω τις καταθέσεις μου για να δω αν με βγάζουν για τριάρι ή για βίλα!

Ενθουσιάστηκα, λέμε!

Και, όχι Signor Mamaluca μου, δεν την έκλεψε την παράσταση ο φίλος σας! Lei é grandioso!!

11/1/07 12:18 AM  
Blogger georgia said...

Α, δεν φαντάζεσαι τί χαρά μου εδωσες πρωί πρωί μ' αυτή τη μαγεία που περιέγραψες!
Την άνοιξη, την άνοιξη σκέφτομαι να πάω. Είναι καλή εποχή; Μάλλον. Υπάρχει λάθος εποχή γι' αυτό το αριστούργημα;
Λές να συμπέσω με την Krotkaya; :-)

11/1/07 10:05 AM  
Blogger Composition Doll said...

Οκ, αυτό ήταν! Άκου να θέλει να αγοράσει διαμέρισμα στη Βενετία, και μάλιστα να σκοπεύει να το προσφέρει στο Νουβάντα!!!!

Τόση διαστροφή πια? Έλεος!!!!

11/1/07 11:33 AM  
Blogger Mamaloukas said...

george

φίλε μου τίποτα δεν κλέβεις! Ρίχτα όπως γουστάρεις. πρέπει όμως να διαβάσεις εκείνο που σου χω υποσχεθεί. Ιταλία σχεση αγάπης και μίσους, σε καταλαβαίνω απόλυτα.

krot
ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. να περάσετε καλά, και σύντομα και με διαμέρισμα.

georgia
Καλή κι η άνοιξη, όχι όμως καλοκαίρι (όπως θυμάμαι είπε ο εξίσου κοσμογυρισμένος Λιμπροφιλο)

Ντολίνα
Έτσι είμαστε εμείς κυρία μου. ή είμαστε φίλοι ή δεν είμαστε. άμα ζηλέυεις θα σε φιλοξενούμε μοιραία λέιντι μου.
το διαμέρισμα θα το χρησιμοποιούμε και για επαγγελματικούς λόγους: την οργάνωση διηπειρικών και διαπλανητικών οργίων.

11/1/07 1:06 PM  
Blogger scalidi said...

μου φτιαξες το κέφι αθεόφοβε με το τρελό σου κείμενο, καλά πώς τα σκέφτεσαι όλα αυτά; έχεις ξεφύγει! ευτυχώς και μας στέλνεις κι εμάς αδιάβαστους

11/1/07 1:38 PM  
Anonymous nuwanda said...

ετσι ειναι η φιλια μεταξυ ανδρων αγαπητη μου Doll....

oxi σαν κατι γυναικειες λυκοφιλιες!!!

Δημητρη, σε ευχαριστω φιλε, το ξερεις αλλωστε οτι και το σαλε μου στην Αυστρια αλλα και ο πύργος μου στην Βουργουνδια ειναι παντοτε στην διαθεση σου.....

11/1/07 4:20 PM  
Blogger Krotkaya said...

Nuwanda, διαθέτετε Πύργο στη Βουργουνδία και ΔΕΝ με έχετε καλέσει; Φτιάχνετε και κρασί; Ντροπή σας!
Ούτε κι εγώ θα σας καλέσω στο διαμέρισμά μου στη βενετία λοιπόν!

Ενώ τον υπέροχο Signor Mamaluca θα τον καλώ κάθε πσκ!!!

11/1/07 5:13 PM  
Blogger Mamaloukas said...

krotkaya
καλή μου με το όνομα που θυμίζει βότκα και ολονύχτιες κραιπάλες σ' ευχαριστώ που θα με καλείς. θα έρχομαι ανελλιπώς.
βέβαια και φτιάχνει κρασί ο φίλος Νουβάντα
το εξαιρετικό chateau Nuwandon methision

11/1/07 5:30 PM  
Blogger Λεία Βιτάλη said...

Τι θα λέγατε για κάτι πιο εξωτικό; Ας πούμε δείπνο σε πύργο με πολεμίστρες λευκό και πέτρινο σε εξωτικό λιμάνι τριάντα χιλιόμετρα ανατολικά; Αποστέλεται και χάρτης. Στολές ιπποτών και κολομπινών. Όσοι πιστοί...

11/1/07 10:20 PM  
Blogger aura voluptas said...

Ξεποδαριάστηκα... Με έφαγαν οι βενετσιάνικοι δρόμοι και ούτε κατιτίς στο στόμα μας δε βάλαμε κι ας είχαμε και τόσα καλέσματα !

Έχει ακόμη πολύ δρόμο Μπαμπα Στρουμφ ?

I need a foot massage ...

12/1/07 12:38 AM  
Blogger Composition Doll said...

Και το chateau Nuwandon methision μόνο εξαιρετικό δεν είναι. Ξύδι και βαράει!

Τς!

Θα ντυθώ κολομπίνα και θα πάω στης κυρίας Βιτάλη, μου φαίνεται...

12/1/07 2:13 PM  
Blogger Jo-Anna said...

Θα ηθελα πολυ να σου στειλω φωτογραφιες που τραβηξα απο την ομορφη Βενετια .
πες μου με ποιον τροπο μπορω να σου στειλω λιγη απο την μαγεια οπως την ειδαν και την τραβηξαν τα δικα μου ματια .
Για μενα ειναι ευκολο μιας και ειμαι αχρηστη μεσα απο ε-μαιλ .

Ομορφα ολα οσα δειχνεις . Ειναι ενας τοπος μαγικος που χανεται .


Ιωαννα

12/1/07 2:41 PM  
Blogger Mamaloukas said...

jo anna
σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
με μέιλ δεν μπορείς αν κατάλαβα καλά;
αλλιώς ταχυδρομικώς;

Λέια
εξηγηθείτε και δώστε περισσότερες λεπτομέρειες παρακαλώ

12/1/07 4:51 PM  
Blogger scalidi said...

Η Λεία έχει γράψει ένα πολύ όμορφο μυθιστόρημα, τουλάχιστον, όπως μου έχουν δώσει να καταλάβω οι 50 πρώτες σελίδες του και κάτι σκηνές παρακάτω που διάβασα -καθότι είμαι και άτακτη αναγνώστρια- για να καταλάβετε, έχει κάτι βιασμούς, ευνουχισμούς και άλλα τέτοια γλυκά και τρυφερά...
Δίνει μια απίθανη εικόνα της Βενετίας, βέβαια, του 1453, βυθισμένη μέσα στο βούρκο και τη δυσωδία. Λέμε την έχει περπατήσει την πόλη των δόγηδων το 1453, απίστευτη η ικανότητά της να μας μεταφέρει εκεί...

12/1/07 6:00 PM  
Anonymous αλεξανδρα said...

ακόμα μια περιγραφή γεμάτη εικόνες, ανάσες και χρώματα.

15/1/07 7:42 PM  
Blogger scalidi said...

άντε, επιτέλους, Αλεχάντρα, νόμισα ότι είχατε πάρει όλοι τις γόνδολες και είχατε φύγει, δεν κουνιόταν ψυχή εδώ πέρα, πέρναγα, ξαναπέρναγα...

15/1/07 7:54 PM  
Anonymous alexandra said...

stavroula you are killing me with your comments recently! lol!

15/1/07 10:09 PM  
Blogger Mamaloukas said...

εγώ να δεις Σταυρούλα!
Αλεξάνδρα σ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
Μάλλον δύσκολες μέρες για τα μπλογκ.

15/1/07 10:47 PM  
Anonymous αλεξάνδρα said...

όλα κάνουν κύκλους...

σσ. ενδιαφέρον βιβλίο που διαβάζω τώρα και μ'αρέσει (και έχει σχέση με την ιταλική ατμόσφαιρα και γοητεία) είναι το 'the lost painting' the quest for a caravaggio masterpiece by Jonathan Harr.

15/1/07 11:08 PM  
Blogger Mamaloukas said...

αλεξ
όντως ακούγεται ενδιαφέρον αφού πιθανότατα έχει σχέση με τον Καραβάτζο, έναν τρομερό ζωγράφο κι απίστευτο τύπο. μπορεί να κάνω ένα ποστ γι' αυτόν

16/1/07 8:43 AM  

Post a Comment

<< Home