Friday, August 03, 2007

Κατάδυση στα 6000 μέτρα με το βαθυσκάφος Nautile

Το ποστ που περιμένατε.

Ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 1988 από τη Μαρτινίκα με το περίπου 50 μέτρων μήκους πλοίο Nadir (τώρα το Ναυτίλο τον κουβαλάει ένα άλλο πλοίο, το Atalante). Το πλήρωμα ήταν γύρω στα 15 άτομα κι οι επιστήμονες άλλοι εννέα.
Ο αδερφός μου, όπως ανέφερα σε προηγούμενο ποστ, συμμετείχε στην αποστολή στα πλαίσια έρευνας για τη διδακτορική του διατριβή στην Ωκεανογραφία από το πανεπιστήμιο της Βρέστης. Την αποστολή οργάνωσε το γαλλικό ινστιτούτο Ifremer (http://www.ifremer.fr/) που επίσης εδρεύει λίγο έξω από τη Βρέστη, την πόλη της Βρετάνης που ο Κάπτεν Χάντοκ αναπολεί με τις ωραίες βρισιές του στα Τεν Τεν.
(κι ο Πρεβέρ έγραψε το τρομερό ποίημα-τραγούδι Μπαρμπαρά: «θυμήσου Μπαρμπαρά, έβρεχε εκείνο το απόγευμα στη Βρέστη» -κάπως έτσι νομίζω ότι άρχιζε)

Το ταξίδι κράτησε 50 μέρες μέχρι να επιστρέψουν στη Γουαδελούπη. Πολλές αν σκεφτείτε ότι δεν υπήρχαν πολλές ανέσεις και πολυτέλειες. Ο αδερφός μου μοιραζόταν με άλλους πέντε επιστήμονες μια εσωτερική καμπίνα και η διασκέδαση περιοριζόταν σε βίντεο με ταινίες δ΄ διαλογής -φανταστείτε γαλλικό Ταμτάκο- και βιβλία βίπερ Σαν Αντόνιο.
Ο καιρός ήταν καλός, γύρω στους 30 βαθμούς, χωρίς φουρτούνες και μια μέρα καταμεσής του ωκεανού ψάρεψαν κι έναν καρχαρία. Από τους πολλούς που ακολουθούσαν το πλοίο για να τρώνε ό,τι υπόλοιπό πετούσε ο μάγειρας στη θάλασσα.
Είναι γνωστή η λαιμαργία κι η αδηφαγία αυτών των πλασμάτων. Για να τον πιάσουν αρκούσε να δέσουν ένα κομμάτι πλαστικό γύρω από ένα μεγάλο αγκίστρι. Μόλις το έριξαν ο καρχαρίας όρμησε και το κατάπιε.
Τον τράβηξαν πάνω. Ήταν γύρω στα τρία μέτρα. Περίμεναν ότι θα αργούσε να ψοφήσει αλλά μέσα σε λίγα λεπτά ακουμπισμένος στο καυτό κατάστρωμα ο έρμος ο καρχαρίας τα ’χε κακαρώσει.

Το βαθυσκάφος Ναυτίλος που κουβαλούσε το πλοίο.
Είναι το ίδιο με το οποίο κατέβηκε ο Κάμερον στον Τιτανικό αλλά το ίδιο που έχει χρησιμοποιηθεί και σε άλλες αποστολές όπως στο Πρεστίζ εδώ.


Δεν παραθέτω τεχνικά στοιχεία, όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να τα βρει στο σαιτ του Ιφρεμερ.

Το σχεδιάγραμμα δείχνει πώς κάθονται οι τρεις άνθρωποι που μπορούν να επιβιβαστούν στο βαθυσκάφος. Ο χειριστής όρθιος και οι δύο επιστήμονες ξαπλωτοί.


Κατάδυση
Όταν μπήκαν στο Ναυτίλο η εσωτερική θερμοκρασία ήταν είκοσι οχτώ βαθμούς (επειδή ο ήλιος έβλεπε το σκάφος) αλλά όπως καταλαβαίνετε όσο κατέβαιναν τόσο κατέβαινε κι η θερμοκρασία. Στο βυθό η εσωτερική θερμοκρασία ήταν πέντε βαθμοί. Πάγωνες δηλαδή.
Η κατάδυση διήρκεσε τρείς ώρες...

Σκεφτείτε λίγο. Σε μερικές δεκάδες μέτρα βάθος το φως του ήλιου εξασθενεί και μετά βυθίζεσαι στο απόλυτο μάυρο πηχτό σκοτάδι. Έξι χιλιόμετρα προς τα κάτω, προς την άβυσσο, το άγνωστο.

Στο βυθό παρέμειναν έξι ώρες, έκαναν παρατηρήσεις, συνέλεξαν πετρώματα, τράβηξαν βίντεο με τις δύο συσκευές που διαθέτει το βαθυσκάφος όπως και άφθονες φωτογραφίες.

Για την ανάδυση που γίνεται με την απελευθέρωση έρματος χρειάστηκαν άλλες τρεις ώρες.

Πρακτική λεπτομέρεια: αν θες τσίσα υπάρχει βαζάκι.
(σκεφτείτε 12 ώρες είναι πολλές) αλλά αν διαβάσετε και τον Φρανκ θα δείτε ότι πριν κατεβούν δεν πίνουν και πολλά υγρά.

Τι πλάσματα είδαν
(υπάρχει και το βίντεο για τους άπιστους)

Είδαν ένα σωρό πλάσματα περίεργα πλάσματα της φύσης που δεν ζουν στα μικρά βάθη, διάφανα ψάρια, τυφλά ψάρια και μαλάκια, ολουθυρίες στο βυθό και κρινοειδή μα το πιο τρομερό και ενδιαφέρον ήταν στα τρία χιλιόμετρα βάθος ένα περίεργο άσπρο μαλάκιο, χταπόδι ή καλαμάρι χωρίς μάτια μήκους περίπου δύο μέτρων με πλοκάμια τα οποία ενώνονταν με μεμβράνες μέχρι χαμηλά κάτω.
Όσοι διαβάσετε το Σμήνος θα ανατριχιάσετε από τις ομοιότητες και θα καταλάβετε γιατί μου ’ρθε να γράψω αυτό το ποστ τώρα

Εντάξει ρε παιδιά, να κατέβω, αλλά τι κίνδυνος υπάρχει;

Υπάρχουν αρκετοί κίνδυνοι κάτι να μην πάει καλά. Σας δίνω μερικούς:
Υπάρχει ο κίνδυνος να σπάσει το ένα από τα 3 φινιστρίνια πάχους 15 εκατοστών απ’ την τρομακτική πίεση (κάποιοι τόνοι ανα τετραγωνικό εκατοστό) και να γίνεις αλοιφή. Ακαριαίος θάνατος.
Α! το τζάμι αν σπάσει, θα σπάσει απροειδοποίητα. Δεν έχει ραγίσματα δηλαδή και Χολιγουντιανές ή Μαμαλούκειες αγωνίες. Μπαμ και τέλος.

Έπειτα υπάρχει ο κίνδυνος να εγκλωβιστεί το βαθυσκάφος στο βυθό από κατακρήμνιση βράχων. Αν δεν μπορεί να ελευθερωθεί μόνο του υπάρχει ένα «παραθυράκι» σωτηρίας. Ένα καλώδιο λεπτό και σφιχτά τυλιγμένο (μήκους 6 χιλιομέτρων) και με αντοχή 50 τόνων ελευθερώνεται από την κορυφή του σκάφους (αν μπορέσει να ελευθερωθεί και δεν το ’χουν πλακώσει και αυτό οι βράχοι) και με τη βοήθεια ενός πλωτήρα ανεβαίνει στην επιφάνεια έτσι ώστε με τη βοήθεια αυτού να μπορέσουν να τραβήξουν και να ανελκύσουν το βαθυσκάφος).
Γνώμη μου: (Αυτό –το καλώδιο- μπορεί να το λένε στους επιστήμονες για να τους καθησυχάσουν και να μην υπάρχει). (όπως στο ανέκδοτο με το αλεξίπτωτο και το τζιπ που θα σε περιμένει κάτω, θυμάστε;)

Περιπέτεια που έτυχε σε κατάδυση, σε άλλη αποστολή
Βρίσκονταν στην Ιαπωνία και πήραν ένα δελτίο καιρού για τρικυμία το οποίο ή διάβασαν λάθος ή δεν μπόρεσαν να διαβάσουν ή το πήραν αψήφιστα.
Μετά την κατάδυση κι αφού ο Ναυτίλος ανέβηκε στην επιφάνεια δεν μπορούσαν για δώδεκα ώρες να τον ανεβάσουν στο πλοίο λόγω της θαλασσοταραχής. Δώδεκα ώρες (υπολογίστε ότι το πλήρωμα είχε περάσει ήδη άλλες 12 ώρες μέσα για την κατάδυση) τους χτύπαγαν τα κύματα πέρα δώθε σαν καρυδότσουφλο. Και τελικά καταστράφηκαν όλα στο Ναυτίλο. Τα εξωτερικά όργανα από τα κύματα και τα εσωτερικά από τα… ξεράσματα του άτυχου πληρώματος τους οποίους έβγαλαν από μέσα ημιθανείς.
Τέλος πάντων, αυτά με τους κινδύνους.

Λεπτομέρεια: Ο αδελφός μου δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει την επιθυμία μου (ή τη δική του, δε θυμάμαι) να στερεώσει έξω απ’ το φινιστρίνι ένα Rolex Submariner και να δει πόσο θα άντεχε και στα πόσα μέτρα ακριβώς θα διαλυόταν… (κανείς δε διέθετε το ρολόι του για τις ανάγκες του πειράματος)

Επίλογος: Λοιπόν… ο καιρός τώρα είναι βροχερός, ο ουρανός σκοτεινός και το βαθυσκάφος είναι έτοιμο να βουτήξει στην άβυσσο. Τι λέτε, πηγαίνατε;

20 Comments:

Blogger nuwanda said...

ωραια τα εγραψες, βαλε και καμια φωτογραφια να δουμε το χταποδι η τα τυφλα ψαρια.... εγω μεσα με χιλια παντως!!

3/8/07 5:24 PM  
Blogger mamaloukas said...

φωτο δεν έχω, υπάρχει μόνο το βίντεο...
κι εγώ κατέβαινα...

3/8/07 5:41 PM  
Blogger lena manta said...

Εγώ πάλι, δεν κατέβαινα, ούτε κάτω από την απειλή όπλου! Θαυμάζω απεριόριστα τον κόσμο του βυθού, παρακολουθώ όσα ντοκυμαντέρ πέσουν στην αντιλήψή μου και θεωρώ ήρωες κυριολεκτικά όσους κάνουν αυτή τη δουλειά. Η μοναξιά όμως, το σκοτάδι και όλοι οι ορατοί και αόρατοι κίνδυνοι που υπάρχουν μου παγώνουν το αίμα....Επιπλέον είμαι και κλειστοφοβική!

3/8/07 6:10 PM  
Blogger scalidi said...

Κι εγώ, κι εγώ θέλω να πάω, παρακολουθώ με προσήλωση τα ψάρια στα ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΙ και παλιά, από μικρό παιδάκι που ήμουνα έβλεπα μαζί με τον μπαμπά και το συγχωρεμένο τον παππού φανατικά Κουστό...Τι στο καλό ψάρι είμαι με ωροσκόπο καρκίνο; Τζάμπα τα γαλόνια των ιχθυοζωδίων κατέχουμε;
Τώρα, αυτά τα κείμενά σου τα λατρεύω. Όταν γράφεις, γράφεις...Το απόλαυσα δεόντως.

3/8/07 6:28 PM  
Blogger Dralion said...

Ναι

3/8/07 9:49 PM  
Anonymous Παναγιώτης Κονιδάρης said...

Φαντάσου να ξεπροβάλει ο Μαμαλούκας με βαθυσκάφος στο Μεγανήσι! Να αναδυθεί κανένας Ναυτίλος εν χορδαίς και οργάνοις. Να πεις στον εκδότη σου στο επόμενο μπέστ σέλερ να σου κάνει δώρο ένα τέτοιο για να πηγαίνεις για ψάρεμα. Αν θα έχουν μείνει ψάρια έως τότε, σύμφωνα με την εξαιρετική διαφήμηση της GREENPEACE. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα αργήσεις να κάνεις μπεστ σέλερ. Μάλλον ότι τα ψάρια κουράστηκαν από το μάταιο τούτο κόσμο και μας εγκαταλέιπουν για να μη βλέπουν τα χάλια μας...Προφανώς η ολιγόχωρη μνήμη τους είναι ικανή να συγκρατήσει την ευμεγέθη βλακεία μας.Με Ναυτίλο ή μη ελπίζω να σε δω αύριο. Όσο για τις εμμονές του συγγραφέα, πώς σου φαίνεται να εγκλωβίσεις τους ήρωες σου σε ένα τέτοιο βαθυσκάφος; Και να έχουν και κλειστοφοβία σαν την κυρία Μαντά...

3/8/07 11:16 PM  
Blogger spiretos72 said...

Πολύ συναρπαστικό! Πείτε μας.... τι ανέπνεαν εκεί κάτω? Υπό ποία πίεση?

Αυτό με το βαζάκι μου θύμισε ένα φίλο που μου έλεγε πως όταν κατέβηκε στον βρετανικό φορούσανε πάνες :-)))

Πάντως υπάρχουν ρολόγια που αντέχουν μέχρι 12 km. Μάλιστα η Mares έχει ένα πολύ όμορφο που για να αντέχει στην πίεση κολυμπάει σε λάδι.

4/8/07 9:47 AM  
Blogger mamaloukas said...

Καταρχάς σόρι για την καθυστερημένη απάντηση. βρισκόμουν στις θάλασσες, πέρασα κι από Μεγανήσι όπου ο κ. Κονιδάρης με περιποιήθηκε δεόντως κι εγώ εκμεταλλεύτηκα τη φιλοξενία του. περισσότερα σε προσεχές ποστ.

Λένα Μαντά
Μια μικρούλα κλειστοφοβία την έχω κι εγώ, αλλά σε πιο προχωρημένες καταστάσεις (κάποια στιγμή θα περιγράψω ανάλογη σκηνή σε βιβλίο μου).

Σκαλιδάκι
άντε επειδή είπες καλό λόγο δε θα σε στείλω κάτω!

Ντράλιον
καλώς ήρθατε.
ναι κι εγώ. :)

Κονιδάρης
ντρέπομαι να γράψω τι σου κανα στο νησί, χαχα.
μπορείς και να τον νοικιάσεις τον Ναυτίλο όπως ο Κάμερον.
κλειστοφοβική ατμόσφαιρα έχω σε όλα τα βιβλία. θυμηθείτε: οι εμμονές μου με τους εγκλεισμούς.

Σπιρέτο
εννοείτε μέσα στο βαθυσκάφος;
κανονικό αέρα ανέπνεαν. αν θέλετε τις ατμόσφαιρες απ' έξω θα ρωτήσω.
για τα ρολόγια θυμάμαι το 96 είχα αγοράσει ένα που έφτανε (άντεχε πίεση) στα 4,5 χιλιομ. βασισμένο στην ίδια ιδέα (με το λάδι που είπατε) δε θυμάμαι τη μάρκα τώρα

5/8/07 6:28 PM  
Blogger Εαρινή Συμφωνία said...

Αν είναι να έρθει και το Αλεφ μαζί μου, πηγαίνω ευχαρίστως!

6/8/07 9:34 AM  
Blogger anastassios said...

Ο αιώνιος τρόμος: τα "μαύρα" της θάλασσας...

6/8/07 10:42 AM  
Blogger mamaloukas said...

εαρινή
μα φυσικά! εσείς οι δύο κι ο πιλότος!
Να περνάτε καλά!

6/8/07 12:13 PM  
Blogger mamaloukas said...

anastassios
καλημέρα, μου φτιάξατε τη μέρα. υπόχρεος.
σας βάζω και στα λινκ μου (πρέπει να βάλω κι άλλους νέους φίλους που απέκτησα, αλλά σιγά σιγά. εδώ δουλεύουμε με καβουρδηστήρι και πλουτίζουμε τον Οτε).
το σχόλιό σας μου φαίνεται ότι λαμβάνει πολλές έννοιες :)))

6/8/07 12:19 PM  
Blogger alef said...

@ Εαρινή Συμφωνία> Μαζί σου και στην κόλαση! Σήμερα η τούρτα είπαμε; άλεφ σημαιοστολισμένο λέμε
@ Μαμαλούκας> Θάρθεις κι εσύ, όμως, φύλακας άγγελος! (άκου εμείς οι δυο και ο... πιλότος!) όλοι μαζί θα πάμε (σα σχολική εκδρομή ένα πράγμα) κερνάμε τούρτα, γιόρταζε η Εαρινή την Παρασκευή και ετοιμάζουμε το πάρτυ της υποδοχής της σήμερα! Φιλιά σε όλους

6/8/07 1:00 PM  
Blogger scalidi said...

καλή εβδομάδα, γιορτινό άλεφ...

καλέ ντεμέτριο, δυστυχώς -ευτυχώς για κείνη- λείπει η Γεωργία διακοπές, αλλιώς η αλήθεια είναι ότι η λέξη "βαθυσκάφος" είναι το μεγάλος μας αστείο, "έχω και βαθυσκάφος, πάμε μια βόλτα;"

6/8/07 1:20 PM  
Blogger alef said...

@ Scalidi> Εσύ μπουμπού ρίξε ματιές στα του... οίκου σου! (άκου "το άλεφ παρασύρεται εύκολα!" καλέ; για τόσο... επιρρεπές με έχεις;) (όχι ότι δεν είμαι, αλλά λέμε) Ωραίο αστείο, λέω να το υιοθετήσω! Το... βαθυσκάφος να δούμε πού θα βρω! Και τη διάθεση να γράψω λέμε. Βαρυεεεεμαι!

6/8/07 1:28 PM  
Blogger mamaloukas said...

Άλεφ και παρέα
είπαμε το βαθυσκάφος νοικιάζεται κι όχι μόνο αυτό υπάρχουν και πιο πολυτελή καθώς έχει γίνει μόδα από τους σουπερτρισεκατομμυριούχους κυρίως Ρώσους για το ποιος θα αποκτήσει το καλύτερο.
παιδί μου Άλεφ όταν έλεγα πιλότος ενοούσα εμένα! κίλλερ, έτσι;

6/8/07 2:22 PM  
Blogger alef said...

Κίλλερ λέει και δεν θα πει τίποτα! Πρόσεξε όμως διότι εγώ θα σου βρω... βαθυσκάφος! (και τον "ποιον εννοούσες" θα το διαπιστώσουμε πάραυτα!) άλεφ που είναι να μη βάλει κάτι στο μυαλό του (και προκειμένου να μη δουλέψει ψάχνει και... βαθυσκάφος!)

6/8/07 3:01 PM  
Blogger ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΝΙΔΑΡΗΣ said...

Tελικά έλυσα το μυστήριο του φαγητού. Και όπως πάντα η λύση ήταν η πιο απλή άρα και δυσεύρετη. Απλά ο φίλος Φρειδερίκος είχε ξεχάσει την παραγγελία μου! Έχω την αίσθηση ότι άφησες το γαύρο αφάγωτο λόγω ενοχών (χεχε)! Περιττό να σου πω ότι μέχρι να φτάσεις στο Νυδρί τον είχα καταβροχθίσει...Όσο για το Ναυτίλο δεν τον έχω δει από κοντά αλλά είδα κάποιον που τον έχει χρησιμοποιήσει: τον αδερφό σου. Ήταν κι αυτό μια εμπειρία βαθυσκάφους.Η οποία παρεπιπτόντως δεν άλλαξε την αρχική μου άποψη, ότι όχι στο βαθυσκάφος δεν μπαίνω, αλλά ούτε σε σκάφανδρο!

6/8/07 3:39 PM  
Blogger mamaloukas said...

konidaris
το λεγες εσύ ότι σε ξέχασε...
next time my friend...

Άλεφ πανταχού παρών - παρούσα τώρα και στα βάθη των ωκεανών λέμε!

(δεν είχα γράψει και βιβλίο τότες ν' άφηνε ένα κάτω ο αδερφός μου να διαβάζουν τα πλάσματα του σκότους)

6/8/07 4:33 PM  
Anonymous Anonymous said...

ΘΕΩΡΩ ΠΩΣ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΜΕ ΒΑΘΥΣΚΑΦΟΣ,ΘΑ ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΜΙΑ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ,ΑΝΕΠΑΜΑΛΗΠΤΗ,ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ....ΕΜΠΕΙΡΙΑ!!!ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΘΑ ΘΑ ΤΟ ΕΚΑΝΑ ΑΝ ΜΟΥ ΔΙΝΟΤΑΝ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ!ΔΙΑΒΑΣΑ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΤΟ ΣΜΗΝΟΣ ΚΑΙ ... ΕΚΣΤΑΣΙΑΣΤΗΚΑ!!ΠΟΥ ΞΕΡΕΙΣ.. ΙΣΩΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΩ ΤΟΝ ΓΙΟΧΑΝΣΟΝ ΝΑ ΠΙΝΕΙ ΕΚΛΕΚΤΟ ΚΡΑΣΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΥΡΡ!!

1/9/09 2:22 PM  

Post a Comment

<< Home