Wednesday, September 20, 2006

Μπουαλό Ναρσεράκ Οι λύκαινες (κριτική)


Απ’ τη μια κόλαση στην άλλη


Boileau – Narcejac Οι λύκαινες, μυθιστόρημα, μτφρ. Εύη Γεροκώστα, εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 2005, σελ. 207.

Βρισκόμαστε στα χρόνια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Ο νεαρός Ζερβέ φτάνει μια νύχτα στη Λυών μαζί με τον συγκρατούμενό του Μπερνάρ. Είναι κρυμμένοι σ’ ένα βαγόνι μιας εμπορικής αμαξοστοιχίας καθώς λίγες μέρες πριν έχουν αποδράσει από ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων. Από τις πρώτες σελίδες καταλαβαίνουμε πως ο Ζερβέ είναι εξουθενωμένος. Όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά. Το μόνο που αποζητά είναι να γλιτώσει κι έπειτα να ζήσει μια ήσυχη ζωή. Όμως μόνος του δεν τα καταφέρνει. Τα νεύρα του είναι σπασμένα και οι αντοχές του στα τελευταία τους.
Ο Μπερνάρ αντίθετα δείχνει να έχει αστείρευτες δυνάμεις. Τον οδηγεί, τον συμβουλεύει, του δίνει κουράγιο. Είναι σίγουρος πως θα τα καταφέρουν να φτάσουν στο σπίτι της Ελέν με την οποία αλληλογραφούσε όσο ήταν στο στρατόπεδο. Εκείνη τον περιμένει. Η σωτηρία τους είναι κοντά. Όμως λίγες στιγμές αφότου πηδήσουν απ’ το βαγόνι μέσα στην ομίχλη ένα τρένο θα χτυπήσει τον Μπερνάρ και θα τον σκοτώσει. Στον νεαρό Ζερβέ απομένει μόνο μια λύση. Να πάρει την ταυτότητα του Μπερνάρ και να υποδυθεί πως είναι αυτός.
Βρίσκει το σπίτι, η Ελέν τον υποδέχεται και μαζί της η Ανιές, η ετεροθαλής αδερφή της που δηλώνει ότι μπορεί να προβλέψει το μέλλον. Στο σπίτι τους ο Ζερβέ θα βρει καταφύγιο για να ξεκουράσει το σώμα του, γρήγορα όμως θα καταλάβει πως δραπέτευσε από μια κόλαση για να βρεθεί σε μια άλλη πολύ χειρότερη…
Πρόκειται για ένα νουάρ μυθιστόρημα του διάσημου δίδυμου των Γάλλων συγγραφέων Μπουαλό - Ναρσεράκ που είδαν τα έργα τους να μεταφέρονται στον κινηματογράφο από σκηνοθέτες όπως ο Χίτσκοκ (Ο δεσμώτης του ιλίγγου) και ο Α. Κλουζό (Οι διαβολογυναίκες).
Η αγωνία, το αγαπημένο στοιχείο των συγγραφέων, είναι και πάλι παρούσα σε όλο το φάσμα του βιβλίου. Ο ευαίσθητος Ζερβέ νιώθει συνέχεια φόβο. Έξω, στη θλιβερή Λυών με τα σκοτεινά στενά της δρομάκια ποτισμένα υγρασία και ομίχλη υπάρχουν οι συχνές περίπολοι των κατακτητών, αλλά και μέσα στο τεράστιο σκοτεινό σπίτι που έχει βρει καταφύγιο νιώθει τον κίνδυνο να παραμονεύει μέσα στα πράα και φαινομενικά αδύναμα πρόσωπα των δύο γυναικών που τον διεκδικούν ερωτικά. Οι γυναίκες του σπιτιού τον τυλίγουν στο ιστό τους σιγά σιγά κι εκείνος τρέμει τη στιγμή που θα αποκαλυφθεί ότι δεν είναι ο Μπερνάρ και θα βρεθεί πάλι στο δρόμο χωρίς τίποτα.
Η αγωνία που κυκλώνει τον πρωταγωνιστή μεταφέρεται στον αναγνώστη. Αιχμαλωτίζεται από τη μεστή, περιεκτική γραφή και αδυνατεί να ξεφύγει όπως ο Ζερβέ δεν μπορεί να αποδράσει από τη Λυών και τις αινιγματικές αδερφές. Η αλλαγή της ταυτότητας, η προσπάθεια του Ζερβέ να ξεπεράσει τις αδυναμίες του και να μπορέσει να διαφυλάξει όσο περισσότερο το μυστικό του είναι δοσμένα με μαεστρία. Λιγότερο ο πιο αδύναμος και αντιφατικός χαρακτήρας της Ανιές και τα κάπως βεβιασμένα ερωτικά παιχνίδια με τον πρωταγωνιστή. Ο ρυθμός του βιβλίου όμως κυλάει ικανοποιητικά καθώς οι συγγραφείς καθυστερούν άριστα τις αναπόφευκτες εξελίξεις δυναμώνοντας το σασπένς μέχρι η υπόθεση να προχωρήσει και να φτάσουμε σε μια κρίσιμη καμπή.
Από κει και πέρα τα δύο τελευταία κεφάλαια είναι τα πιο δυνατά, τα πιο γοητευτικά, αλλά ταυτόχρονα και τα πιο σκληρά του βιβλίου. Ανάλογα τον αναγνώστη –τους επηρεασμούς του, την αναγνωστική του εμπειρία και την υποκειμενικότητά του- μπορούν να κρύβουν την τελική λύση, την τελική ανατροπή ή την πιο φυσική εξέλιξη της ιστορίας χωρίς καμία έκπληξη.

Δημοσιεύτηκε στην Αυγή

Labels: ,

13 Comments:

Blogger Librofilo said...

Νομίζω ότι έχει γυριστεί ταινία.Ξέρεις κάτι?

20/9/06 9:07 PM  
Blogger Mamaloukas said...

Δε θυμάμαι τώρα και δεν έχω το βιβλίο στο σπίτι. είναι πολύ πιθανό.
το διάβασες;
Συστήνεται ανεπιφύλακτα.

20/9/06 11:02 PM  
Blogger Librofilo said...

Δεν το έχω διαβάσει,λέω να το πράξω συντόμως.

21/9/06 11:09 AM  
Blogger Composition Doll said...

Les louves - Οι λύκαινες

Σκηνοθεσία: Luis Saslavsky
Σενάριο: Boileau-Narcejac
Μουσική: Joseph Kosma
Πρωταγωνιστούν: Francois Perier
Micheline Presle
Jeanne Moreau
Madeleine Robinson
Πρώτη προβολή: 26/4/1957


Υ.Γ. Μπορείτε να μην ανεβάζετε ποστ μέχρι να δώσω τις ρημαδοεξετάσεις??????

21/9/06 1:34 PM  
Blogger Mamaloukas said...

Εντάξει καλή μου
Πέμπτη μετά τον Ιανό θα πάμε κα΄που (μπορεί και Σκουφάκι, αλλά όπως και στο διήγημα, το βλέπω χλωμό να βρούμε τραπέζι) και θα δοθούν τα βραβεία. εσείς δεν πήρατε αλλά θα σας "αγκαλιάσουμε" το ίδιο. (Άσε που θα γνωρίσετε και τον Λιμπρόφιλο)
(κι εκεί θα πέσουν οι μάσκες και θα γκρεμιστούν οι προσδοκίες!)

21/9/06 2:31 PM  
Anonymous Anonymous said...

Καλή τύχη με τις εξετάσεις σου, CD.
Καλέ αφήστε το κορίτσι να διαβάσει. Διάβαζε...κι εσύ Δημήτρη, γράφε...

21/9/06 3:02 PM  
Blogger Librofilo said...

Εγώ θα έρθω με το "Σιδηρούν Προσωπείον",αφού με τσιγκλάς...
CD>Καλά το φαντάστηκα γιά την ταινία,και με J.Moreau στα νιάτα της.
Δημήτρη νομίζω ότι η σειρά αυτή βασίζεται σε μυθιστορήματα του είδους που έγιναν ταινίες.

21/9/06 4:09 PM  
Blogger Mamaloukas said...

no no no no
Λαθεύεις και την μπερδεύεις με τη σειρά του Μεταίχμιου Camera obscura. Έχω γράψει και για αυτή κριτική. θα τη βάλω άλλη μέρα.
τώρα το κλείνω το μπλογκ γιατί μου την έδωσε
γεια χαρα νταν μέχρι την Παρασκευή
την Πέμπτη άμα είαμι όριος θα ρθω

21/9/06 4:22 PM  
Blogger Mamaloukas said...

Γαμώ τα γράμματά μου
Άμα είμαι όρθιος θα 'ρθω

21/9/06 4:23 PM  
Blogger Composition Doll said...

Να κρατάμε ο καθένας από ένα φονικό όπλο για να γνωριστούμε. Εγώ λέω να έρθω κρατώντας το ματωμένο τσεκούρι της Λίζυ Μπόρντεν!

:ppppppp

21/9/06 4:35 PM  
Blogger Composition Doll said...

Γιατί τα πήρε ο Μαμαλούκας????

21/9/06 4:37 PM  
Anonymous aura voluptas said...

Κύριε Μαμαλούκα επιστρέψτε πάραυτα!Μη νομίζετε ότι δεν έχετε λείψει σε όλους εμάς τους ''σιωπηλούς''αναγνώστες σας...

Η ζωή είναι δύσκολη,είναι βάσανο.Μία σειρά από προβλήματα.

That's it!Κι αυτό είναι μία μέγιστη αλήθεια.Και όταν πραγματικά το αντιληφθούμε και το αποδεχτούμε,το γεγονός αυτό παύει να έχει πια σημασία για μας.Το ξεπερνάμε.Και προχωρούμε.Μπροστά.Και αισιόδοξα.

Κι όλα αυτά δεν τα λέω εγώ.Τα λέει και ο κος Μ.Scott Peck M.D. και ένας κος Βούδας πριν από κάτι χιλιάδες χρόνια(πιο έγκυρος αυτός,όπως και να το κάνουμε!).

Και το ΣΚΑΤΑ αν θέλετε να ξέρετε ήταν πιο περιγραφικό,κατανοητό και κατατοπιστικό βεβαίως-βεβαίως...

27/9/06 12:26 AM  
Blogger Mamaloukas said...

Το ξέρω αγαπητή μου, απλώς ακολούθησα, ως άμυαλο παιδί, τη συμβουλή του Λιμπρόφιλο να το βγάλω.
Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Όντως θα επιστρέψω συντόμως στο μπλογκ μου κι ας μην έχω βγει απ' τα ... ξέρετε ποια.

27/9/06 2:26 PM  

Post a Comment

<< Home