Tuesday, October 03, 2006

Michele Serra Επάγγελμα συγγραφέας

ή ο μικρόκοσμος του συγγραφέα.
Το θέμα είναι τεράστιο. Εγώ απλώς θέλω να σας δώσω ένα κομματάκι του.
Πώς γράφει ένας συγγραφέας; Τι όπλα χρησιμοποιεί; Ποιες είναι οι συνήθειές του;. Ωραίο μάθημα για όλους όσοι γράφουν ή θέλουν να γράψουν ασχέτως αν έχουν εκδώσει ή όχι.
Το υλικό είναι από μίνι συνέντευξη του Michele Serra στην Mariarosa Mancuso που δημοσιεύτηκε στην Corriere della Sera.

Η ταπεινή μετάφραση και η επιλογή των ερωτήσεων είναι δικιά μου.

Η συνέντευξη δόθηκε με την ευκαιρία της έκδοσης ενός βιβλίου του: Μια συλλογή 12 διηγημάτων.

Για μένα είναι πάντα ένα μεγάλο μάθημα οι απαντήσεις αυτού του ανθρώπου. Αφιερωμένο στους νέους έλληνες συγγραφείς ή εκείνους που θεωρούν εύκολη τη συγγραφή.

Serra: «Οι δύο καλύτεροί μου σύμμαχοι; Η μοναξιά κι ένα λεξικό»

-Πόσο χρόνο σας πήρε;
-Η ιδέα μου ήρθε κατά τη διάρκεια μιας κηδείας στην εξοχή. Για δύο χρόνια έγραφα κομματάκια από δω και από κει, έπειτα χρειάστηκαν έξι μήνες αληθινής κούρασης.
-Ρυθμοί;
-Νευρόσπαστου. Ή κάθομαι όλη μέρα στο γραφείο ή δεν γράφω ούτε γραμμή εκτός των κομματιών για την εφημερίδα (σ. με την οποία συνεργάζεται).
-Αγαπημένο μέρος;
-Το γραφείο μου. Γραφείο και καρέκλα από πλεξιγκλας ΙΚΕΑ, γεμάτο σημειώσεις, φωτογραφίες, εφημερίδες.
-Εργαλεία του επαγγέλματος;
- Ο υπολογιστής μου. Τον χρησιμοποιώ σαν γραφομηχανή, η οργάνωση των αρχείων αντιπροσωπεύει την αταξία μου.
-Διορθώσεις;
-Στην οθόνη. Περνάω στο χαρτί όταν πια το βιβλίο είναι έτοιμο. Την τελευταία ιστορία την ξανάγραψα είκοσι φορές.
-Κοψίματα;
-Είχα άλλα τρία έτοιμα διηγήματα αλλά προτίμησα να μην τα συμπεριλάβω.
-Λεξικά;
- Το Devoto Oli πάντα. Όσο περισσότερο γράφω τόσο ανακαλύπτω ότι χρησιμοποιώ άσχημα τις λέξεις.
-Τελετουργικά ή φυλαχτά;
-Δεν έχω. Δεν έχω ούτε έμπιστο αναγνώστη.
-Κρίση λευκής σελίδας;
-Μου συμβαίνει να μένω στάσιμος δυο μέρες στις τρεις γραμμές. Όταν τυχαίνει διακόπτω και πηγαίνω αλλού.
-Ακούτε μουσική;
-Ποτέ. Και προτιμώ τη μοναξιά. Με κάποιον άλλον στο σπίτι δυσκολεύομαι περισσότερο.
-Το δυσκολότερο πράγμα;
-Να ξαναδιαβάζεις ό,τι έγραψες και να πεις: «Εντάξει, πάει καλά, μπορώ να σταματήσω».


Ο τονισμός στις απαντήσεις του συγγραφέα είναι δικός μου.

13 Comments:

Anonymous Anonymous said...

Ο αισθητήρας μου σε εντόπισε πάλι. Καλά είμαι μεγάλο λαγωνικό,ε; Με αποζημίωσες σήμερα με τη συνέντευξη. Έχει τόσο δίκιο. Χωρίς μοναξιά, δεν κάνεις τίποτα. Και ένα κουνούπι να πετάει σε αποδιοργανώνει τρελά. Ευτυχώς, που και στη δουλειά και στο σπίτι έχω συνθήκες ιδανικές για γράψιμο, αλλιώς θα με είχε φάει η μαρμάγκα της μη γραφής. Έτσι, ενημέρωνέ μας από τα ιταλικά έντυπα, καθότι δεν το κατέχουμε το ιταλικόν...Μπράβο, βρε Δημήτρη, σήμερα. Ανακουφιστικό κείμενο που προκαλεί τεράστια ανησυχία σε κάποια σαν εμένα που σέρνεται αυτή την εβδομάδα και βαριέται και δεν έχει ιδέες και, και, και, και...Την ευχή μου!

3/10/06 4:45 PM  
Blogger Mamaloukas said...

Σ' ευχαριστώ Σταυρούλα. επαναλαμβάνω: είναι μέγαλο μάθημα τα λόγια του.
Αυτό για την ησυχία στο περιβάλλον όπου γράφει μ' έπηξε άσχημα.

3/10/06 6:13 PM  
Anonymous nuwanda said...

ενα πραγμα που μου αρεσει στον κ. Μαμαλουκα ειναι οτι εκφραζεται απλα και κατανοητα χωρις φανφαρες και ψευτο-διανοητισμους....

σε άλλα χέρια, το πιο πανω θεμα και κειμενο θα παρουσιαζόταν από Βελτσος και πανω...

3/10/06 6:14 PM  
Anonymous Anonymous said...

Είπαμε, λέει αυτό που θέλει "ντάγκα", όπως μου πέταξε στα μούτρα σε προηγούμενο ποστ. Γι' αυτό τον ζηλεύω, γιατί εγώ πρέπει να χαθώ σε εκατομμύρια μαιάνδρους για να πω αυτό που θέλω.

3/10/06 6:22 PM  
Blogger Composition Doll said...

Ωραιότατο! Αυτό με τη μουσική μου έκανε τρομερή εντύπωση. Το ίδιο υποστηρίζει και ο Πετεφρής (συνάδελφός σας, Μαμαλούκα, τον έχετε αναγνωρίσει?) , στη σειρά των ποστς του "όταν λαλεί τ' άδειο κλουβί", που υποτίθεται πως είναι μαθήματα προς νέους (ή επίδοξους) συγγραφείς και που με έχει ενθουσιάσει. Λέει και ο Πετεφρής πως δεν γράφουμε ακούγοντας μουσική.

Εγώ, πάλι, που γράφω μόνο έτσι, μάλλον δεν θα γίνω ποτέ συγγραφέας, ε?

:p

3/10/06 6:28 PM  
Anonymous Anonymous said...

@CD,αν και είναι θέμα προσωπικών επιλογών και συνηθειών του καθενός, είναι δύσκολο να είσαι απόλυτα συγκεντρωμένος στην πλοκή και στους χαρακτήρες σου και στην ατμόσφαιρα του κειμένου σου, αν ακούς μουσική και δη τραγούδια

3/10/06 6:57 PM  
Blogger Mamaloukas said...

@ Nuwanda ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. όμως εγώ δεν έκανα τίποτα. τα λόγια είναι του Michele Serra, ελπίζω να μην έβγαλα τόσο άτεχνα το ποστ ώστε να έγινε παρανόηση. το μόνο που έκανα εκτός από τη μετάφραση ήταν να παραλείψω κάνα δυο ερωτήσεις ασήμαντες κατά τη γνώμη μου και να τονίσω με κόκκινο πόσο σημαντικά είναι τα λόγια του Ιταλού συγγραφέα.
@Scalidi Καλή μου Σταυρούλα τόσο σκληρά το έγραψα το ντάγκα; Συγνώμη κατόπιν εορτής.
"σε ζηλέυω" γράφεις, είσαι καλά;
@compo όχι δεν έχω επισκεφτεί τον κ. Πετεφρή. Θα το κάνω όμως σήμερα αύριο. απ' την άλλη, για μένα η μουσική είναι απαραίτητη για να σκεπάζει τον ορυμαγδό του σπιτιού μου.
έτσι λοιπόν βλέπετε ότι μπορείτε να γίνετε συγγραφέας τουλάχιστον τόσο χάλια όπως εγώ! :)))))))

3/10/06 7:00 PM  
Anonymous Anonymous said...

όχι χαζές συγγνώμες, τώρα...εγώ θυμάμαι απλώς, δεν κρατάω κακία, μόνο φταίει το κρητικό μου αίμα για τις βεντέτες που ανοίγω. Να θέμα για ποστ για σας των εγκλημάτων: καμιά βεντέτα.
Μαμαλούκ, το ξαναλέω για να το χωνέψεις: ΣΕ ΖΗΛΕΥΩ
γιατί έχω αδυναμίες στην πλοκή μου και χάνομαι σε πελάγη άγονου συναισθματισμού, ούτε η γλώσσα μου έχει πρόβλημα ούτε η εξωφρενική μου φαντασία, αλλά η πλοκή μου...Θα μου τα πει και ο librofilo, μόλις τον "φορτώσω" με το ζόρι να διαβάσει τη νουβελίτσα.

3/10/06 7:18 PM  
Anonymous Anonymous said...

Διαβάστε και τον "αρχαιολάγνο" μας σήμερα, που ασχολείται με το αγαπημένο του θέμα.

3/10/06 7:18 PM  
Blogger Librofilo said...

Συμφωνώ με όλους,το απόσπασμα είναι πολύ καλό.Ποιός είναι ο Serra?Η Mancuso είναι γνωστή δημοσιογράφος,γιατί δεν μου άρεσαν μόνο οι απαντήσεις αλλά και οι ερωτήσεις...
Σταυρούλα,σ'έχει "πάρει από κάτω" ή είναι ιδέα μου?

3/10/06 8:53 PM  
Blogger Mamaloukas said...

@librofilo Πού την ήξερες τη Mancuso??? Για τον Serra έχεις δίκιο θα κάνω ενημέρωση αύριο μ' ένα σύντομο βιογραφικό του. η π΄ρωτη μου σκέψη ήταν να μη δώσω κανένα στοιχείο γι' αυτόν με σκοπό ο αναγνώστης να μην ξέρει πόσα και τι έχει γράψει και να στηριχτεί μόνο στα λόγια του.
@Scalidi Εντάξει παιδί μου, ζήλευέ με, ό,τι θες εσύ (προπαντός μην πάτε κόντρα στον ασθενή)
Πρόσεξε όμως: εμένα ζηλεύεις, στο Λιμπρόφιλο θα πας για συμβουλή. Μπα... σας έχει μαγέψει τέλος πάντων! :))))
Η γιαγιά μου ήταν κρητικιά. Η βεντέτα είναι στο αίμα μου, προσοχή.

4/10/06 12:16 AM  
Anonymous nuwanda said...

Αγαπητε Δημητρη,

σαφως το καταλαβα οτι δεν ειναι δικο σου το κειμενο, δεν παυω να πιστευω ομως αυτο που σου εγραψα.

Ενας γνωστος μου ζωγραφος, πχ, φανταζομαι οτι θα έβαζε σε ένα τετοιο κειμενο τον τιτλο "Δημιουργικη μόνωση και αστική συνθήκη στον εικοστο πρωτο αιωνα"

ή κατι τετοιο.

Το οτι γραφεις σημαντικα πραγματα με απλο τροπο για μενα μετραει πολυ.

PS. ...εγω δηλ. που και οι δυο γονεις μου ειναι απο τον ορεινο Μυλοποταμο στο Ρεθυμνο (για οποιον καταλαβαινει!), τι πρεπει να κανω?

4/10/06 11:21 AM  
Blogger Composition Doll said...

Δηλαδή, Nuwanda, το επώνυμό σου είναι Nuwandάκης?

:pp

4/10/06 6:24 PM  

Post a Comment

<< Home