Thursday, January 10, 2008

ΑΡΚ (διήγημα, μέρος δεύτερον)


4
Τρίπολη, κομμωτήριο στο κέντρο της πόλης, Σάββατο 26/5 πρωί.

Η Γιολάντα περιμένοντας να την φωνάξουν για τα μαλλιά της διάβαζε την Athens Voice πού έφερε το μεσημέρι της Παρασκευής απ’ την Αθήνα. Ερχόντουσαν με τον άντρα της κάθε σαββατοκύριακο στην Τρίπολη τουλάχιστον όσο κρατούσαν οι καλές μέρες που τους χάριζε ο φετινός Μάιος. Ξεφύλλιζε βαριεστημένα τις σελίδες όταν το μάτι της έπιασε κάτι γνωστό. Γύρισε πίσω προσπαθώντας να μιμηθεί τις κινήσεις της. Δεν το ξαναβρήκε. Δοκίμασε πάλι και αναγνώρισε τη σελίδα. Ήταν η στήλη «Σε είδα». Άρχισε να διαβάζει τα μηνύματα και το βρήκε. ΑΡΚ 72… Αυτό κάτι της έλεγε. Διάβασε όλη την αγγελία νιώθοντας έναν ανεπαίσθητο εκνευρισμό όπως όταν διαβάζουμε κάτι που μας αφορά.

«Κακιά Σκάλα Κυριακή 13/05 επιστρέφοντας Αθήνα, οδηγούσες μαύρο Fabia ΑΡΚ 72…, εγώ μαύρο Corsa. Αποχαιρέτησες στην Ελευσίνα, είσαι γλυκούλης! corsak@hotmal.com»

Την ξαναδιάβασε. Κι ο λόγος ήταν γιατί εκείνη είχε ένα μαύρο Fabia. Το είχε από τότε που έμενε μόνιμα εδώ, πριν εγκατασταθούν στην Αθήνα. Γι’ αυτό είχε και ΑΡΚ πινακίδες. Κι άρχιζαν από 72. Πόσα αυτοκίνητα είχαν πινακίδες που άρχιζαν από ΑΡΚ 72; Ήταν καλή στα μαθηματικά κι έκανε με τη μία τον υπολογισμό. Μόλις 99. Και πόσα απ’ αυτά να ήταν Fabia; Και μαύρα; Άντε άλλο ένα. Δύο το πολύ.
Μετά σκέφτηκε τη μέρα. Δυο Σαββατοκύριακα πίσω. Ξαφνικά χλόμιασε. Θυμήθηκε καλά τι είχε γίνει πριν από δύο σαββατοκύριακα. Ήταν που εκείνη είχε δουλειά κι είχε μείνει στην Αθήνα, αλλά εκείνος, ο άντρας της, επέμενε να έρθει στην Τρίπολη και δανείστηκε το αυτοκίνητό της. Το θυμόταν καλά γιατί εκείνος δεν είχε επιστρέψει παρά μόνο τα ξημερώματα της Δευτέρας κι εκείνης της είχε πάει η καρδιά στην κούλουρη απ’ την αγωνία.
Χρειάστηκε άλλα λίγα λεπτά να καταλάβει τη δυναμική των γεγονότων. Ο άντρας της είχε γκόμενα, που «αποχαιρέτησε» στην Ελευσίνα και μια άλλη γκομενίτσα τους είδε και τον γούσταρε κι εκείνη σε σημείο να βάλει αγγελία.
Σκέψου, είπε στον εαυτό της. Χειρίσου το έξυπνα. Πιάσ’ τον καλύτερα. Ναι, αυτό έπρεπε να κάνει. Κι έτσι αποφάσισε να στείλει ένα μέιλ τη Δευτέρα το πρωί στη γκομενίτσα με το Corsa. Για να μάθει περισσότερα.

5
Αθήνα, Κηφισίας, γραφεία μεγάλης ιδιωτικής εταιρείας, Δευτέρα 28/5, πρωί.

Το ’πε και το ’κανε. Δευτέρα πρωί ετοίμασε το μέιλ που θα ’στελνε στην «Corsak» υποδυόμενη φυσικά τον άντρα της. Της έγραψε ότι κάτι του θύμιζε το αμάξι της –μα λες να το χάψει;- κι ότι πρέπει να την είχε κοιτάξει κι εκείνος μια δυο φορές, αλλά δε θυμόταν καλά το πρόσωπό της. Όσο για το «αποχαιρέτησες» αυτοσχεδίασε με σκοπό να μην την απογοητεύσει και να συνεχίσει να τη ψαρεύει: Α, στην Ελευσίνα κατέβασα μια ξαδέρφη μου. Έπειτα τη ρώτησε πώς τη λένε και πού μένει και με τρόπο της ζήτησε να τον περιγράψει. Δηλαδή εκτός από γλυκούλης πώς αλλιώς σου φάνηκα; Έπρεπε να το παίξει καλά και να μάθει όσο το δυνατόν περισσότερα.
Σε λιγότερο από ένα λεπτό έφτιαξε μια καινούργια ηλεκτρονική διεύθυνση στο gmail και της το ’στειλε. Δεν πέρασαν ούτε δέκα λεπτά κι εκείνη απάντησε. Μέσα σε δύο ώρες είχαν ανταλλάξει τρία μείλ -φαίνεται η γκομενίτσα δούλευε σε γραφείο κι όλη τη μέρα χαζολόγαγε στο ίντερνετ- βεβαιώθηκε πως επρόκειτο για τον άντρα της-της τον περιέγραψε μια χαρά- κι έμαθε τα πάντα γι αυτή. Ως και το κινητό της έστειλε η λυσσάρα η πιτσιρίκα, γιατί φαινόταν ότι δεν ήταν πάνω από είκοσι πέντε.
Τώρα είχε ό,τι της χρειαζόταν. Αυτή τη φορά δε θα ’κανε πίσω. Δε θα κατάπινε άλλα κερατιάτικα. Τύπωσε τα μέιλ και τα έβαλε στην τσάντα της. Απόψε θα τον έκανε ρεζίλι μπροστά στους καλεσμένους τους. Βλέπεις, δε φτάνει που ο κύριος είχε γκόμενα, είχε και τα τυχερά του στο δρόμο.


6
Αθήνα, παραλία Γλυφάδας, ξημερώματα Τρίτης 29/5

Είχε φύγει απ’ το σπίτι μες στη νύχτα σαν τρελός. Είχε περάσει τη νύχτα στο αυτοκίνητο παρκαρισμένος στην παραλία της Γλυφάδας. Τα χτυπήματα που ’χε δεχτεί ήταν εξοντωτικά.
Το μεσημέρι ήταν η είδηση της ανεύρεσης κι έπειτα το βράδυ η έκπληξη, -όπως την αποκάλεσε η ίδια- της γυναίκας του. Κι όλα κατέρρευσαν.
Το ότι τον είχε κάνει ρεζίλι ήταν το λιγότερο. Όλα είχαν τελειώσει. Θα τον έβρισκαν, όλα είχαν τελειώσει. Η πουτάνα η πιτσιρίκα. Η πουτάνα η μικρή. Όλη τη νύχτα σκεφτόταν τι να ’κανε τώρα. Μια λύση υπήρχε. Απαραίτητη. Κι έπειτα να προσεύχεται να μην προσέξει κανείς άλλος τη γαμημένη την αγγελία στην σκατοεφημερίδα.
Στα τυπωμένα μέιλ που του ’χε πετάξει στα μούτρα μαζί με το απόκομμα της εφημερίδας υπήρχε και το κινητό της πιτσιρίκας. Διάβασε γι’ άλλη μια φορά τι είχε γράψει η γυναίκα του υποδυόμενη αυτόν και την κάλεσε.
Ποιος ξέρει, μπορεί να ’ναι και καλή η μικρή πουτανίτσα σκέφτηκε καθώς άκουσε τον ήχο που καλούσε.

7
Αθήνα, Ζωγράφου, σπίτι Ζωής, Τρίτη 29/5 βράδυ.

Η Ζωή αναστέναξε ευτυχισμένη. Όλα είχαν κυλήσει υπέροχα. Δε θα μπορούσε να φανταστεί καλύτερη εξέλιξη. Και πιο πονηρή, σκέφτηκε και σχεδόν κοκκίνισε.
Πρώτη φορά το έκανε την ίδια μέρα, στο πρώτο ραντεβού. Όμως της άρεσε τόσο! Ήταν τόσο γλυκός, τόσο υπέροχος και… ευγενικός, ναι, κύριος. Της άνοιξε την πόρτα, την άφηνε να περάσει πρώτη. Κι έπειτα… ούτε ήξερε. Ζαλισμένη ευχαρίστα απ’ το κρασί έκλεισε τα μάτια κι ένιωσε τόσο γεμάτη. Ο έρωτας μετά από τόσον καιρό, εξίσου γλυκός, εξίσου τρελός, υπέροχος.
Επιτέλους απολάμβανε αυτό που της είχε πει μια φίλη της. Με μερικούς, ξέρεις, είναι ξεχωριστό, διαφορετικό. Ναι, και μ’ αυτόν που ήταν τώρα στην κουζίνα κι έβαζε ένα ουίσκι ήταν ξεχωριστό.
Έβγαλε ένα τσιγάρο κι άναψε την τηλεόραση. Η φωνή της παρουσιάστριας ήταν παγερή «Βρέθηκε σήμερα το μεσημέρι σ’ ένα οικόπεδο κοντά στην Ελευσίνα το πτώμα της Μαρίας Παπαδοπούλου, 23 ετών, που είχε εξαφανιστεί πριν από δεκάξι μέρες από την Τρίπολη. Η τελευταία φορά που κάποιος είδε την κοπέλα ζωντανή ήταν να κάνει ωτοστόπ στην εθνική οδό Τρίπολης Αθήνας το βράδυ της Κυριακής 13 Μαΐου…»
Ταυτόχρονα μια φωτογραφία γέμισε την οθόνη. Μια ξανθιά κοπέλα με σγουρά μαλλιά…
Της ήρθε σαν κύμα ακόμα πιο έντονο απ’ το κύμα του οργασμού που την είχε συγκλονίσει λίγα λεπτά νωρίτερα.
Σγουρά μαλλιά.
«…όταν εξαφανίστηκε η κοπέλα φορούσε μαύρα ρούχα κι άσπρη κορδέλα στα μαλλιά…»
Μόλις έστριψε το κεφάλι της ένιωσε κάτι υγρό και παγωμένο να πέφτει στα πόδια της. Ήταν το ουίσκι του. Το μύρισε αμέσως, γέμισε όλος ο αέρας γύρω της. Ταυτόχρονα τα χέρια του έκλεισαν γύρω απ’ το λαιμό της.
«Μαλακισμένη, αν δεν έχωνες τη μύτη σου…» τον άκουσε να της λέει κι ένιωσε να σβήνει…


Τέλος

26 Comments:

Blogger Librofilo said...

WOW...Ξανά...WOW...Respect τρελλό.Τι μπάλλα έπαιξες παιχταρά μου?Τι ήπιες?

10/1/08 3:31 PM  
Anonymous nuwanda said...

bravo ρε Μαμαλουκα, μου θυμισες το νοσηρο κλιμα του Βοτανικου!! Τα παιρνω πισω για το Φαμπια (ειδες ομως που ειχα δικιο? της γυναικας του ητανε....) :)

10/1/08 4:39 PM  
Blogger fevis said...

Καλά... Φοβερός είσαι... Μπράβο, μπράβο, μπράβο... Πως το σκέφτηκες αυτό, όμως... Εμένα δεν πάει το μυαλό μου, δεν το ΄χω που λένε... Καθόλου όμως... Εσύ πάλι το ' χεις τελείως... Μπράβο ξανά...Και καλή χρονιά βέβαια...

10/1/08 4:47 PM  
Anonymous Anonymous said...

Μετά τους επαίνους των librofilo nuwanda, τι άλλο να πούμε εμείς? :)

(Είναι ε ξ α ί σι ο ο ο ο!)

Ρενάτα

10/1/08 4:57 PM  
Blogger mamaloukas said...

Ατακτόπαιδο Νουβάντα

εσύ είχες δίκιο;;;;;;
εγώ που το γραφα;;;;
δε σου λεγα να περιμένεις;;;;;
να μην προτρέχεις;;;;;
ε;

10/1/08 4:58 PM  
Blogger mamaloukas said...

Φεβις
ευχαριστώ αγαπητή μου, καλή χρονιά, ειδικότης μας αι διαστροφαί του ανθρώπινου μυαλού.
ευχές πολλές στους δικούς σου.

10/1/08 5:00 PM  
Blogger mamaloukas said...

ευχαριστώ αγαπητή Ρενάτα, να έχετε μια καλή χρονιά

10/1/08 5:00 PM  
Blogger mamaloukas said...

Λίμπρο μου ευχαριστώ. δεν ήπια τίποτα. απλώς κρατούσα μόνος μου κ τα 2 παιδιά κατακαλόκαιρο για 9 μέρες...

10/1/08 5:02 PM  
Anonymous nuwanda said...

απαιτω να μας πεις τι ήταν το προσωπικο αυτοκινητο του ηρωα...

10/1/08 5:30 PM  
Blogger alef said...

Καλέ, να σου αφήνουμε συχνότερα τα παιδιά!!! Για να μη σου πω να κάνουμε και... παιδικό σταθμό! (θες και ντάλα κατακαλόκαιρο τώρα οπωσδήποτε?)

10/1/08 5:42 PM  
Blogger mamaloukas said...

Νουβάντα
Μμμ... Σκόντα Οκτάβια? :))))

Αλέφ
κακό Άλεφ ευχαριστώ δε θα πάρω :)

10/1/08 8:57 PM  
Blogger aura voluptas said...

Άπαιχτο .

Όσο διάβαζα το 4 (κι επειδή δεν πάω καλά τώρα τελευταία-που λέει ο λόγος "τώρα τελευταία" δλδ), σκέφτηκα αρχικά ότι θα το πας προς σατανική σύμπτωση τύπου "η σύζυγος είναι κάποιου άλλου, άσχετου-άτυχου κακομοίρη με το ίδιο αυτοκίνητο, δημιουργείται παρεξήγηση, προκαλείται μεγάλο τουρλουμπούκι και καταλήγουμε στο έγκλημα και στο χαμό ενός αθώου" .

Αυτό που με περίμενε ήταν ακόμη πιο απολαυστικό .

Η στήλη πάντως στη συγκεκριμένη εφημερίδα κάνει τη φαντασία να οργιάζει .

Σ'ευχαριστούμε για το διήγημα . Ήρθε την κατάλληλη στιγμή, πάνω που θα παθαίναμε οξύ στερητικό σύνδρομο μαμαλουκογραφής . Και μετά τί θα κάναμε ??? :-)

11/1/08 12:38 AM  
Anonymous Anonymous said...

dark και καλό με την ανατροπή να είναι αναμενόμενη μεν, έκπληξη δε.

alexandra

11/1/08 12:59 AM  
Anonymous Δημήτρης Ρ. said...

Διάβασα τον "Μόστρα" λίγο πριν βγει το 2008.
Το γεγονός ότι οι μισές του σελίδες με συντρόφεψαν στον προθάλαμο χειρουργείου, είναι ένας επιπλέον λόγος για να αφήσει έντονο το σημάδι του μέσα μου. Ετούτο όμως το πρωινό σφηνάκι με σασπένς Κακιάς Σκάλας, άρωμα κομμωτηρίου και απροσδόκητη πλοκή μεταμεσονύκτιας Παραλιακής, μαλακώνει σήμερα, συντροφεύοντάς τα και τα πιο δύσκολα.
Να 'σαι καλά!

Α, και δες λίγο εκείνο το:
"ειδικότης μας αι διαστροφαί του ανθρώπινου μυαλού"
Νομίζω "αι διαστροφαί" στην περίπτωσή σου γράφονται με δίχως ...σίγμα!

11/1/08 9:28 AM  
Anonymous konidaris said...

Χε-χε! Παντού χώνουν τη μύτη τους αυτές οι γυναίκες. Όχι τίποτε άλλο, μα αναγκάζουν και το συγγραφέα να γίνεται αμείλικτος! Καλό! Ο -οικείος πια- καλός Μαμαλουξ, ξαναχτυπά!

11/1/08 10:14 PM  
Blogger mamaloukas said...

aura
ευχαριστώ για άλλη μια φορά.
δε σας αφήνω ποτέ δίχως ιστορίες, μη μου ανησυχείτε.

12/1/08 5:00 PM  
Blogger mamaloukas said...

Θενκς Αλεξάντρα πολλές ευχές σου στέλνω, κι έχεις κι απ' τη Μάουρα.

12/1/08 5:01 PM  
Blogger mamaloukas said...

Αγαπητέ Δημήτρη
εύχομαι τα χειρουργεία να πήγαν απολύτως καλά, ανατρίχιασα όταν σκέφτηκα πού διαβάστηκε ο Μόστρας...
ανταποδίδω τις ευχές
καλή κι η παρατήρηση ειδικά όταν προέρχεται απο έναν εξπέρ του είδους όπως εσύ! :)

12/1/08 5:03 PM  
Blogger mamaloukas said...

Κονιδάρ
γράφουμε; γράφουμε;

12/1/08 5:04 PM  
Blogger gatti said...

Πολύ ωραίο διήγημα. Με ατμόσφαιρα, ανατροπές, εκπλήξεις, με τα πάντα!
Η γνώριμή μου, πλέον, "Μαμαλούκειος Γραφή" που μου έχει γίνει ιδιαίτερα αγαπημένη.

Σ΄ ευχαριστούμε, Δημήτρη!

13/1/08 12:15 AM  
Blogger Dimitris Athinakis said...

Δημήτριος Δημητρίω ου πελάζει...

[Και καλά κάνει, βέβαια.
Πολύ καλά!]

16/1/08 9:10 PM  
Blogger mamaloukas said...

Gatti moy thanks!

17/1/08 1:27 PM  
Blogger mamaloukas said...

Athinakis
un peu sibilikos alla dektos

17/1/08 1:28 PM  
Anonymous Anonymous said...

ΔEN TO κατάλαβα

3/2/08 4:12 PM  
Blogger Nick said...

After a very long time, it is another book I read in a day's time. Fiction it is, but it made me very angry with the terrible end of the precious books. As a book lover myself, I very often paralleled myself with one the heroes of the styory.

Loved it - begining to end

7/3/08 10:49 PM  
Blogger mamaloukas said...

anonymous
ουτε εγώ που το γραψα!

Nick
Thnks Nick, i show your comment in the other Blog (the english). thank you very much.

10/3/08 4:51 PM  

Post a Comment

<< Home